I SA/Bd 427/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 15 czerwca 2022 r. nr 0401-IEW.711.16.2022 w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. prowadzi egzekucję z majątku M. K. (dalej także: Skarżący, Strona) na podstawie tytułów wykonawczych w związku z nieuregulowaniem w latach 2009-2021 wpłat z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W konsekwencji działań egzekucyjnych powstały koszty egzekucyjne w łącznej kwocie [...]zł. Wnioskiem z dnia [...] marca 2022 r. Skarżący zwrócił się do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. o rozłożenie na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w ramach pomocy de minimis. Skarżący swój wniosek umotywował brakiem możliwości uregulowania przedmiotowych kosztów egzekucyjnych w sposób jednorazowy i zwrócił się o możliwość spłaty należności w miesięcznych ratach po [...] zł. Wskazał również, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi coraz większy dochód, ale także zwiększył się przepływ środków pieniężnych, natomiast plan ratalny dałby firmie możliwość spłaty zadłużenia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. odmówił rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie [...]zł. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Skarżący złożył zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej organ, Dyrektor), w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku o rozłożenie na raty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i art. 3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej: "k.p.a." – w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479) – dalej: "u.p.e.a." – art. 7 i art 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., a także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64f u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 64f u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi organ prowadzący postępowanie egzekucyjne może rozłożyć na raty zapłatę kosztów egzekucyjnych, a przepisy art. 64e § 4-8 stosuje się odpowiednio. Zaznaczył, że przesłanki względów społecznych lub gospodarczych występują wtedy gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności dłużnik nie ma możliwości uregulowania zaległości, jednak nie należy tego utożsamiać z subiektywnym odczuciem dłużnika. Pod pojęciem względów gospodarczych, zdaniem organu, rozumie się sytuację w jakiej znalazł się wnioskujący o przyznanie ulgi, z powodów, które są niezależne od jego postępowania, a których skutkiem jest takie pogorszenie sytuacji finansowej, którego konsekwencją jest brak możliwości wywiązania się ze zobowiązania, będącego przedmiotem ulgi. Spowodowane jest to nadzwyczajną sytuacją i odnosi się do zdarzeń losowych, których to przedsiębiorca nie jest w stanie przewidzieć i na których wystąpienie nie ma wpływu. Natomiast względy społeczne rozumie się jako dyrektywę postępowania, która nakazuje respektowanie wspólnych wartości dla całego społeczeństwa. Nie można jej natomiast zawężać tylko do sytuacji ekonomicznej dłużnika. Organ wyjaśnił, że postanowienia, które wydawane są w trybie art. 64f u.p.e.a mają charakter uznaniowy, a zatem organ w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia, czy w danej sprawie zachodzi przesłanka, która by uzasadniała udzielenie wnioskodawcy ulgi w spłacie kosztów egzekucyjnych, a następnie na dokonaniu rozstrzygnięcia. Dyrektor podkreślił, że organ może, ale nie ma obowiązku przyznania dłużnikowi układu ratalnego. Jest jednak zobowiązany do dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności indywidualnych w każdej sprawie, a także dokonania prawidłowego i optymalnego rozstrzygania. W dalszej kolejności organ wskazał, że dokonał zajęcia rachunków bankowych Skarżącego, a także należności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku w Urzędzie Skarbowym w C.. W wyniku wszystkich dokonanych zajęć powstały koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł. Zaznaczył, że prowadzone postępowanie jest efektywne, ponieważ po wpływie wpłat egzekucyjnych z dnia [...] kwietnia 2022 r. wyegzekwowana została łączna kwota [...]zł. W związku z powyższym organ stwierdził, że rozłożenie kosztów egzekucyjnych na raty byłoby sprzeczne z zasadą postępowania egzekucyjnego, którego celem jest skuteczna i efektywna realizacja zobowiązania w jak najkrótszym czasie. Organ zauważył, że przez okres ostatnich 6 miesięcy udało się wyegzekwować średnio [...] zł miesięcznie, co jest kwotą znacznie wyższą niż ta, która została zadeklarowana przez Skarżącego we wniosku tj. [...] zł rata z tytułu składek i [...] zł tytułem kosztów egzekucyjnych. Zaproponowana kwota rat, w ocenie organu, nie była adekwatna zarówno do wysokości zadłużenia, jak i do osiąganego dochodu. Odnosząc się do względów społecznych, organ podał, że nie stwierdził wystąpienia takich, które pozwoliłyby na udzielenie wnioskowanej ulgi. Podkreślił, że to na Skarżącym leżał ciężar udowodnienia takich przesłanek, natomiast organ odpowiada jedynie za prawidłowość przeprowadzanego postępowania dowodowego oraz rzetelność dokonanych ustaleń. Organ odniósł się do oświadczenia złożonego wraz z wnioskiem o układ ratalny w zakresie kosztów egzekucyjnych. Skarżący wskazał w oświadczeniu, że nie otrzymał wcześniej pomocy de minimis. Zgodnie z wnioskiem Skarżącego na potrzebę niniejszej sprawy wykorzystany został wcześniej złożony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis z dnia [...] września 2021 r., w którym to Skarżący wskazał, że prowadzi działalność jednoosobową, zakwalifikowaną jako jednoosobowy przedsiębiorca. Firma nie posiada powiązań z innymi przedsiębiorstwami, nie kwalifikuje się do objęcia postępowaniem upadłościowym, a także w odniesieniu do ostatnich 3 lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy de minimis nie odnotowała rosnących strat i malejących obrotów. Wskazał również, że nie występują nadwyżki produkcji, nie ulegają zwiększeniu zapasy, natomiast zwiększa się suma zadłużenia podmiotu i rosną kwoty odsetek od posiadanych zobowiązań. Wartość aktywów netto podmiotu nie zmniejsza się lub jest zerowa. Skarżący nie podał, by istniały inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej. Brak korzystania wcześniej z pomocy de minimis został potwierdzony przez organ. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że do ulg zaliczanych do pomocy de minimis stosuje się przepisy wspólnotowe, w tym przypadku rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE L 352/1 z 24.12.2013). Wartość kwoty przyznanej w ramach tej pomocy jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Pułap ten jest stosowany bez względu na formę i cel pomocy, o czym stanowi art. 3 ust. 5 przywołanego wyżej rozporządzenia. Jeżeli potwierdzone zostanie, że wnioskodawca spełnia kryteria przyznające mu prawo do pomocy de minimis, to organ administracyjny jest uprawniony do uwzględnienia wniosku lub też do wydania decyzji odmownej. Organ stwierdził jednocześnie, że w przypadku ewentualnego udzielenia wnioskowanej ulgi, wyżej wskazany limit nie zostałby przekroczony. Organ powołał się również na złożone przez Skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym z dnia [...] marca 2022 r. Zauważył, że prowadzi on działalność gospodarczą pod nazwą PPHU K. M. w zakresie produkcji gotowych wyrobów tekstylnych (PKD przeważające 13.92.Z). W 2019 r. przedsiębiorstwo przyniosło dochód w kwocie [...]zł, następnie w 2020 r. – [...] zł, a w 2021 r. – [...] zł. Skarżący zamieszkuje razem z żoną, która nie uzyskuje dochodu, a w małżeństwie od [...] kwietnia 2017 r. istnieje ustrój rozdzielności majątkowej. Koszty utrzymania Skarżącego łącznie wynoszą [...] zł miesięcznie. Zgodnie z oświadczeniem, oprócz posiadanego mieszkania o powierzchni 63 m2 w C. nie posiada innych ruchomości, nieruchomości czy praw majątkowych lub wierzytelności. Nie korzysta on z pomocy społecznej, ani nie ciążą na nim żadne inne zobowiązania z tytułu podatków, jak i wobec banków, instytucji, osób fizycznych czy alimentów. Posiada on natomiast zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz na Fundusz Pracy w kwocie [...]zł (należność główna), a także z tytułu odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł, kosztów upomnienia w kwocie [...]zł oraz kosztów egzekucyjnych będących przedmiotem wniesionej skargi tj. [...] zł. Mając na względzie powyższe organ podkreślił, że zgodnie z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) każdy ma obowiązek ponoszenia ciężarów świadczeń publicznych, a powyższe należności niewątpliwie należą do świadczeń pieniężnych o charakterze publicznoprawnym. Z kolei koszty egzekucji są konsekwencją działań egzekucyjnych prowadzonych w związku z brakiem wpłat przez Skarżącego w latach 2009-2021 z tytułu ww. składek. Organ zauważył również, że Skarżący nie wpłacił żadnej składki dobrowolnie, mimo, że uzyskiwał znaczne dochody w latach 2020-2021, a zmniejszenie jego zadłużenia jest efektem jedynie postępowania egzekucyjnego. W związku z tak kształtującą się sytuacją organ uznał, iż nie dopatruje się społecznych względów, które pozwoliłyby na zastosowanie ulgi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odniósł się również do podnoszącej przez Skarżącego okoliczności nieuwzględnienia przy ocenie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Wskazał, że w oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia [...] marca 2022 r., ani też w innym dokumencie Skarżący nie podał ciążących na nim zobowiązań wobec innych wierzycieli. W związku z czym zarzut ten w opinii organu jest bezzasadny. Organ stanął na stanowisku, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 64f u.p.e.a. Nadto konieczność zapłaty kosztów egzekucyjnych bez przyznanego układu ratalnego nie wiąże się ryzykiem wystąpienia zagrożenia dla egzystencji Skarżącego, ani też nie spowoduje, że będzie musiał się on zwrócić o przyznanie pomocy społecznej. Dyrektor podkreślił, że na przestrzeni ostatnich trzech lat Skarżący generował znaczne dochody. Reasumując organ ponownie podkreślił, że nie znalazł wśród argumentów przedstawionych przez Skarżącego szczególnych okoliczności, które uzasadniłyby wystąpienie względów społecznych, czy gospodarczych, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 64f u.p.e.a. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji z powodu naruszeń mających istotny wpływ na wynik postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) obrazę art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, w tym niewezwania Skarżącego do przedłożenia odpowiednich dokumentów w zakresie ustalenia jego sytuacji majątkowej, gdy organ powziął wątpliwości w zakresie ustalenia wysokości długów i wielkości wierzycieli Strony, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 64f u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania korzystnej decyzji dla Strony, kiedy de facto te przesłanki zaistniały, zaś organ mógł ustalić raty w innej kwocie niż proponowana przez Stronę, co przyniosłoby wymierne korzyści nie tylko dla Strony, ale i w wymiarze społecznym, 3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, iż Skarżący celowo doprowadził do zaległości wobec ZUS i nie regulował swoich zobowiązań z powodu niedbałości, kiedy de facto sytuacja finansowa Skarżącego nie pozwalała na dobrowolne regulowanie tychże zaległości, co jest wynikiem sytuacji losowych. Wskazał również, że musiał dokonać ustalenia priorytetów w płaceniu zobowiązań i w pierwszej kolejności dokonywał płatności na rzecz pracowników. 4) naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do wydania pozytywnej dla Skarżącego decyzji, który to znalazł się w niekorzystnej sytuacji gospodarczej z przyczyn niezawinionych, zaś ratalne płacenie zobowiązań pozwoliłoby na uniknięcie całkowitej niewypłacalności Skarżącego, co spowoduje negatywne konsekwencje nie tylko dla niego, ale i ogółu społeczeństwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy jednocześnie zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). W myśl art. 64f § 1 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne może rozłożyć na raty zapłatę kosztów egzekucyjnych, w przypadku uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi. Przepisy art. 64e § 4-8 stosuje się odpowiednio. Zauważyć należy, że z użytego w tym przepisie sformułowania "może" wynika, że postanowienia wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ administracji może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi nie jest obowiązkiem organów. Zaznaczyć jednak trzeba, iż wybór rozstrzygnięcia nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Organ administracji publicznej, działając w ramach uznania administracyjnego, ma zatem możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, którego podjęcie poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1334/14; wyrok WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Op 240/17). Kontrola sądowa tego rodzaju rozstrzygnięć sprowadza się do zbadania, czy decyzja uznaniowa poprzedzona została prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sąd bada zatem, czy postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, stosownie do której organy zobligowane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), czy zebrane dowody rozpatrzono w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), oraz czy dowody oceniono zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny (art. 80 k.p.a.). Istotne jest także, czy wydane postanowienie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności czy jego uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ nie zastosował przedmiotowej ulgi. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonany na podstawie kryteriów celowości i słuszności pozostaje poza kontrolą sądu. Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych jest zaistnienie w sprawie uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych. Użyte w 64f § 1 u.p.e.a. pojęcie "względów społecznych lub gospodarczych" jest pojęciem niedookreślonym. Względy społeczne lub gospodarcze to sytuacje, gdy szczególny splot okoliczności uzasadnia rozłożenie na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych, przy czym przesłanki tej nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. O istnieniu względów społecznych lub gospodarczych zobowiązanego decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Zauważyć należy, że egzekucja administracyjna jest prowadzona w interesie ogólnym. Jej celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązków publicznoprawnych powstających w obszarze działania administracji. Niewywiązywanie się z zobowiązań publicznoprawnych godzi w szeroko pojęty interes publiczny, sprzeciwiając się równocześnie zasadom sprawiedliwości społecznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14). Przesłanka względów społecznych lub gospodarczych wymaga też uwzględnienia przez organ sytuacji ekonomicznej Skarżącego. Nie każde jednak trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie wymienionej ulgi, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem istotnego interesu zobowiązanego. Organ zbadał sytuację majątkową i rodzinną Skarżącego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz o sytuacji materialnej z dnia [...] marca 2022 r. wynika, że Skarżący z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał: - w 2019 r. dochód w kwocie [...]zł (przychód - [...] zł), - w 2020 r. dochód w kwocie [...]zł (przychód - [...] zł), - w 2021 r. dochód w kwocie [...]zł (przychód - [...] zł). Ponadto zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wyciągiem ewidencji przychodów za okres od stycznia do kwietnia 2022 r., Skarżący osiągnął przychód w wysokości [...] zł. Skarżący mieszka wspólnie z żoną - M. K. w mieszkaniu o powierzchni 63 m2 w C., stanowiącym ich własność. Żona nie uzyskuje żadnych dochodów. Miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego wynoszą łącznie [...] zł (czynsz wraz z opłatami eksploatacyjnymi, energia elektryczna, gaz, woda). Skarżący oświadczył, iż nie posiada innych nieruchomości, ruchomości ani innych praw majątkowych, czy wierzytelności. Oświadczył też, iż nie ciążą na nim żadne zobowiązania z tytułu podatków, jak i wobec banków, instytucji, osób fizycznych czy inne. Ma natomiast zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Pracy w łącznej kwocie [...]zł (należność główna). Nadto w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis Skarżący oświadczył m.in., że jest małym przedsiębiorcą, nie odnotowuje rosnących strat, czy malejących obrotów, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych. W świetle powyższego brak jest podstaw do udzielenia Skarżącemu wnioskowanej ulgi ze względów gospodarczych. Saldo prowadzonej działalności gospodarczej jest dodatnie i Skarżący nie jest pozbawiony środków umożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej. Nie występuje zagrożenie bytu ekonomicznego zobowiązanego. Sytuacja Skarżącego nie wskazuje na jego niewypłacalność, czy złą kondycję finansową. Jest on aktywnym przedsiębiorcą. Z wniosku o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że jest wynika ponadto, że Skarżący z roku na rok obserwuje wzrost przychodu, a co za tym idzie większy przepływ środków pieniężnych, co w połączeniu z planem ratalnym z ZUS pozwoliłoby mu na spłatę całego zadłużenia. Należy zauważyć, że powstałe koszty egzekucyjne są wynikiem braku dobrowolnego regulowania przez Skarżącego należnych składek w terminie. Nie zapłacił on dobrowolnie żadnej składki na ubezpieczenie, pomimo uzyskiwania znacznych dochodów (w 2020 r. w wysokości [...] zł, w 2021 r. w wysokości [...] zł, zaś w 2022 r., do [...] kwietnia – w kwocie [...]zł), a zmniejszenie zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika jedynie z prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Względy społeczne przemawiają za respektowaniem obowiązku ponoszenia ciężarów pieniężnych o charakterze publicznoprawnym, zaś brak dobrowolnego wykonania takich obowiązków przez Skarżącego, nie może – biorąc w szczególności po uwagę uzyskiwane przez niego dochody – skutkować przyznaniem preferencji w postaci udzielenia ulgi w zapłacie kosztów egzekucyjnych. Stanowiłoby to uprzywilejowanie Skarżącego w stosunku do innych przedsiębiorców, którzy, bez udzielania im ulg, rzetelnie wywiązują się ze swoich obowiązków publicznoprawnych. Byłoby to odstępstwo od zasady równości wobec prawa. Nadto, trafnie organ wskazał, że w okresie 6 miesięcy wyegzekwowano od Skarżącego kwotę [...]zł (w miesiącu przeciętnie daje kwotę [...]zł). Kwota ta jest znacznie wyższa od tej, którą zadeklarował on we wniosku, tj. [...] zł na ratę z tytułu składek i [...] zł na ratę tytułu kosztów egzekucyjnych. Zaproponowana przez Skarżącego wysokość raty z tytułu kosztów egzekucyjnych jest nieadekwatna do wysokości zadłużenia i osiąganego dochodu. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie naruszył prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowanie dowodowe. Organ wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżone postanowienie. Okoliczność, iż nie przychylił się do żądania Strony, nie przesądza o nieprawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 64f § 1 u.p.e.a. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że organ naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym niewezwanie go do przedłożenia odpowiednich dokumentów w zakresie jego sytuacji majątkowej. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe i dokonał analizy sytuacji majątkowej Skarżącego. Podkreślenia przy tym wymaga, że ciężar dowiedzenia okoliczności skutkujących udzieleniem ulgi spoczywa na zobowiązanym. Nic nie stało na przeszkodzie, aby w toku prowadzonego postępowania Skarżący przedłożył stosowne dokumenty. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. T. Wójcik J. Szulc L. Kleczkowski