II OSK 2226/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. M. o sprostowanie sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2226/19 wydanego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1133/18 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2018 r., Nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić sprostowania sentencji wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2226/19, Naczelny Sąd Administracyjny, na posiedzeniu niejawnym, rozpoznał skargę kasacyjną A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1133/18 i: 1. uchylił zaskarżony wyrok, 2. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 września 2018 r., znak: ..., oraz 3. zasądził od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. M. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. M., w piśmie z 17 listopada 2022 r., wniósł o sprostowanie pkt 3 sentencji ww. wyroku w ten sposób, że zamiast kwoty 677 zł powinna być wpisana kwota minimum 797 zł. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o kosztach, nie uwzględnił wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego kasacyjnie przed NSA w pełnej kwocie, tj. 480 zł, ale zasądził tylko 75% stawki minimalnej, tj. 360 zł. Wobec tego, Sąd popełnił oczywistą omyłkę, która powinna zostać sprostowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na wniosek podmiotu uprawnionego (art. 159 p.p.s.a.). Artykuł 156 p.p.s.a. dopuszcza sprostowanie niedokładności, które ujawniły się wydanym wyroku. Zatem możliwe jest sprostowanie tylko takich wad w treści wyroku, które mają charakter oczywisty. Sprostowanie może dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron czy też dokładnego wymienienia podmiotów postępowania, wskazania prawidłowej daty czy sygnatury akt rozstrzyganej sprawy. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt I OZ 678/08). Nieprawidłowości wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. muszą mieć ewidentny, bezsporny charakter oraz nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie wniósł o sprostowanie zasądzonych na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, twierdząc, że przyznane jego pełnomocnikowi wynagrodzenie jest o 120 zł za niskie. Ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie nie można się zgodzić. W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, wyrażonym w piśmie z 28 marca 2022 r. (k. 89), przesłanym w odpowiedzi na zawiadomienie Przewodniczącego Wydziału II z 25 stycznia 2022 r. (k. 86). Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący kasacyjnie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika tylko przed sądem drugiej instancji (pełnomocnictwo dołączone do skargi kasacyjnej, k. 69). Na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm., dalej: "rozporządzenie") stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Przywołany przepis miał więc zastosowanie w sprawie, skoro została ona rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a nie na rozprawie (wynagrodzenie pełnomocnika m.in. za udział w rozprawie przewiduje § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i c ww. rozporządzenia). Wobec powyższego, w sprawie prawidłowo zasądzono na rzecz skarżącego kasacyjnie koszty postępowania sądowego w wysokości 677 zł, na które składały się: wpis od skargi (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (ustanowionego w postępowaniu przed sądem drugiej instancji) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 75% stawki z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c. rozporządzenia, tj. 75% z 480 zł, a więc 360 zł. Paragraf 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia nie przewiduje bowiem, w przypadku rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi w wysokości 100% przywołanej wcześniej stawki, jak wskazał we wniosku skarżący kasacyjnie. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.