II FZ 431/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 2/08 ściągające od skarżącego kwotę 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 31 października 2007 r. nr (...) w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku rolnym za lata 2002-2007 postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarządził ściągnięcie od J.B. kwotę 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. W uzasadnieniu wskazano, że jeżeli opłata kancelaryjna za wydanie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem nie zostanie uiszczona przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie od strony, która złożyła wniosek o wydanie odpisu. W niniejszej sprawie J.B. wniosek taki złożył w dniu 28 kwietnia 2008 r. i mimo wezwania do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł pod rygorem jej ściągnięcia, nie zapłacił wymaganej kwoty. Zaskarżając powyższe zarządzenie skarżący wskazał, m.in. że już raz w niniejszym postępowaniu zapłacił kwotę w wysokości 100 zł i nie zgadza się z postanowieniem Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zażaleniu na zarządzenie przewodniczącego wydziału sądu pierwszej instancji należy wykazać, że narusza ono prawo. W niniejszej sprawie byłyby to przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a dokładnie art. 234 § 2 oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), które regulują zasady pobierania opłaty kancelaryjnej. Przedmiotowe zażalenie nie zawiera żadnego rzeczowego argumentu, który wskazywałby za wadliwość zaskarżonego zarządzenia, a zatem, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.