IV SA/Po 791/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.; zwanej dalej "u.p.z.p." – uwaga Sądu) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm; zwanej dalej "k.p.a." ) odmówił L. Z. (zwanemu dalej również "Skarżącym" lub "Inwestorem") ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb [...], położonej w [...] przy ulicy [...]. Wyznaczając obszar analizowany organ jako front działki uznał część działki nr [...] od strony ul. [...], o szerokości 60 m. Obszar analizowany wyznaczono zatem w promieniu 180 m od granic działki objętej wnioskiem. W analizie uwzględniono w całości wszystkie te działki, których przynajmniej część zabudowy znajduje się w wyznaczonym obszarze. Nie uwzględniono terenu kościoła, który prawie w całości znajduje się poza obszarem analizowanym, a jako obiekt o zupełnie innej funkcji nie stanowi bezpośredniego odniesienia dla planowanej inwestycji. Zdaniem organu wyznaczony obszar jest wystarczający do przeprowadzenia analizy funkcji i cech zabudowy sąsiedniej, obejmuje on teren o dość jednolitej zabudowie i sposobie zagospodarowania nieruchomości, charakterystyczny dla zabudowy osiedli [...]. W obszarze analizowanym występuje głównie zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna blokowa na terenie os. [...] i [...]. Zabudowę mieszkaniową uzupełniają budynki usługowe - pawilony usługowe (os. [...]), budynki oświaty (przedszkole na os. [...] oraz szkoła na os. [...]). W ocenie organu planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej występującej na działkach sąsiednich. Organ uznał jednak, iż projektowany budynek znacząco odbiega od parametrów sąsiedniej zabudowy i przekracza gabarytami wszystkie wartości średnie wyznaczonych parametrów. W zakresie powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestor wnioskował o ustalenie tego parametru na poziomie 52,3%, gdy tymczasem średni wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działek w obszarze analizowanym wynosi 23%. Wskaźniki dla sąsiednich działek z zabudową mieszkaniową wielorodzinną mieszczą się w przedziale od 19% do 30%, a maksymalny wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 32% (dla zabudowy usługowej). Zatem planowana inwestycja znacznie przekracza zarówno parametr dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jak i maksymalny parametr w obszarze analizowanym. W sytuacji gdy żadna z działek sąsiednich nie jest zabudowana w tak intensywny sposób, a wnioskowany parametr przekracza ponad dwukrotnie średnią wartość w obszarze analizowanym, nie znaleziono podstaw by parametr ten wyznaczyć zgodnie z wnioskiem inwestora, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r."). Planowana inwestycja nie kontynuuje również parametrów zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W obszarze analizowanym wśród budynków mieszkalnych wielorodzinnych zdecydowanie dominują budynki 5-kondygnacyjne o wysokości do 16 m. Jedynym wyższym budynkiem wielorodzinnym jest budynek na os. [...] (na wschód od terenu inwestycji), który posiada 11 kondygnacji nadziemnych i wysokość ok. 33 m. Zabudowa usługowa jest niższa i posiada od 1 kondygnacji nadziemnej (pawilony usługowe) do maks. 4 kondygnacji nadziemnych (szkoła), tj. wysokość w przedziale od ok. 4 m do ok. 15 m. Średnia wysokość zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 5 kondygnacji nadziemnych i ok. 16 m, natomiast planowana inwestycja o wysokości 34,8 m przekracza o prawie 19 m (ponad 2-krotnie) średnią wysokość budynków w obszarze analizowanym. Inwestycja przekracza również o ok. 2 m wysokość najwyższego budynku w obszarze analizowanym tj. budynku na os. [...]. Organ nie znalazł podstaw do zastosowanie § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. bowiem szersza analiza zabudowy pod kątem wysokości budynków wykazała, że na terenie osiedla [...] i os. [...], podobnie do pozostałych osiedli modernistycznych, występuje jednolity układ budynków charakteryzujący się sytuowaniem wyższej zabudowy 11- i 18-kondygnacyjnej na obrzeżach danego osiedla lub wzdłuż głównych tras komunikacyjnych. Natomiast wewnątrz osiedla znajduje się zabudowa niższa, budynki mieszkalne są 5-kondygnacyjne o jednolitej formie architektonicznej i takiej samej wysokości. Co istotne, budynki 11-kondygnacyjne lokalizowane są zawsze pojedynczo, nie występuje sytuacja by dwa budynki 11-kondygnacyjne znajdowały się obok siebie. Taka też sytuacja występuje w wyznaczonym obszarze analizowanym. Zdecydowana większość budynków (25 z 26 budynków) posiada 5 kondygnacji nadziemnych i wysokość do 16 m. Tylko jeden budynek (os. [...]) zamykający osiedle od wschodniej strony posiada 11 kondygnacji nadziemnych i wysokość ok. 33 m. Organ wskazał ponadto, że dojazd do planowanej inwestycji odbywać się może poprzez działkę nr [...] oraz działkę nr [...], obie będące w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", która wniosła sprzeciw w stosunku do możliwości realizacji planowanej inwestycji wskazując m.in., że inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. Inwestor nie udokumentował dostępu do drogi publicznej poprzez ww. działki. Nie przedłożył również opinii gestorów sieci potwierdzających czy istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W odwołaniu Inwestor zakwestionował stanowisko organu, jakoby planowana inwestycja znacząco odbiegała od parametrów średniej zabudowy i przekraczała gabarytami wszystkie wartości średnie wyznaczonych parametrów, a nadto że: "nie kontynuuje parametrów sąsiedniej zabudowy oraz sposobu zagospodarowania działek". Planowany budynek miałby zostać zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku o wysokości 11 kondygnacji, a więc takiej samej, jak budynek objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Poza tym planowany budynek miałby znacznie mniejsze gabaryty od wspomnianego, istniejącego budynku. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, że brak jest możliwości wyznaczenia parametru powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W ocenie Inwestora możliwości wyznaczenia tego parametru zgodnie z wnioskiem nie znaleziono, albowiem organ nie podjął próby znalezienia takiej możliwości. Inwestor stwierdził również, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od posiadania tytułu prawnego do gruntu, dlatego też niezasadnie organ podniósł argument o braku możliwości dojazdu do działki objętej wnioskiem. Wymóg dostępu do drogi publicznej należy spełnić dopiero na kolejnym etapie przygotowania inwestycji, to jest na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Natomiast spełniony musi być warunek sprowadzający się do tego, że dany teren objęty wnioskiem musi posiadać dostęp do drogi publicznej. Na teren wskazany we wniosku o warunkach zabudowy dostęp ma każdy, bez jakichkolwiek ograniczeń. Ponadto żądanie od wnioskodawcy dołączenia do wniosku o ustalenie warunków zabudowy opinii gestorów sieci nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa. To organ ma ustalić, czy istnieją możliwości podłączenia planowanej inwestycji do mediów, a nie przerzucać tę kwestię na inwestora. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego analiza została sporządzono w prawidłowy sposób. Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji o niespełnieniu warunku kontynuacji parametrów zabudowy w zakresie powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a także wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dostępu do drogi publicznej Kolegium wskazało, że w przypadku gdy teren ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną nie jest wymagany, wbrew twierdzeniom organu I instancji, żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną jest wystarczający. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na bark kontynuacji parametrów nowej zabudowy. Kolegium stwierdziło również, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, konieczne jest ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W sytuacji gdy brak jest faktycznego uzbrojenia terenu, wykonanie uzbrojenia terenu powinno być zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. A zatem z punktu widzenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, istotny jest fakt istnienia lub zaprojektowania uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego Inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 54 u.p.z.p. oraz § 5 i § 7 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie przewiduje, by w osnowie decyzji o warunkach zabudowa określać w centymetrach wysokość planowanej zabudowy. Zdaniem Skarżącego w sytuacji gdy budynki w obszarze analizowanym posiadają wysokość do ok. 33 m możliwe jest przyjęcie, że parametr ten jest spełniony, gdyż można uznać, że wysokość 34,8 m nie odbiega w sposób znaczący dla ładu przestrzennego od nieprecyzyjnie określonego parametru wysokości na około 33 m. Ponadto organy nie przeprowadziły żadnych analiz w kierunku ustalenia, czy uzasadnione byłoby tak niewielkie i nieistotne z punktu widzenia wymogów ładu przestrzennego odstępstwo w zakresie wysokości projektowanego budynku, jak wymaga tego przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia. Przeprowadzona analiza urbanistyczna jest w tym zakresie niekompletna, albowiem nie ma w niej żadnych ustaleń w tej kwestii. W odniesieniu do zarzutu niespełnienia wymagań dotyczących parametru powierzchni zabudowy Skarżący stwierdził, że organy pominęły okoliczność, iż relatywnie intensywna zabudowa miałaby zostać zrealizowana jedynie w kondygnacji parteru. Wyższe kondygnacje miałyby natomiast zajmować znacznie mniejszą część powierzchni działki. W uzasadnieniu obu decyzji brak jest jakichkolwiek ustaleń dotyczących tego, jaki wpływ okoliczności te mogłyby mieć dla ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pięciu punktach tego przepisu. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest jedynie gdy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisanych w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W myśl natomiast § 3 ust. 2 tego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W rozpoznawanej sprawie obszar analizowany został wyznaczony w promieniu 180 m od granic działki objętej wnioskiem jako trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem (60m), który znajduje się od strony ul. [...]. Prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego pozostaje bezsporna w niniejszej sprawie. Również Sąd z urzędu nie dostrzega uchybień organów w tym zakresie. Spornym w sprawie pozostaje okoliczność, czy gabaryty i forma architektoniczna planowanej inwestycji spełnia wymóg wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy bowiem zarówno wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki jak i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w sposób znaczny odbiega od średniej wartości tych parametrów występującej w obszarze analizowanym. Sąd w rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organu odwoławczego. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W ust. 2 dopuszczono wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Określenie parametrów nowej zabudowy z odstępstwami od zasad ogólnych określania tych parametrów powinno wynikać z analizy urbanistycznej. Nie jest przy tym wystarczające samo odwołanie się do parametrów maksymalnych występujących w obszarze analizowanym. W każdym przypadku odstępstwo od zasady ustalania parametrów nowej zabudowy jako średnich wartości występujących w obszarze analizowanym powinno być poparte przekonywującymi przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Naczelnym zaś celem planowania przestrzennego jest bowiem uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie średni stosunek powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 23%, a maksymalny 32%. Inwestor we wniosku wskazał, że powierzchnia działki wynosi 2971m2, a powierzchnia planowanej zabudowy 1554 m2. Planowany stosunek wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki wynosi wobec tego 52,3% i niewątpliwie przekracza średnią wartość z obszaru analizowanego. Prawidłowo zatem Kolegium uznało, że brak było podstaw do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji przedstawiono również argumentację wskazującą na brak podstaw do ustalenia omawianego parametru na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wskazano, że wskaźniki dla sąsiednich działek z zabudową mieszkaniową wielorodzinną mieszczą się w przedziale od 19% do 30%, a maksymalny wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 32% (dla zabudowy usługowej). Zatem planowana inwestycja znacznie przekracza omawiany parametr dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ponadto wartość wnioskowanego parametru nawet w najmniejszym stopniu nie jest zbliżona do maksymalnej wartości z obszaru analizowanego. W sytuacji gdy żadna z działek sąsiednich nie jest zabudowana w tak intensywny sposób, a wnioskowany wskaźnik przekracza ponad dwukrotnie średni wskaźnik w obszarze analizowanym organ zasadnie wyraził pogląd o braku podstaw do zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W ocenie Sądu nie ma racji Skarżący, jakoby za ustaleniem omawianego parametru zgodnie z żądaniem przedstawionym we wniosku przemawia fakt, iż intensywna zabudowa miałby zostać zrealizowana jedynie na pierwszej kondygnacji planowanej inwestycji. Omawiany parametr odnosi się bowiem do całej inwestycji, a nie wybranej jego części i w rozpoznawanej sprawie został bezsprzecznie przekroczony. Odnosząc się do drugiej ze spornych kwestii, a więc wysokości elewacji frontowej planowanej inwestycji wyjaśnić trzeba, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 3 jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W ust. 4 dopuszczono wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wartość ta w obszarze analizowanym wynosi od ok. 4 m do ok. 33 m, a średnia ok. 16 m. Inwestor wniósł o ustalenie omawianego parametru jako 34,8 m. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że wartość wnioskowanego parametru nie jest możliwa do ustalenia na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Jednocześnie wskazać trzeba, że wbrew twierdzeniom Skarżącego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji zawarto szeroką analizę uwarunkowań, które nie pozwalały na ustalenie omawianego parametru na podstawie § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia. Wskazano m.i.n., że w obszarze analizowanym wśród budynków mieszkalnych wielorodzinnych zdecydowanie dominują budynki 5-kondygnacyjne o wysokości do 16 m., a budynek o wysokości 33 m, znajdujący się na os. [...], jest jedynym tego typu budynkiem w obszarze analizowanym. Na terenie osiedla [...] i os. [...], podobnie do pozostałych osiedli modernistycznych, występuje jednolity układ budynków charakteryzujący się sytuowaniem wyższej zabudowy 11- i 18-kondygnacyjnej na obrzeżach danego osiedla lub wzdłuż głównych tras komunikacyjnych. Natomiast wewnątrz osiedla znajduje się zabudowa niższa, budynki mieszkalne są 5-kondygnacyjne o jednolitej formie architektonicznej i takiej samej wysokości, przy czym budynki 11-kondygnacyjne lokalizowane są zawsze pojedynczo, nie występuje sytuacja by dwa budynki 11-kondygnacyjne znajdowały się obok siebie. Na tej podstawie organ uznał, że bliskie sytuowanie dwóch budynków 11-kondygnacyjnych nie znajduje odzwierciedlenia w sposobie zagospodarowania sąsiednich nieruchomości. Tym samym nie sposób zarzucić organowi, iż nie rozważył on możliwości ustalenia omawianego parametru z odstępstwem od generalnej zasady wynikającej z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Stanowisko organu w tym zakresie zostało w ocenie Sądu przedstawione w sposób przekonujący. Zdaniem Sądu żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma podniesiona w skardze okoliczność podania wnioskowanego parametru z dokładnością do dziesiątych części metra. Organ posłużył się wartościami wskazanymi w ten sposób we wniosku. Wobec niespełnienia wymagań wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium prawidłowo uznało, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem Inwestora. Zdaniem Sądu argumentacja podniesiona w skardze nie mogła doprowadzić do jej uwzględnienia. Sąd nie dostrzegł również innego naruszenia przepisów prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.