I OZ 627/10

SENTENCJA Dnia 26 sierpnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K.D. i W.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 17 lutego 2010 roku sygn. akt VIII SA/Wa 672/09 w sprawie ze skargi K.D. i W.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi K.D. i W.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy, uchylił zaskarżoną decyzje oraz stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd I instancji zawarł postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zasądzając od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że o zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1349 ze zm.) bowiem skarżące były reprezentowane przed Sądem przez radcę prawnego. Zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów wniosły skarżące wskazując, że prawidłową podstawę zasądzenia kosztów powinien stanowić § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i w związku z art. 216 oraz art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym strony wniosły o zmianę zaskarżonego postanowienia przez jego uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 7200 zł, a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego w wyniku uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wymaga podania w uzasadnieniu orzeczenia podstawy prawnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Obowiązek taki wynika z art. 141 § 4 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku ograniczył się jedynie do wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, uniemożliwiając tym samym zarówno stronom postępowania jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu poznanie motywów leżących u podstaw tego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących podstawą obliczenia kosztów zastępstwa procesowego powinna być stawka obliczona według wartości przedmiotu sprawy. Tymczasem, jak należy domniemywać na podstawie przepisów powołanych w uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przyjął ogólną stawkę właściwą dla spraw, których przedmiotem nie jest należność pieniężna i które objęte są wpisem stałym. Nie sposób jednak ustalić w jaki sposób Sąd I instancji doszedł do powyższych wniosków. W tej sytuacji uznać należy, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 141 § 4 w związku z art. 166 cytowanej wyżej ustawy w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Brak możliwości oceny rozstrzygnięcia Sądu I instancji uniemożliwia jednocześnie odniesienie się do kwestii prawidłowości wysokości zasądzonych kosztów postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie zwrotu kosztów postępowania między stronami, Sąd I instancji obowiązany będzie w sposób szczegółowy przedstawić motywy podjętego rozstrzygnięcia, wskazując nie tylko podstawę prawną postanowienia, lecz również ją wyjaśniając w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Jednocześnie brak było podstaw do rozstrzygnięcia wniosków zażaleń o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, bowiem żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie między stronami kosztów tego postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że koszty jakie wiązały się z wniesieniem niniejszego zażalenia było kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie podlegają zasądzeniu na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji również te koszty (zarówno wpis sądowy od zażalenia jak i koszty zastępstwa procesowego) powinny stać się przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Z uwagi na powyższe okoliczności, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.