II FZ 760/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3423/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 3423/16 ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie i zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając mu: 1) naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 2, art. 210 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 2 i 4, a także art. 214 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej: "O.p.") wobec treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, w której w decyzji tej: a) nie wskazano skarżącemu konsekwencji wynikających z niedochowania 30 – dniowego terminu, ani przez przytoczenie treści przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ani choćby przez przywołanie tego przepisu, b) nie nałożono na niego rygoru odrzucenia skargi wniesionej po terminie, c) nie wskazano mu sposobu obliczania takiego terminu ani przez przytoczenie treści przepisu art. 83 § 1 – 4 p.p.s.a. ani choćby przez przywołanie tego przepisu; d) nie zawarto odrębnego od treści uzasadnienia pouczenia o trybie wniesienia skargi pomimo wyraźnego oddzielenia przez ustawodawcę tych dwóch elementów decyzji w przepisie art. 210 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 2 i 4 O.p. 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie w sytuacji, w której nie spełniało ono wymogów przewidzianych przepisami art. 121 § 2, art. 210 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 2 a także art. 214 O.p., ponieważ brak było w nim opisu trybu odwoławczego, a w szczególności przebiegu kontroli formalnej skargi, konsekwencji niewniesienia jej w przepisanym terminie, a nadto wskazania odpowiednich, regulujących te kwestie przepisów prawa. Podniesiono, że uchybienia te miały wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, ponieważ to właśnie w ich wyniku Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący został prawidłowo pouczony o swoich prawach, choć w rzeczywistości tak nie było i odrzucił skargę mimo wynikającego z art. 214 O.p. zakazu takiego działania w sytuacji, w której pouczenie takie nie nastąpiło. Z tej przyczyny wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, koszty te nie zostały dotąd uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 października 2016 r., to złożenie jej w dniu 7 października 2016 r. (data stempla pocztowego – k.5 akt sądowych) miało miejsce po upływie terminu. Zakwestionowane postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. było prawidłowe. Zaznaczyć należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do jego modyfikacji. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę. W zarzutach skargi kasacyjnej, jej autor podniósł m.in., że decyzja nie zawierała prawidłowego pouczenia, ponieważ brak było w nim opisu trybu odwoławczego, a w szczególności przebiegu kontroli formalnej skargi, konsekwencji niewniesienia jej w przepisanym terminie, a nadto wskazania odpowiednich, regulujących te kwestie przepisów prawa. Należy wyjaśnić, że treść pouczenia została prawidłowo zredagowana przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Zgodnie z treścią art. 210 § 2 O.p. decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi. Takie też pouczenie zaskarżona decyzja zawiera (k. 86 akt administracyjnych). Decyzja zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 210 § 1 O.p., a w związku z tym, że decyzja jest ostateczna w toku instancji nie służy już od niej odwołanie tylko skarga, tak więc zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 7 O.p. jest niezrozumiały. Jako niezasadne należy ocenić także zarzuty, że zaskarżona decyzja powinna zawierać także informacje odnośnie do kontroli przebiegu kontroli formalnej skargi i niewniesienia jej w przepisanym terminie. Kontrola formalna skargi, konsekwencje niewniesienia jej w zakreślonym terminie regulują przepisy p.p.s.a., a w związku z tym pouczenie takie byłoby zbyt daleko idące na etapie wydawania decyzji. Poza tym organy administracji podatkowej działają na podstawie przepisów O. p., a nie p.p.s.a., które normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. W konsekwencji należy uznać, że Sąd prawidłowo odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Tym samym zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie orzeczono, gdyż w tym zakresie wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne.