II GZ 431/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 919/21 w zakresie umorzenia postępowania zażaleniowego oraz zwrotu wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi A. S.A. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 919/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu zażalenia A. S.A. we W. (dalej: skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 sierpnia 2021 r. o tej samej sygnaturze, odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. S.A. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, umorzył postępowanie zażaleniowe oraz zwrócił skarżącej kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną wyżej decyzję organu z [...] stycznia 2021 r., w której zwarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 6 sierpnia 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca pismem z 23 września 2021 r., złożyła zażalenie na postanowienie z 6 sierpnia 2021 r., o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wyrokiem z 15 października 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. WSA wskazał, że zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie wyrokiem z 15 października 2021 r., spowodowało, że nie ma już podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji postępowanie wszczęte zażaleniem na postanowienie z 6 sierpnia 2021 r., stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Z tych względowi, działając na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Sąd umorzył postępowanie zażaleniowe. Zażalenie na powyższe wniosła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jej zadaniem skarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, gdyż postępowanie wszczęte w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej nie zostało zakończone w sposób prawomocny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienie NSA z 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18, z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GZ 348/20). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, tj. w rozpoznawanej sprawie wyroku z dnia 15 października 2021 r., sąd ten utracił kompetencje do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia Sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.