II GZ 439/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1235/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia nadającego decyzji nakazującej przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) uchyliło w całości postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z [...] czerwca 2017 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu z [...] maja 2017 r. nakazującej A.S. (dalej: skarżący) przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego w terminie 14 dni od daty odebrania decyzji. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 16 kwietnia 2019 r. skarżący wywiódł skargę na to postanowienie. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 23 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1235/19, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia WSA wskazał, że zaskarżone postanowienie, które zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 marca 2019 r., a zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi rozpoczął bieg 16 marca 2019 r. i upłynął w dniu 14 kwietnia 2019 r. Biorąc pod uwagę fakt, że 14 kwietnia 2019 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 15 kwietnia 2019 r., stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy. Skarżący, jak wynika ze stempla pocztowej placówki nadawczej na kopercie zawierającej skargę, wniósł skargę listem poleconym w dniu 16 kwietnia 2019 r., a więc po upływie terminu do dokonania tej czynności. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie SKO nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że WSA oraz być może SKO podają w postanowieniu błędną datę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Podkreślić należy, że określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. A zatem ustalenie, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi obliguje sąd do jej odrzucenia. Terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego (art. 83 § 1 p.p.s.a.). Termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest terminem oznaczonym w dniach. Początkiem terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest doręczenie skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zatem z art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 z późn. zm.; dalej cyt. jako: k.c.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia (§ 1), a jeżeli początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło (§ 2). Nie ma zatem wątpliwości, że początkiem biegu terminu do wniesienia skargi był kolejny dzień po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone zaskarżone postanowienie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu 15 marca 2019 r., a zatem upływ trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi nastąpił 14 kwietnia 2019 r. Biorąc pod uwagę fakt, że 14 kwietnia 2019 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy, termin do wniesienia skargi upłynął 15 kwietnia 2019 r. Wobec tego, skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2019 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) została wniesiona z uchybieniem terminu. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia WSA w Warszawie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.