I OSK 415/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1246/21 w sprawie ze skargi E. C. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2021 r. sygn. I SA/Wa 1246/21 po rozpoznaniu skargi E. C. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1308/16: - w pkt. 1 wyroku - wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych; - w pkt. 2 wyroku - stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - w pkt 3 wyroku - oddalił skargę w pozostałej części. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: E. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1308/16. W skardze wniósł o: 1) stwierdzenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyżej wymienionego wyroku miała miejsce z wyjątkowo rażącym naruszeniem prawa; 2) wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny w najwyższej przewidzianej przez prawo wysokości; 3) przyznanie od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnej określonej przez prawo wysokości; 4) nakazanie Prezydentowi m.st. Warszawy bezzwłocznego zakończenia przedmiotowego postępowania, najdalej w terminie 7 dni. Sąd I instancji w pkt. 3 wyroku oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że za bezzasadną uznał skargę w zakresie żądania przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako: "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu I instancji dodatkowa sankcja finansowa tego rodzaju nakładana jest w szczególnie drastycznych przypadkach rażącej bezczynności lub przewlekłości organu. W tego typu przypadkach musi wystąpić sytuacja bezczynności lub przewlekłości organu wynikająca z ewidentnie złej woli organu, a zwłoka organu ma charakter uporczywy i nie wiadomo dlaczego organ nie wydaje decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Nie ujawnił się fakt uporczywego niepodejmowania czynności przez organ, noszący znamiona celowej, złej woli organu w rozpatrzeniu sprawy o odszkodowanie. Dalej Sąd Wojewódzki wskazał, że sprawy z zakresu tzw. gruntów warszawskich należą do spraw skomplikowanych. Przyczyny przedłużającego się procedowania w sprawie wynikają m.in. z zalegającej w organie bardzo dużej ilości spraw tego typu. Sąd I instancji wskazał, że w badanej sprawie, załatwienie sprawy odszkodowawczej blokuje toczące się równolegle postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Zwrócono uwagę, że skarżący nie wnosił skargi na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie o zwrot nieruchomości, lecz koncentruje swe działania na sprawie o odszkodowanie. Tymczasem, w tejże sprawie (odszkodowawczej) nie mogło dojść do wydania decyzji kończącej postępowanie, skoro organ zawiesił z urzędu postępowanie odszkodowawcze, do czasu zakończenia sprawy o zwrot nieruchomości. Wyjaśniono, że postanowienie to podlega odrębnemu trybowi zaskarżenia. Z tego względu Sąd nie był upoważniony do rozpatrzenia wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania i nakazania organowi bezzwłocznego zakończenia postępowania odszkodowawczego. Sąd Wojewódzki wskazał, że jeżeli skarżący kwestionuje postanowienie o zawieszeniu postępowania, to winien w stosownym terminie wnieść na to postanowienie zażalenie do organu wyższego stopnia. Dalej w uzasadnieniu wyroku zauważono, że nie jest tak, jak twierdzi E. C. , że w sprawie o odszkodowanie Sąd nakazał organowi wydanie decyzji kończącej sprawę odszkodowawczą. Skarżący pomija to, że w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o odszkodowanie, a nie do wydania decyzji administracyjnej w sprawie o odszkodowanie. Rozpoznanie wniosku, to nie to samo, co rozstrzygnięcie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Rozpoznanie wniosku polega na podjęciu przez organ działania adekwatnego do okoliczności sprawy. Takim działaniem może być, np. wydanie postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego. Sąd Wojewódzki wskazał ponadto, że dla miarkowania wysokości sankcji finansowych znaczenie mogą mieć: stopień naruszenia prawa przez organ, okoliczności towarzyszące naruszeniu i zwłoce w wykonaniu prawomocnego wyroku oraz zasadność wynagrodzenia skarżącemu bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku uwzględniającego jego skargę. Okoliczności danego przypadku mają znaczenie dla określenia przez sąd, w jakiej wysokości grzywna oraz ewentualna suma pieniężna powinny być określone, aby dawały możliwość wypełnienia swojej roli. O wysokości orzekanych przez sąd administracyjny sankcji finansowych (grzywny, sumy pieniężnej) decydują realia konkretnej sprawy. Nie ma więc podstaw do mechanicznego porównywania stanu faktycznego i prawnego różnych spraw i orzekania z tej perspektywy o wysokości sankcji finansowych. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, Sąd I instancji wskazał, że powoływany w skardze wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2123/20 zapadł w zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym, niż niniejsza sprawa. W tamtej wyżej sprawie strony postępowania w sposób jednoznaczny sprecyzowały swe żądania. Tymczasem – jak zauważył Sąd I instancji - niejasne jest stanowisko E. C. , co do przedmiotu zgłoszonego żądania. Nie jest tak, jak twierdzi skarżący w skardze, że oczekuje na rozpatrzenie sprawy odszkodowawczej już kilkadziesiąt lat. W pismach z lat: 1993, 1998, [...], 2003, 2013 skarżący konsekwentnie domagał się realizacji roszczenia dekretowego w naturze poprzez zwrot nieruchomości. Wniosek o ustalenie odszkodowania w formie pieniężnej skarżący złożył zaś w 2014 r. Z kolei w piśmie z dnia [...] października 2019 r. powołującym się m.in. na wniosek o odszkodowanie z 2014 r. skarżący podał, że wnosi w imieniu własnym i M. W. o zwrot nieruchomości (pełnomocnictwo od M. W. dotyczy sprawy o zwrot nieruchomości). Realizacji roszczenia o zwrot przedmiotowej nieruchomości domaga się także E. D. (pismo z [...] października 2019 r., mimo, że udzieliła E. C. pełnomocnictwa do odbioru korespondencji w sprawie odszkodowawczej (co wynika z podanego w pełnomocnictwie numeru odszkodowawczej sprawy administracyjnej). Sąd Wojewódzki wskazał, że z opisanego wyżej stanu faktycznego niniejszej sprawy nie wynika jednoznacznie, czy E. C. w imieniu własnym i innych osób domaga się zwrotu przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy ustalenia odszkodowania w formie pieniężnej w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy może wydania decyzji kończącej postępowanie w obu tych odrębnych sprawach administracyjnych. Na wezwanie organu z dnia 27 września 2019 r. skierowane do E. C. , E. D. i M. W. o jednoznaczne sprecyzowanie żądania (zwrot nieruchomości, czy ustalenie odszkodowania za nieruchomość) E. D. oświadczyła, że domaga się zwrotu przedmiotowej nieruchomości (jej pismo z [...] października 2019 r.), M. W. udzieliła pełnomocnictwa E. C. do decydowania w jej imieniu w sprawach dotyczących zwrotu nieruchomości (pełnomocnictwo z [...] października 2019 r.). Z Kolei E. C. w piśmie z dnia [...] października 2019 r. działając w imieniu własnym i powołując się umocowanie od M. W. , odpowiadając na wezwanie organu z dnia [...] września 2019 r., wniósł o zwrot przedmiotowej nieruchomości, powołując się m.in. na wniosek o odszkodowanie z 2014 r., a w piśmie z [...] marca 2021 r. domagał się wykonania wyroku Sądu o sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 wydanego w administracyjnej sprawie odszkodowawczej. Dalej Sąd Wojewódzki zauważył, że Prezydent m.st. Warszawy mimo, że E. C. prezentuje niejednoznaczne stanowisko w kwestii zgłoszonych żądań, przyjął (korzystnie dla skarżącego niebędącego profesjonalistą w zakresie obsługi prawnej), że domaga się on równolegle realizacji roszczenia z art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami i roszczenia z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. To zaś skutkowało zawieszeniem administracyjnego postępowania odszkodowawczego, do czasu zakończenia postępowania zwrotowego. Skargę kasacyjną od - pkt.3 wyroku - w części oddalającej skargę wniósł E. C. zaskarżonemu wyrokowi zarzucając na podstawie art 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając: I.naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 149 § 1 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 1308/16 zobowiązał Prezydenta m.st Warszawy do rozpoznania wniosku o odszkodowanie, a nie do wydania decyzji w sprawie o odszkodowanie,; 2. art. 154 § 1 i 7 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dodatkowa sankcja finansowa w postaci przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jest nakładana w szczególnie drastycznych przypadkach rażącej bezczynności lub przewlekłości organu; II.naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w części dotyczącej nakazania Prezydentowi m.st Warszawy bezzwłocznego zakończenia przedmiotowego postępowania i uznanie, że skoro organ zawiesił z urzędu postępowanie odszkodowawcze, to w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do wydania decyzji kończącej postępowanie; 2. art. 154 § 7 p.p.s.a. w zw, z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w części dotyczącej przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej i uznania że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do jej przyznania, podczas gdy w okolicznościach sprawy postępowanie odszkodowawcze trwa już ponad 7 lat; 3. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozważenie wszystkich aspektów sprawy i okoliczności, które powinny mieć wpływ na przyznanie i wysokość od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; 4. art. 134 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – dalej jako: “k.p.a.", co doprowadziło do nieuwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz działania sprzecznego z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto na podstawie uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 3 i rozpoznanie w tej części skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 3 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w tej części, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżacy kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej odalenie, o zasądzenie kosztów postępowania przezd Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Jakkolwiek skarga kasacyjna dotyczy wyłącznie pkt. 3 zaskarżonego wyroku, to odpowiedź na przedstawioną w niej argumentację wymaga jednego spójnego wywodu i odniesnia. 1. Zasadniczo rację ma skarżacy kasacyjnie, że wyrokiem z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. I SAB/Wa 1308/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiazał Prezydenta m.st. Warszawy - do rozpoznania wniosku - o odszkodowanie. Zasadność skargi kasacyjnej nie może być jednak rozpatrywana, jak - wnioskując na podstawie argumentacji skargi kasacyjnej - oczekiwałby tego skarżacy kasacyjnie, w całkowitym oderwaniu od istoty skargi na bezczynność. Istotą skargi na bezczynność jest walka z biernością organów. Jak wskazuje konsekwentnie Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrola Sądu ogranicza się jedynie do sprawdzenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 k.p.a. oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekroczyła terminy określone w art. 35 k.p.a. Nie może, więc w tym postępowaniu być przedmiotem badania prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych, czy zarzuty naruszeń procedury administracyjnej, których dopuszcza się organ, gdyż okoliczności te w większości przypadków dotyczą działań organu i mogą być skutecznie podnoszone tylko w ramach postępowania sądowego, w którym badana będzie legalność wydanych w sprawie decyzji merytorycznych kończących postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. III OSK 3996/22). Z kolei istotą skargi na niewykonanie wyroku stwierdzającego bezczynność lub przewlekłość postępowania jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, przy czym wykonanie wyroków sądu administracyjnego, uwzględniających skargę polega na zastosowaniu się przez organ administracyjny w ponownym postępowaniu do oceny prawnej, wyrażonej w tym wyroku (por. Wyrok NSA z dnia 11 marca 2022 r. sygn. I OSK 2209/21). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Sąd I instancji uznał zasadność skargi E. C. w przedmiocie niewykonania wyroku z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. I SAB/Wa 1308/16. Stanowisku swojemu Sąd I instancji dał wyraz, a skarżący kasacyjnie, w tej części, wyroku Sądu I instancji nie kwestionuje. Ponieważ jest to druga skarga E. C. w przedmiocie niewykonania wyroku z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. I SAB/Wa 1308/16, Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę wskazał, że analizując przebieg postępowania administracyjnego, od chwili otrzymania przez Prezydenta m.st. Warszawy prawomocnego wyroku Sądu z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1762/18 wraz z aktami sprawy (11 września 2019 r.), do czasu zawieszenia postępowania odszkodowawczego (8 czerwca 2021 r.) uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi kolejnej grzywny w wysokości 2.000 zł. Sąd I instancji uznała zatem, że miał miejsce okres, w którym nie istaniały przeszkody do wykonania wyroku z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. I SAB/Wa 1308/16. Dlatego wymierzył organowi grzywnę, przy czym Sąd I instancji orzekł, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała charakter kwalifikowany (pkt 2 wyroku). 2.Kwestią bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje, że w dniu 8 czerwca 2021 r. nastąpiło zawieszenie postępowania odszkodowawczego. Nie ma sporu co do tego, że zawieszenie postępowania administracyjnego nastąpiło już po złożeniu skargi w niniejszej sprawie. Niemniej jednak do niego doszło. Postanowienie wydane w tym przedmiocie nie zostało wzruszone. Sąd I instancji nie mógł zatem okoliczności tej pominąć rozpatrując zasadność wniosku o przyznanie sumy pieniężnej. Postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane w niniejszej sprawie korzysta z domniemania legalności, a to oznacza, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym, brak jest podstaw do kwestionowania legalności zawieszenia postępowania. W konsekwencji, zobowiązanie zawarte w pkt. 1 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. I SAB/Wa 1308/16 nie może być rozpatrywane w oderwaniu od aktualnych okoliczności faktycznych. Zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, oznacza w istocie zobowiązanie organu do urzeczywistnienia przewidzianych prawem dzialań w celu doprowadzenia do - zgodnego z prawem - merytorycznego załatwienia sprawy, w wyznaczonym przez Sąd terminie. Zobowiązanie, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. nie może być rozumiane jako bezwzględny nakaz, wydania decyzji za wszelką cenę i wbrew regułom postępowania. Z tej też przyczyny nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 149 § 1 w. zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w zakresie dotyczącym nakazania Prezydentowi m.st. Warszawy “bezzwłocznego zakończenia przedmiotowego postępowania". Sąd orzekający wyrokiem z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. I SAB/Wa 1308/16 nie był w stanie przewidzieć czy w - niniejszej - sprawie wystąpią w przyszłości przeszkody, uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego. Skoro jednak, w ocenie organu, takie przeszkody wystapiły, co skutkowało wydaniem postanowienia o zawieszeniu postępowaniania, a skarżący kasacyjnie, nie zaskarżył tego postanowienia, ani nie zainicjował - przed organem - sprawy podjęcia zawieszonego postepowania, to należy przyjąć, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym zaistniały przesłanki zawieszenia tego postępowania administracyjnego. Ta okoliczność, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, miała znaczenie dla oceny zasadności wniosku o przyznanie sumy pieniężnej. 3.Jakkolwiek, Sąd I instancji w pkt. 2 zaskarżonego wyroku stwierdził, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w wykonaniu wyroku z dnia [...] listopada 2016 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), to jednak nawet w takim przypadku Sąd I instancji nie był zobligowany do przyznania skarzącemu sumy pieniężnej. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd - może - z urzędu lub na wniosek orzec o wymierzeniu grzywny organowi lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Należy zauważyć jednak, że nawet w przypadku stwierdzenia, że bezczynność organu miała postać kwalifikowaną ustawodawca nie zobligował Sądu do automatycznego przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej, albo wymierzenia organowi grzywny, a jedynie pozostawił uznaniu Sądu skorzystanie z takiego rozwiązania. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter kompensacyjny (suma pieniężna) służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. I OSK 1662/16). Sąd I instancji w obszerny i przekonujący sposób uzasadnił rozstrzygnięcie w przedmiocie oddalenia wniosku o przyznanie sumy pieniężnej. Argumentacja skargi kasacyjnej, nie podważa skutecznie wywodu przedstawionego w wyroku. Z tej też przyczyny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący zarzucanego naruszenia art. 154 § 7 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. Bezzasadnie równiez Sądowi I instancji zarzucono też naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. Na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zaistniała potrzeba wyjaśnienia w sprawie istotnych wątpliwości. Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie całości akt sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzona przez ten Sąd I instancji ocena zasadności złożonej skargi opierała się o akta sprawy i - jakkolwiek skarżący kasacyjnie się z nią nie zgadza - to miała charakter całościowy, kompletny. Nie można wobec powyższego podzielić zarzutów naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Również niezasadnie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSP 8/09, przesądzono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy w sprawie nie miał miejsca. Ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd tego przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3218/19, z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 175/18, z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1789/17). Z opisanych przyczyn, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne. Pomimo oddalenia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku organu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Zawierająca ten wniosek odpowiedź na skargę kasacyjną została nadana w Urzędzie Pocztowym w Warszawie dnia 23 lutego 2022 r., a więc po upływie 14 dni od daty doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, co nastąpiło w dniu 19 stycznia 2022 r. Odpowiedź ta została złożona zatem po terminie, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a.