II OSK 619/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SAB/Wa 165/20 w sprawie ze skargi T. Z. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 165/20, po rozpoznaniu skargi T. Z. (dalej jako skarżący) na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej Minister) w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego ze stanowiska Dyrektora Muzeum Ł. w W. z dniem [...] lutego 2017 r., w pkt I. stwierdził, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku T. Z. z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r., w pkt II. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt III. zobowiązał Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania wniosku T. Z. z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku i zwrotu akt administracyjnych, w pkt IV. wymierzył Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w wysokości 500 zł, w pkt V. przyznał od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. Z. sumę pieniężną w wysokości 500 zł, zaś w pkt VI. orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym w sprawie. Skarżący w piśmie z [...] kwietnia 2020 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego polegającą na "braku czynności w sprawie jego wniosku złożonego pismem z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy znak [...] dotyczącej aktu organu odwołującego z dniem [...] lutego 2017 roku T. Z. ze stanowiska Dyrektora Muzeum Ł. w W.". Skarżący domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia jego wniosku z [...] marca 2017 r., stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania i rozpatrzenia skargi na rozprawie. W uzasadnieniu pełnomocnik przywołał okoliczności, które poprzedziły wniosek skarżącego z [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z zajmowanego stanowiska przed upływem okresu powołania, co imało nastąpić z naruszeniem prawa tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a. i art. 15 ust. 6 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (tekst jednolity z dnia 26 marca 2012 r., Dz. U. z 2012 r. poz. 406). Wskazano, że Minister w piśmie z 12 kwietnia 2017 r. nie ustosunkował się do zarzucanych mu naruszeń prawa. Wskazano tam też, że powołanie jak odwołanie dyrektora instytucji kultury jest aktem z zakresu prawa pracy, oświadczenie woli w tym zakresie nie stanowi aktu administracyjnoprawnego, zatem przepisy prawa i postępowania administracyjnego nie znajdują, w tej sytuacji zastosowania. Następnie pełnomocnik skarżącego poinformował, że skarżący w piśmie z 25 listopada 2019 r. "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie" oraz ponagleniem z 10 lutego 2020 r., wskazał organowi, że nie załatwił sprawy w wymaganym ustawowo terminie, ale organ 11 marca 2020 r. stwierdził, że pismo nie może być procedowane we wnioskowanym trybie wobec utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych przesądzającej, że skoro organem któremu jest zarzucana przewlekłość jest organ wyższego stopnia, ponaglenie nie podlega rozpoznaniu. Pełnomocnik nie podzielił tego stanowiska organu wskazując argumenty przeciwne znajdujące potwierdzenie w cytowanym przez niego orzecznictwie sądów administracyjnych. Zwrócił uwagę, że skarga na bezczynność spełnia wymogi z art. 37 K.p.a. bowiem została poprzedzona ponagleniem. Pełnomocnik skarżącego, podkreślił, że jeśli organ stwierdza, że ponaglenie nie podlega rozpoznaniu, powinien wydać w tym zakresie właściwe orzeczenie. Wyraźnie wskazuje na taki tok postępowania Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19 (gdzie stronami są organ i skarżący przy rozpatrywaniu sprawy o bezczynność w tej samej sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska Dyrektora Muzeum Ł. w W.): "złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uruchamia procedurę uregulowaną przepisami kodeksu postępowania administracyjnego Rozdział 10 "Odwołania" Dział II. Postępowanie odwoławcze obejmuje trzy stadia w tym stadium wstępne, którego przedmiotem jest ustalenie dopuszczalności wniesienia odwołania, a w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczalności tego wniosku. Organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności procesowe ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w razie ustalenia, że wniosek nie jest dopuszczalny, wydać postanowienie. Postanowienie o niedopuszczalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie, ale jako kończące postępowanie w sprawie jest zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W razie bezczynności podjęcia rozpoznania wniosku w tym bezczynności w ustaleniu jego dopuszczalności służy na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego". Pełnomocnik zauważył, że organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia postanowieniem, co było tym bardziej niezrozumiałe, że był stroną ww. postępowania zakończonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W dalszej części skargi na bezczynność pełnomocnik przedstawił obszerne stanowisko odnośnie do charakteru prawnego aktów wydawanych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako podlegających sferze administracji publicznej i kontroli sądów administracyjnych. Nawiązał również do ustawy o prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. w zakresie nawiązywania i rozwiązywania umów o pracę z osobami kierującymi instytucjami kultury. Przytaczając treść art. "35 § 2 K.p.a." i "art. 35 ust. 3 K.p.a." pełnomocnik wyjaśnił, że organ otrzymał wezwanie w marcu 2017 r., a więc trzy lata temu i przez ten okres nie wykazał się jakąkolwiek inicjatywą w załatwieniu sprawy. Taką niczym nieuzasadnioną bezczynność organu należy poczytać jako rażącą, tym bardziej, że dotyczy ona organu naczelnego, a zatem organu państwowego, który z racji swojego usytuowania w państwie, powinien dawać przykład innym mniej istotnym organom administracji państwowej, co do przestrzegania zasad terminowości postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę z 4 maja 2020 r. organ podkreślił, że skarga jest kolejną w sprawie, w tym samym stanie faktycznym i prawnym i wnosił o jej odrzucenie. Organ zauważył, że w sprawie dopuszczalności skargi od aktu odwołania dyrektora Muzeum Ł. orzekał WSA i postanowieniem z dnia 27 2017 r. Sygn. akt II SA/Wa 920/17 skargę odrzucił, a skarżący nie złożył od niego skargi kasacyjnej. Skoro "przedmiotem zaskarżenia nie jest akt odwołania, a rzekoma bezczynność organu w sprawie odpowiedzi na pismo z dnia [...] marca 2017 r., które w sprawie rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 77/19 a zakończonej ostatecznie odrzucającym skargę postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2020 r. (sygn. akt II OSK 3746/19) pełnomocnik skarżącego kwalifikował jako instytucję procedury administracyjnej tj. wezwanie do usunięcia prawa a obecnie zmienia kwalifikację pisma wskazując, że stanowiące podstawę niniejszej skargi pismo jest wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy znak [...]" to "wniosek o odrzucenie skargi jest uzasadniony". Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na bezczynność Ministra i orzekł jak wskazano w pkt od I do VI sentencji wyroku. Mając na uwadze treść art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracynymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) oraz wymóg poprzedzenia skargi ponagleniem skierowanym do organu z art. 53 § 2b P.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że skarga na bezczynność organu w rozpozaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Ministra była formalnie dopuszczalna bowiem poprzedziło ją ponaglenie. Sąd I instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie jest przedmiotem orzekania to, czy "odwołanie skarżącego z pełnionej funkcji dyrektora Muzeum Ł. w W." było zgodne z prawem i czy w ogóle podlega kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem niniejszej sprawy jest to, czy organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez skarżącego wniosku z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. Sąd I instancji zwrócił uwagę na wynikająca z art. 12 § 1 i 2 K.p.a. zasadę szybkości i wnikliwości postępowania organów administracyjnych oraz na wynikające z niej uregulowania dotyczące terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym wskazane w art. 35 § 1 - 5 K.p.a. oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a. Sąd I instancji uznał, że niewątpliwie, istotne znaczenie przy ocenie opieszałości organu (oraz tego, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa) jest to, że w niniejszym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 83/19 stwierdził bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w tej sprawie i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wprawdzie NSA wyrokiem z 3 marca 2020 r. uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie, ale wyłącznie dlatego, że skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nie poprzedzenie przez skarżącego skargi do sądu ponagleniem, skierowanym do organu (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Skarga na bezczynność organu była więc niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. W ocenie Sądu bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżący poprzedził obecnie rozpatrywaną skargę, ponagleniem datowanym na 11 marca 2020 r., zaś Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego do dnia wydania niniejszego wyroku nie rozpoznał w żaden formalnoprawny sposób wniosku skarżącego z [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. Sąd zauważył, że organ, prezentując stanowisko o braku drogi administracyjnoprawnej, konsekwentnie odmawia rozpoznania ww. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Takie stanowisko organu Sąd uznał za wadliwe. Sąd wskazał, że kwestię tę wyjaśnił NSA w wiążący dla organu sposób, nienasuwający żadnych wątpliwości prawnych, stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia z 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19 (CBOSA), że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "uruchamia procedurę uregulowaną przepisami kodeksu postępowania administracyjnego Rozdział 10 "Odwołania" Dział II. Postępowanie odwoławcze obejmuje trzy stadia w tym stadium wstępne, którego przedmiotem jest ustalenie dopuszczalności wniesienia odwołania, a w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczalności tego wniosku. Organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności procesowe ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W razie ustalenia, że wniosek nie jest dopuszczalny, wydać postanowienie. Postanowienie o niedopuszczalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie, ale jako kończące postępowanie w sprawie jest zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)". Naczelny Sąd Administracyjny, również w wiążący organ sposób, uznał ponadto, że w razie bezczynności podjęcia rozpoznania wniosku w tym bezczynności w ustaleniu jego dopuszczalności służy skarga do sądu administracyjnego - na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, skoro wniosek skarżącego z [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. nie doczekał się rozpoznania przez organ do dnia dzisiejszego, to prawie 3,5 roczny termin bezczynności organu w kontekście terminów załatwienia sprawy z art. 35 § 1, § 2 i § 3 K.p.a. stanowi o rażącym charakterze takiej bezczynności. Nie jest zaś przesłanką ekskulpacyjną dla organu to, że błędnie prawnie przyjmuje, że nie musi ponownie rozpoznać wniosku skarżącego z [...] marca 2017 r. – zwłaszcza w aspekcie wyżej podniesionego stanowiska NSA. Sąd przyjął, że w tym zakresie skarga na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz w zakresie rażącego naruszenia przez organ prawa była co do zasady słuszna. Uznając rażący charakter bezczynności organu, Sąd z urzędu (art. 149 § 2 P.p.s.a.) orzekł o przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Sąd stwierdził, że ten środek ma zdecydowanie charakter kompensacyjny, ale przede wszystkim represyjny i dyscyplinujący. Powinien być on stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji. Następnie Sąd orzekł o zasądzeniu od organu grzywny, mając na uwadze, że wskazane okoliczności uchylania się przez ten organ od załatwienia sprawy muszą być brane pod uwagę przy ocenie konieczności represyjnego nałożenia grzywny na organ. Wymierzenie organowi grzywny jest jednym ze środków służących realizacji postulatu szybkości postępowania przed organami administracji i ma na celu przede wszystkim oddziaływanie mobilizujące i dyscyplinujące organ do sprawnego prowadzenia postępowania, ale także prewencyjne, stanowiąc w drastycznych przypadkach zwłoki organu realne zagrożenie sankcją. Dlatego też uznał, że w niniejszej sprawie, przy błędnym prawnie stanowisku wyrażanym przez organ, pomimo istniejących w tej sprawie orzeczeń NSA powołanych wyżej, wymierzenie grzywny może wywołać zamierzony skutek i prowadzi do osiągnięcia zamierzonego przez ustawodawcę celu. Odnosząc się do żądania pełnomocnika skarżącego zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji Sąd podkreślił, że wniosek ten był w pełni zasadny i dlatego został przez Sąd uwzględniony. Sąd wskazał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego będzie zobowiązany podjąć czynności procesowe w celu ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w konsekwencji wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. W takim też zakresie uwzględni wiążącą go ocenę prawną, wyrażoną w niniejszym wyroku, jak również w postanowieniu NSA z 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogace mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia przepisów prawa materialnego upatruje w: a) błędnej wykładnii oraz zastosowaniu art. 127 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zakwalifikowanie pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w sytuacji gdy skarżący, w sprawie rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 77/19 a zakończonej ostatecznie odrzuceniem skargi postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2020 r. (sygn. akt II OSK 3746/19), kwalifikował niniejsze pismo w sposób odmienny tj. jako instytucję procedury administracyjnej tj. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; b) błędnej wykładni oraz zastosowaniu art. 7, art. 8 § 1 i 2 oraz art. 35 i 36 K.p.a. poprzez uznanie, że brak wydania decyzji administracyjnej organu od dnia otrzymania pisma Skarżącego z [...] marca 2017 r. jest - w okolicznościach niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu udzielenia odpowiedzi na niniejsze pismo pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. oraz ugruntowanej praktyki Organu - rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów proceduralnych zdaniem skarżącego kasacyjnie organu nastąpiło poprzez naruszenie: a) art. 190 P.p.s.a., polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że związanie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje również wskazania co do dalszego postępowania, ocenę stanu faktycznego sprawy, a także kwestie wykraczające poza granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, podczas gdy owo związanie dotyczy wyłącznie wykładni przepisów prawa, nie rozciąga się na sposób procedowania tj. wskazanie, jakie rozstrzygnięcie powinno zapaść, a ponadto ograniczone jest podstawami kasacyjnymi, w granicach których sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny; b) art. 149 § 1 P.p.s.a. polegające na uwzględnieniu skargi pomimo braku podstaw do tego tj. poprzez błędne uznanie, że organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r., podczas gdy materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że organ udzielił odpowiedzi ze wskazaniem stanowiska merytorycznego i aktu prawnego będącego podstawą rozstrzygnięcia w dniu 12 kwietnia 2017 r., c) art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., polegające na uwzględnieniu skargi pomimo braku podstaw do tego, tj. poprzez błędne uznanie, że organ pozostawał w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. w sytuacji, gdy mający - zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - statuować po stronie Organu obowiązek konkretnego zachowania - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa 83/19 został uchylony; d) art. 149 § 1 P.p.s.a. polegające na nałożeniu na organ grzywny pomimo braku celowości i podstaw do tego tj. poprzez błędne uznanie, że organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpoznania pisma Skarżącego z dnia [...] marca 2017 r., ponieważ przedstawia błędne stanowisko prawne pomimo istniejących w sprawie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdy tymczasem żadne z orzeczeń nie rozstrzygało niniejszej sprawy, e) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez: i) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie wiążącego organ postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 920/17, który charakter pisma z dnia [...] marca 2017 r. zinterpretował w sposób całkowicie odmienny, a tym samym nietrafne ustalenie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że zaistniała bezczynność i miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ii) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie zakwalifikowania pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w sytuacji gdy skarżący, w sprawie rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 77/19 a zakończonej ostatecznie odrzuceniem skargi postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2020 r. (sygn. akt II OSK 3746/19), kwalifikował niniejsze pismo w sposób odmienny tj. jako instytucję procedury administracyjnej tj. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; iii) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie zakwalifikowania pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w sytuacji gdy przedsięwzięta czynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w postaci odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora instytucji kultury nie stanowiła czynności z zakresu administracji publicznej i tym samym nie była sprawą administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego; iv) brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należytych rozważań dotyczących oceny stopnia naruszenia prawa w świetle całokształtu okoliczności sprawy, zmian w interpretowaniu charakteru pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r., w tym w orzecznictwie oraz istniejącego w tym zakresie nadal sporu, a tym samym odniesienia stosownych w tym zakresie ustaleń do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie P.p.s.a.; f) art. 149 § 1 P.p.s.a. polegające na uwzględnieniu skargi pomimo braku podstaw do tego tj. poprzez błędne uznanie, że organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r., podczas gdy skarżący odpowiedział na niniejsze pismo w dniu 12 kwietnia 2017 r.; 3) art. 149 § 1 P.p.s.a. polegające na zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku T. Z. z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku i zwrotu akt administracyjnych pomimo braku podstaw do tego tj. poprzez błędne uznanie, że organ pozostawał w bezczynności polegającej na nie rozpoznaniu wniosku T. Z. z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. w sytuacji gdy pismo to w świetle późniejszych deklaracji skarżącego nie stanowiło wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 4) art. 149 § 1 P.p.s.a., polegające na przyjęciu błędnego ustalenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy dokonanie prawidłowych ustaleń w sprawie poprzez uwzględnienie przebiegu dotychczasowego postępowania, rozbieżnych stanowisk wyrażanych w orzeczeniach wydanych w sprawie, sprzecznych deklaracjach skarżącego na temat charakteru prawnego jego pisma z dnia [...] marca 2017 r. oraz nierozstrzygniętych dotychczas prawomocnie kontrowersjach w zakresie sposobu procedowania organu, wskazuje, że brak jest podstaw do stwierdzenia po stronie organu rażącego naruszenia prawa. Na podstawie tak postawionych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sposób obszerny i szczegółowy przedstawiona została argumentacja, która zdaniem skarżącego kasacyjnie, uzasadnia postawione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. , poz. 2325 zm.) dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu jest pozbawiona podstaw. W pierwszej kolejności NSA dokona oceny zasadności zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych albowiem ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonana dopiero wtedy kiedy stan faktyczny został ustalony w sprawie prawidłowo. Temu służy właśnie ocena czy prawidłowo zastosowano przepisy procesowe. Zdaniem NSA, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 190 P.p.s.a. dotyczącego związania sądu wykładnią prawa dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu NSA wydaną na zasadzie art. 185 § 1 P.p.s.a. Sąd I instancji nie twierdził, że jest związany wskazaniami co do dalszego postępowania, oceną stanu faktycznego czy kwestiami wykraczającymi poza granice rozpoznania sprawy przez NSA zawartymi w postanowieniu NSA z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1295/19, wydanym na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., którym uchylono postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 77/19, o odrzuceniu skargi T. Z. na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpozania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora Muzeum Ł. w W. z [...] lutego 2017 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo stwierdził, że jest związany jedynie wykładnią prawa dokonaną przez NSA postanowieniem z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1295/19, gdzie w ramach wykładni prawa stwierdzono, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] marca 2017 r. jest wnioskiem złożonym na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., posiadającym żądanie ponownego rozpozania przez organ sprawy Tadueusza Zielniewicza znak [...], do którego należy zastosować procedurę uregulowaną przepisami Rozdziału 10 "Odwołania" Dział II. NSA dokonując wykładni prawa stwierdził dalej, że postępowanie odwoławcze obejmuje trzy stadia w tym stadium wstępne, którego przedmiotem jest ustalenie dopuszczalności wniesienia odwołania, a w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczalności tego wniosku. Organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności procesowe ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W razie ustalenia, że wniosek nie jest dopuszczalny, wydać postanowienie. Postanowienie o niedopuszczalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie, ale jako kończące postępowanie w sprawie jest zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA zauważył wówczas, że w razie bezczynności podjęcia rozpoznania wniosku w tym bezczynności w ustaleniu jego dopuszczalności służy na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego. Tym samym NSA przesądził, że Minister powinien dokonać oceny dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez skarżącego [...] marca 2017 r. wydając postanowienie w tym zakresie np. o niedopuszczalności wniosku. Skoro Minister tego nie uczynił, to skarżącemu przysługiwała skarga na bezczynność. W związku z taką wykładnią prawa WSA w Warszawie wyrokiem z 29 sierpnia 2019 r. rozpatrzył merytorycznie skargę na bezczynność w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zobowiązując organ do jego rozpoznania. Wyrok ten został co prawda uchylony postanowieniem NSA z 3 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 3746/19 ale jak zauważył w tym orzeczeniu NSA, "Uznaniu, że skarga skarżącego na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podlegała odrzuceniu, gdyż była niedopuszczalna nie stoi na przeszkodzie postanowienie NSA z 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19, w którym uznano, że wcześniejsze postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu tej skargi było niezgodne z prawem. NSA we wskazanym postanowieniu rozstrzygał jedynie o tym, czy skarga skarżącego na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego była niedopuszczalna z tego powodu, że sprawa, w której została wniesiona, nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Kwestia niedopuszczalności tej skargi z powodu niewyczerpania służących skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji środków zaskarżenia nie była przedmiotem oceny ani Sądu pierwszej instancji, ani Sądu odwoławczego." Wobec powyższego Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, w obecnie rozpatrywanej sprawie, przystępując do oceny skargi skarżącego na bezczynność Ministra w rozpozaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, która została poprzedzona ponagleniem, był zobligowany rozpatrzyć tę skargę na bezczynność bowiem orzekał związany wykładnią prawa dokonaną w postanowieniu NSA z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1295/19. Przesądzono bowiem, że skarga na bezczynność przysługuje na brak rozpozania przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nawet kiedy sprawa, której taki wniosek dotyczy nie stanowi sprawy administracyjnej, co przesądził wcześniej WSA w Warszawie wyrokiem z 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 920/17, odrzucjąc skargę na decyzję Ministra odwołującą skarzącego ze stanowiska dyrektora instytucji kultury. Sąd I instancji będąc związany wykładnią prawa z postanowienia NSA z 23 maja 2019 r. na zasadzie art. 190 P.p.s.a. prawidłowo dokonał oceny czy Minister dopuścił się bezczynności kiedy nie wydał żadnego rozstrzygnięcia przewidzianego prawem dotyczącego dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie przewidzianym w Rozdziale 10 "Odwołania" Dział II K.p.a. Sąd I instancji nie naruszył art. 149 § 1 P.p.s.a. uwzględniając skargę skarżącego bowiem przesłanie do skarżącego pisma z 12 kwietnia 2017 r., w którym Minister podał podstawy i przyczyny odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora Muzeum nie jest odpowiedzią na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Odpowiedź Ministra nie jest postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzającym niedopuszczalność takiego wniosku. Orzeczenie wydane w przewidzianym do tego terminie w takiej formie lub wydanie innego rozstrzygnięcia przewidzianego prawem z art. 138 K.p.a. stanowiłoby rozpatrzenie wniosku i nie doszłoby do orzeczenia bezczynności. Bezczynność zaistniała w niniejszej sprawie bowiem organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (kiedy miał dokonać oceny wniosku w kontekście tych przepisów) w terminie wskazanym w art. 35 § 3 zd. 2 K.p.a. Sąd I instancji słusznie uznał, że doszło do bezczynności organu bowiem wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] marca 2017 r. nie został rozpatrzony do chwili orzekania przez Sąd tj. do 16 grudnia 2020 r. ponad 3,5 roku od jego złożenia. Zasadne jest także stanowisko Sądu I instancji, że organ nadal odmawia rozpoznania tegoż wniosku prezentując stanowisko o braku drogi administracyjnoprawnej. Takie stanowisko stanowi także zasadniczy argument dla twierdzeń organu przedstawianych w skardze kasacyjnej, że nie doszło do bezczynności w postępowaniu organu. Z powyższego wynika, że skarżący kasacyjnie nadal odmawia załatwienia wniosku skarżącego w sposób, który przesądzony został w postanowieniu Naczelnego Sąduprzewidziany z z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1295/19. Sąd I instancji nie naruszył art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. uznając, że organ pozostaje w bezczynności, gdy wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa 83/19, w ktorym stwierdzono bezczynność organu został uchylony postanowieniem NSA z 3 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 3746/19, odrzucającym skargę jako niedopuszczalną. Faktem jest, że powyższe orzeczenia miały miejsce i wpływają na załatwienie sprawy przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Sąd I instancji nie pominął ich znaczenia dla sprawy jednak uchylenie wyroku i odrzucenie skargi na bezczynność nie tworzy powagi rzeczy osądzonej w zakresie wniesienia ponownie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na bezczynność można wnieść w każdym terminie poprzedzając ją ponagleniem co w sprawie miało miejsce. Zatem Sąd I instancji kolejny raz mógł rozpatrzyć tę skargę. Wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2019 r. został uchylony, zatem nie wystąpiła okoliczność orzekania ponownie w tej samej sprawie. W ocenie NSA, Sąd I instancji orzekając grzywnę oraz sumę pienieżną od organu na rzecz skarżącego nie naruszył art. 149 § 2 P.p.s.a. Przepis ten pozostawia w gestii uznania Sądu czy zasadne jest wymierzenie grzywny w granicach przwidzianych w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub czy właściwe jest w okolicznościach sprawy przeznanie sumy pieniężnej od organu do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Skoro niewątpliwie nadal istnieje stan bezczynności organu i bezczynność ta ma charakter rażącego naruszenia prawa to Sąd mógł skorzystać w przysługującego mu uprawnienia z art. 149 § 2 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wyjaśnił jakie motywy legły u podstaw jego orzeczenia odnośnie wynierzenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej oraz dlaczego wskazaną kwotę uznał za adekwatną i uzasdnioną. NSA podziela tę argumentację i uznaje ją za swoją. Nie ma zatem podstaw aby kolejny raz przytaczać te motywy. Jak słusznie zauważa skarżący kasacyjnie wcześniej wydane orzeczenia w sprawie bezczynności w rozpatrzeniu przez Ministra wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przesądziły sprawy w zakresie czy bezczynność miała miejsce. Wyrok merytorycznie to oceniający został uchylony. Jednak nie można pominąć wydanego w sprawie postanowienia NSA z 23 maja 2019 r. bowiem ono przesądziło i związało orzekający obecnie Sąd I instancji poglądem, że należy ocenić czy wystąpiła bezczynność organu poprzez brak oceny dopuszczalności wniosku skarzącego o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] marca 2017 r. Takiej oceny dokonał w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji i nie była ona zdaniem NSA niedopuszczalna. Była ona konieczna z uwagi na ponowne wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność w tym zakresie 7 kwietnia 2020 r. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje jakie wymogi powinno spełniać uzasadnienie wyroku wydanego przez sąd. Zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza wskazanych tam przesłanek prawidłowego uzasadnienia. Uzasadnienie zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z uwagi na to, że organ ma rozpatrzyć sprawę uzasadnienie zawierało wskazania odnośnie dalszego postępowania, które w orzekaniu ze skargi na bezczynność przyjmują postać zobowiązania do podjęcia określonej czynności procesowej. W niniejszej sprawie chodziło o obowiązek podjęcia czynności procesowych w celu ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji tego do wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Organ miał też uwzględnić wykladnię prawną zawartą w postanowieniu NSA z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1295/19. Wobec powyższego nie sposób unzać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew oczekiwaniom skarzącego kasacyjnie Sąd I instancji nie musiał uwzględniać stanowiska WSA w Warszawie z postanowienia z 27 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 920/17 albowiem sprawa ta nie dotyczyła bezczynności w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a skargi na pismo Ministra z 12 kwietnia 2017 r. błędnie okrelśonego mianem decyzji. Jak już była mowa dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia charakter pisma z [...] lutego 2017 r. odwołującego skarżącego ze stanowiska Dyrektora Muzeum a jedynie brak dokonania oceny dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej tegoż pisma. Wskazany wyrok z 27 lipca 2017 r. przesądził o kwalifikacji pisma Ministra stanowiącego odpowiedź na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzając, ze to nie jest decyzja ale pismo inforujące o powodach odwołania, na które skarga nie przysługiwała. Obecnie NSA w postanowieniu z 23 maja 2019 r. przesądził, że skarga na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest dopuszczalna i podlega rozpatrzeniu przez sąd administracyjny. Zatem wyrok WSA z 27 lipca 2017 r. jest odrębną sprawą i nie ma wpływu na dokonywaną ocenę bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zakwalifikowanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez skarżącego jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa podczas rozpatrywania skargi na bezczynność przez WSA w Warszawie postanowieniem z 18 lutego 2019 r. nie ma znaczenia bowiem NSA w postanowieniu z 3 marca 2020 r. II OSK 3746/19 zauważył, że "W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., w którym stanowi się, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie jest zasadny zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to Sąd pierwszej instancji nie mógł uwzględnić tej skargi, przyjmując, że bezczynność polegała na nierozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy." NSA zauważył, że zarzut ten nie ma istotnego znaczenia, gdyż dotyczy merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, które – jak wyjaśniono – nie było dopuszczalne. Zdaniem NSA, o ile w poprzednim postępowaniu ze skargi na bezczynność skarżący posługiwał się określeniem swojego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to z treści postanowienia NSA z 23 maja 2019 r. wynika jednoznacznie, że pismo skarżącego z [...] marca 2017 r. stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z art. 127 § 3 K.p.a. Błędna kwalifikacja pisma przez samego skarżącego zatem nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Uznanie, że czynność Ministra odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora Muzeum nie stanowiła czynności z zakresu administracji publicznej nie ma znaczenia dla dopuszcalności rozpozania skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której to odwołanie nastąpiło. Sąd I instancji nie zajmował się kwestią dopuszczalności skargi na odwołanie skarżącego z funkcji dyrektora Muzeum ale kwestią bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej czynności odwołania z [...] lutego 2017 r. To dwie odrębne sprawy i niedopuszczalność skargi na pismo odwołujące ze stanowiska Dyrektora Muzeum, przesądzona postanowieniem WSA w Warszawie z 27 lipca 2017 r. o odrzuceniu skargi, nie wpływa na dopuszczalność obecnie rozpatrywanej skargi na bezczynność organu w rozpatrzeniu dopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem NSA, Sąd I instancji podał w uzasadnieniu wystarczające powody dla których stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa było uzasadnione. Sąd wskazał mianowicie, że upływ okresu ponad 3,5 roku od złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i postawa organu, który do chwili orzekania nie rozpatrzył dopuszczalności tego wniosku, upierając się, że jest on niedopuszcalny z uwagi na niedopuszczalność skargi na akt odwołania skarżącego z [...] lutego 2017 r. a także z uwagi na terminy zalatwienia sprawy z art. 35 § 1 , 2 i 3 K.p.a. stanowi o rażącym charakterze takiej bezczynności. Argumenty te NSA podziela bowiem tak długi okres rozpatrzenia wniosku, które sprowadzało się w istocie do oceny jego dopuszcalności, jest oczywistym naruszeniem terminów załatwiania spraw z art. 35 § 1-3 K.p.a. Ponadto negatywnie na ocenę postępowania organu wpływa fakt, że organ pomimo szeregu toczących się postępowań przed sądami administracyjnymi, w szczególności poglądu NSA z postanowienia z 23 maja 2019 r. nie przyjął odmiennej niż prezentowana przez niego oceny tego wniosku o pomowne rozpatrzenie sprawy. Sąd I instancji nie naruszył art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązując Ministra do dokonania oceny dopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie w tym zakresie stosownego rozastrzygnięcia bowiem skoro organ dotychczas nie uczynił to trwał dalej w stanie bezczynności i należało go zobowiązać do usunięcia tego stanu poprzez dokonaia wskazanej czyności. Rozważania organu czy wniosek skarżącego był wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy są bezprzedmiotowe bowiem kwestia ta została przesądzona postanowieniem NSA z 23 maja 2019 r. Wobec powyższego NSA przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdza, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 127 § 1 i 3 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie bowiem orzekał w granicach związania wykładnią prawa przedstawioną w postanowieniu NSA z 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1295/19, gdzie przesądzono, że wniosek skarzącego to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i na bezczynność organu w rozpatrzeniu dopuszczalności wniesienia tego wniosku przysługuje skarga do sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sąd I instancji w okolicznościach sprawy nie dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i 2 oraz art. 35 i 36 K.p.a. Jak już wyżej wskazano udzielenie odpowiedzi przez organ pismem z dnia 12 kwietnia 2017 r. na wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy nie stanowiło rozpozania tego wniosku w zakresie jego dopusczalności tak jak przewidują to art. 127 § 3 i art. 134 K.p.a. Powstał stan bezczynności, który utrzymuje się nadal bo organ odmawia oceny dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zasłaniając się jego niedopuszczalnością z powodu tego, że dotyczy on pisma organu z 12 kwietnia 2017 r. informującego o podstawie i powodach odwołania ze stanowiska Dyrektora Muzeum, na które skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Stan ten trwa od [...] marca 2017 r. a zatem ponad 3,5 letni okres liczony do chwili orzekania przez Sąd I instancji wobec miesięcznego okresu załatwiania spraw w postępowiu odwoławczym (art. 35 § 3 K.p.a.) w ocenie NSA uzasadniał stwierdzenie przez Sąd I instancji, że bezczynność Ministra miała charakter rażącego naruszenia prawa z konsekwencjami w postaci zobowiązania organu do dokonania oceny dopuszczalności wniosku w wyznaczonym terminie czy nałożenia grzywny oraz zasądzenia sumy piueniężnej od organu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.