I GSK 1122/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Tadeusz Cysek (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 24 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 411/06 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Spółki z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. : z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Spółki z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 21 czerwca 2007 r. o sygn. akt III SA/Kr 411/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "G." Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], z dnia 2 marca 2006 r., nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], w przedmiocie długu celnego. Sąd I instancji za podstawę wyroku przyjął następujący stan faktyczny sprawy. W okresie od dnia [...] lutego do dnia [...] maja 2003 r. na podstawie zgłoszeń celnych i świadectw przewozowych EUR 1 Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "G." Sp. z o.o. w K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowany z Turcji towar w postaci różnorodnej odzieży, dywaników z materiałów syntetycznych, wyrobów tekstylnych, włóczki, materiału do ozdoby firanek, obrusów, firanek z włókien syntetycznych, kocy bawełnianych, wieszaków na ubrania i toreb z tworzywa sztucznego. W wyniku weryfikacji zadeklarowanej przez skarżącą wartości celnej towaru Naczelnik Urzędu Celnego II w K. wydanymi w I instancji decyzjami (z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]) zakwestionował wartość wskazaną w spornych zgłoszeniach celnych na podstawie art. 23 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) i uznał dokonane przez Spółkę zgłoszenia celne za nieprawidłowe, ustalając wartość celną towaru na podstawie art. 29 Kodeksu celnego. Zmiana wartości celnej nie miała wpływu na kwotę długu celnego w związku z przedłożeniem przez skarżącą świadectw przewozowych EUR 1 i zastosowaniem wobec całego towaru obniżonej stawki celnej w wysokości 0%. Następnie jednak w celu sprawdzenia autentyczności świadectw przewozowych EUR 1 (załączonych do dokonanych w tej sprawie zgłoszeń celnych), zostały one przesłane do tureckich władz celnych w celu ich weryfikacji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. tureckie władze celne poinformowały, że przesłane świadectwa przewozowe EUR 1 nie zostały wystawione i potwierdzone przez turecki urząd celny, oraz że pieczęć z pola 11 tych dokumentów nie należy do tureckich władz celnych, dlatego towary objęte tymi świadectwami nie podlegają preferencyjnemu traktowaniu. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego w K., działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 postanowieniami z dnia [...] października 2005 r. wznowił postępowania w przedmiotowych sprawach w celu określenia prawidłowych kwot długu celnego. W toku prowadzonego postępowania skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnych biegłych na okoliczność, czy zakwestionowane świadectwa przewozowe EUR-1 nr jw. są fałszywe oraz o wezwanie tureckich władz celnych do zwrotu oryginałów tych dokumentów. Postanowieniami z dnia [...] grudnia 2005 r. organ celny odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów uznając, że okoliczność, która miałaby być udowadniana, została wystarczająco udowodniona urzędowym dokumentem tureckich władz celnych. Naczelnik Urzędu Celnego w K. niżej wymienionymi decyzjami uchylił prawomocne decyzje w części dotyczącej stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie określając kwoty długu celnego z zastosowaniem wobec określonych towarów autonomicznej stawki celnej w wysokości 30% i 60% , a do pozostałych towarów - konwencyjnej stawki celnej w wysokości 9% , 12% , 15% , 18% i 21% ich wartości celnej: z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], z dnia [...] marca 2005 r. nr [...]. Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołań uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej podstawy prawnej wymiaru odsetek wyrównawczych i orzekł w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzje organu celnego I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznając trafność co do zasady wznowienia postępowania stwierdził, że dowody w postaci wyniku weryfikacji świadectw przewozowych EUR 1 są dowodami nowymi i istotnymi dla sprawy, co uzasadniało wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a nie jak przyjął organ I instancji na podstawie art. 240 1 pkt 1 tej ustawy. Z przeprowadzonych weryfikacji wynika, że w dniu wystawienia świadectwa te nie spełniały wymogów Protokołu Nr 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką sporządzonej w Ankarze dnia 4 października 1999 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 57, poz. 680 ze zm.). Organ odwoławczy stwierdził, że weryfikacja świadectw przewozowych EUR 1, przeprowadzona zgodnie z art. 32 ust. 3 Protokołu Nr 3 do Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką, przez władze celne kraju eksportu jest jedyną przewidzianą przez Protokół Nr 3 formą kontroli dowodów pochodzenia towaru, a jej wynik jest rozstrzygający dla władz celnych kraju importu. W konsekwencji brak było podstaw do zastosowania preferencyjnych stawek celnych. Oddalając skargi na powyższe decyzje Sąd I instancji podkreślił, że Naczelnik Urzędu Celnego II w K. wznowił postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy nie chodziło o fałszywe dowody, na których oparto pierwotne decyzje organu I instancji. W decyzjach organu odwoławczego błąd ten został jednak dostrzeżony i orzeczono, iż podstawę wznowienia stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd uznał, że uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik rozpoznawanych spraw. W ocenie Sądu I instancji, przez przyjęcie nowych dowodów lub nowych okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Weryfikacja świadectw przewozowych EUR 1 wykazała, że status pochodzenia importowanych towarów był inny, niż pierwotnie ustalony, a okoliczność ta miała bezpośredni wpływ na zastosowanie stawek celnych, w oparciu o które określono wysokość długu celnego. Ujawnienie tego faktu, nie znanego w dniu wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego II w K. decyzji ostatecznych uzasadniało wznowienie postępowań w przedmiotowych sprawach. Jeżeli chodzi o weryfikację ww. świadectw przewozowych EUR 1 Sąd I instancji w całości podzielił stanowisko organów celnych, tak co do zasad przeprowadzenia tej weryfikacji, jak i wiążącego charakteru wyniku tej weryfikacji przekazanej przez tureckie władze celne. Postępowanie w tym zakresie było zgodne z Protokołem nr 3 do Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolita Polską a Republiką Turecką, sporządzoną w Ankarze dnia 4 października 1999 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 57, poz.680 ze zm.). Uznanie w dniu objęcia towaru wnioskowaną procedurą dokumentów przedłożonych przez importera – w ocenie Sądu I instancji – nie wyklucza możliwości ich późniejszej weryfikacji. WSA w K. zgodził się również z twierdzeniem tego organu, że wynik postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego przez władze celne kraju eksportu jest wiążący dla polskich organów celnych na podstawie postanowień ww. Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał trzy okoliczności, istotne z punktu widzenia oceny zaskarżonej decyzji pod katem jej zgodności z prawem. Po pierwsze - weryfikacja przeprowadzona na podstawie art. 32 Protokołu nr 3 ww. Umowy jest jedyną formą weryfikacji i jej wynik jest wiążący dla polskich władz celnych. Po drugie - stosowanie preferencji jest wyjątkiem od zasady płacenia cła na ogólnych zasadach; jako wyjątek od zasady przepisy dotyczące preferencyjnych stawek celnych, w tym stosowanych na podstawie przedmiotowej Umowy, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, nawet gdyby zaistniały wątpliwości interpretacyjne. Wreszcie po trzecie - to na importerze spoczywa obowiązek wykazania zgodnie z obowiązującymi przepisami, że jest uprawniony do uzyskania tych preferencji. Sąd pierwszej instancji podał, iż w rozpatrywanej sprawie organ celny dokonał weryfikacji przyjętych zgłoszeń celnych poprzez sprawdzenie przedłożonego przy tych zgłoszeniach świadectw przewozowych EUR 1 i w tym celu przekazał te dokumenty tureckim władzom celnym, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami Protokołu Nr 3. W odpowiedzi na wniosek polskich władz, tureckie władze celne stwierdziły , że towary opisane w przedłożonych fakturach nie mogą być uważane za pochodzące z Turcji w rozumieniu ww. Umowy. Wynik tej weryfikacji, jak wyżej podniesiono, był wiążący dla polskich organów celnych i obligował te organy do wszczęcia stosownego postępowania w celu zastosowania stawki celnej wobec zaimportowanych towarów z pominięciem preferencji. Z uwagi na wiążące Polskę postanowienia ww. Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką polskie władze celne nie były zatem uprawnione do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalania pochodzenia zaimportowanych towarów. Treść art. 32 ust. 3 Protokołu Nr 3 jednoznacznie potwierdza zasadność tego stanowiska. W skardze kasacyjnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "G." Sp. z o.o. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca Spółka zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), poprzez odmowę zastosowania postanowień art. 13 ust. 1 oraz art. 16 Protokołu nr 3 do Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką, pozwalających na zastosowanie preferencyjnej stawki celnej. 2. Naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za prawidłowe faktu nie przeprowadzenia przez organ celny wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, w szczególności nie zwrócenie się do tureckich organów celnych z wnioskiem o wyjaśnienie trybu weryfikacji świadectwa EUR 1, jak również o ustalenie prawdziwości pieczęci znajdującej się w rubryce 7 świadectwa EUR 1, a ponadto o ustalenie zgodności pieczęci widniejącej w rubryce 11 z obowiązującymi wzorami przekazanymi zgodnie z postanowieniami Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny opartej na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności nie zawierającym informacji pochodzącej od tureckich organów celnych dotyczącej wyjaśnienia trybu weryfikacji świadectwa EUR 1, jak również informacji o prawdziwości pieczęci znajdującej się w rubryce 7 świadectwa EUR 1, a ponadto o zgodności pieczęci widniejącej w rubryce 11 z obowiązującymi wzorami przekazanymi zgodnie z postanowieniami Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji stanu faktycznego, ustalonego przez organ, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny przez Sąd oraz niedokonanie kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż Sąd I instancji przyjął stan faktyczny ustalony przez Dyrektora Izby Celnej i nie dokonał jego właściwej weryfikacji oraz oceny. Sąd wadliwie uznał, iż stan faktyczny ustalony przez organ jest prawidłowy, oraz że nie było potrzeby przeprowadzania wnioskowanych przez skarżącą dowodów, to jest: wyjaśnień tureckich władz celnych na okoliczność sposobu weryfikacji prawdziwości świadectwa EUR 1 oraz ustalenia, czy pieczęć w polu 7 świadectwa EUR 1 jest pieczęcią tureckich władz celnych, wyjaśnień polskich i tureckich władz celnych – na okoliczność zgodności powyższych pieczęci widniejących na świadectwie z wzorami pieczęci wywieszonymi w urzędzie celnym, w którym dokonywano odprawy oraz opinii biegłego – na okoliczność, czy oryginały świadectw EUR 1 były fałszywe. Skarżąca nie zgodziła się z poglądem Sądu I instancji, iż postanowienia Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką wyłączają stosowanie postanowień Ordynacji podatkowej co do przebiegu postępowania. Z art. 32 Protokołu Nr 3 do ww. Umowy wynika, że jej postanowienia regulują tylko i wyłącznie zakres obowiązków organów celnych polskich i tureckich w stosunku do siebie, natomiast postanowienia Umowy nie regulują przebiegu postępowania celnego oraz praw i obowiązków organu w stosunku do importera (strony postępowania) przysługujących w toku postępowania. Podniosła, że nie wnioskowała dowodów "sprzecznych" ze wskazaną Umową, a jedynie dążyła do obrony swych praw poprzez jednoznaczne ustalenie, czy czynności przewidziane Umową były wykonane prawidłowo, a co za tym idzie, czy opinia tureckiego organu celnego jest jednoznacznie właściwa. Ponadto, w sprawie nie wyjaśniono, czy pieczęć w rubryce 11 świadectwa EUR 1 była tożsama z wzorem, o którym mowa w art. 31 ust. 1 Protokołu Nr 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wynikających z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., wobec czego w pierwszej kolejności należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy skarga kasacyjna nie została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., lub gdy podstawa ta okaże się nieusprawiedliwiona w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. Dla oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazanych w pkt 2 a), b) i c) skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z art. 83 Kodeksu celnego w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w zakresie określonym w § 2 i ze skutkami faktycznymi i prawnymi przewidzianymi w § 3. Kontrola w niniejszej sprawie przeprowadzona została przy współpracy organów celnych państw-stron Umowy o wolnym handlu zawartej między Rzeczpospolitą Polską i Republiką Turecką (Dz. U. z 2000 r., Nr 57, poz. 680) w trybie określonym Protokołem Nr 3 stanowiącym załącznik do wymienionej umowy. Art. 32 pkt 1 i 2 Protokołu Nr 3 stanowi, że dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzona wyrywkowo wówczas, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dowodów, statusu pochodzenia sprowadzonych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. W pkt 6 art. 32 umawiające się strony określiły okoliczności, w jakich władze celne wnioskujące odmawiają wszelkich preferencji. W niniejszej sprawie władze celne eksportera działając na podstawie art. 32 pkt 5 Protokołu Nr 3 udzieliły jednoznacznej odpowiedzi, że przedmiotowe świadectwa EUR 1 "nie zostały wystawione ani podpisane przez nasz urząd celny" i wobec tego "nie podlegają wymianie preferencyjnej". Wynik weryfikacji dowodów pochodzenia przeprowadzony przez organy celne kraju eksportu jest wiążący dla organów celnych kraju importu. Szczególny tryb weryfikacji dowodów pochodzenia określony w powołanym Protokole Nr 3 wyłącza dopuszczenie na tę okoliczność dowodów zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma przepis art. 32 Protokołu Nr 3, który stanowi, że wynik weryfikacji winien być taki, aby umożliwiał wyraźne ustalenie czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące z Polski, Turcji lub innego kraju wymienionego w art. 3 i art. 4 oraz czy spełniają inne wymogi Protokołu Nr 3. Wynik weryfikacji jednoznacznie negatywny pozwalający na ustalenie, iż świadectwo przewozowe EUR 1, jako nie wystawione "przez władze celne kraju eksportera", jak stanowi przepis art. 17 Protokołu Nr 3, uniemożliwia korzystanie z preferencji celnych. Jedynym dowodem potwierdzającym pochodzenie towaru jest prawidłowo sporządzone świadectwo przewozowe EUR 1, lub deklaracja na fakturze. Organy celne kraju importu nie są uprawnione do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego na okoliczność sposobu weryfikacji wymienionych dokumentów, czy też zwracania się do organów celnych kraju eksportu o wyjaśnienie trybu weryfikacji. Biorąc powyższe pod uwagę nie można zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej w pkt 2 a) i b) dotyczącymi zaakceptowania przez Sąd I instancji naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, to jest naruszenia zasady prawdy obiektywnej i uchylenia się od obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Nie można również zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż naruszony został przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazany w pkt 2 c) skargi kasacyjnej, albowiem Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej wykazując ich bezzasadność i przyczyny, dla których przyjął za udowodniony stan faktyczny w poszczególnych sprawach. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego (pkt 1) polegającego na niewłaściwym jego zastosowaniu poprzez odmowę zastosowania art. 13 ust 1 i art. 16 Protokołu Nr 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką, z uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, że u jego podstaw był zarzut wadliwości ustalonego stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polega na błędzie w subsumpcji do już ustalonego stanu faktycznego (a nie podważonego w ramach tego zarzutu). Podstawa kasacyjna, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. okazała się "nieusprawiedliwiona" w rozumieniu art. 184 p.p.s.a., a zatem przyjmując stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia prawa materialnego w formie określonej w pkt 1 skargi kasacyjnej należy ocenić za nieusprawiedliwiony. Przepis art. 13 pkt 1 Protokołu Nr 3 dotyczy transportu bezpośredniego między Polską i Turcją, jako jednego z warunków koniecznych dla preferencyjnego traktowania towarów importowanych w ramach umowy. Spełnienie powyższego warunku przez importera nie było kwestionowane zarówno przez organy celne, jak i Sąd I instancji, stąd nieuzasadniony jest zarzut niestosowania tegoż przepisu. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 16 Protokołu Nr 3 podkreślić należy, że odnosi się on do różnych stanów faktycznych, przy czym wyłącznie art. 16 pkt 1 a) dotyczy niniejszej sprawy. Przepis ten przewiduje drugi z koniecznych wymogów umożliwiających stosowanie preferencji celnych, to jest przedłożenie świadectwa przewozowego EUR 1, ale świadectwa wystawionego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 Protokołu Nr 3. Przeprowadzona weryfikacja wykazała naruszenie tej procedury, co oznacza, że ograny celne niewadliwie oceniły, iż powyższy warunek nie został spełniony, zaś Sąd I instancji trafnie zaakceptował to stanowisko. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do wniosku Dyrektora Izby Celnej w K. o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, stwierdzić należy, że z akt wynika, iż Spółka "G." wykazała w tej sprawie brak dostatecznych środków na ponoszenie pełnych kosztów postępowania. Sytuacja finansowa strony uzasadnia zatem odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 22§