I SAB/Rz 4/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W . na bezczynność w przedmiocie podatku od nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący R. W. wniósł skargę na bezczynność (opieszałość) wraz z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Wskazał, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo dotyczące podatku od nieruchomości w miejscowości B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało między innymi, że dnia 1 września 2021 r. wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane jako "zażalenie SKO [...]". Z uwagi na wątpliwości, co do intencji wnoszącego pismo co do charakteru pisma, został on wezwany do wyjaśnienia jak to pismo ma być potraktowane. W odpowiedzi z dnia 7 października 2021 r. skarżący wskazał, że jego pismo należy potraktować jako skargę na bezczynność (opieszałość) w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2021 r. skarga została rozdzielona na: - skargę na bezczynność organu w przedmiocie podatku od nieruchomości (sygn. akt I SAB/Rz 4/21), - skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości (sygn. akt I SAB/Rz 5/21). Wezwaniem z dnia 8 listopada 2021 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. skarżący został wezwany o sprecyzowanie jakiego organu dotyczy bezczynność, wskazanie na czym ona polegała oraz wykazanie wniesienia do organu ponaglenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że na skutek jego odwołania sprawa została przekazana przez SKO do ponownego rozpatrzenia. Dotyczy Urzędu gminy B. i podatku za lokal w B.. Pomimo ponaglenia oraz prośby o wysłanie potwierdzenia otrzymania nie uzyskał odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny poprzedzone jest zawsze badaniem spełnienia warunków formalnych i fiskalnych, od których zależy dopuszczalność jej wniesienia. Oznacza to, że kontrola legalności aktów administracyjnych ich bezczynności lub przewlekłości prowadzonego postępowania, które zostały poddane kognicji sądów administracyjnych możliwe jest wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, gdy została wniesiona w odpowiednim terminie, przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, wniesienie skargi poprzedziło wezwanie organu, a także jeżeli strona skarżąca uczyni zadość obowiązkom fiskalnym w postaci uiszczenia opłaty sądowej. Stwierdzenie braku spełnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi uniemożliwia rozpoznanie przez Sąd istoty sprawy. Wstępna kontrola formalna dokonana przez Sąd wykazała, że skarga inicjująca przedmiotowe postępowanie jest obarczona brakami formalnymi w postaci braku przedłożenia dokumentu potwierdzającego wniesienie ponaglenia do organu. Przy czym, nawet nie wiadomo z bezczynnością jakiego organu mamy w sprawie do czynienia. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Natomiast stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu o wykazanie wniesienia ponaglenia do właściwego organu na bezczynność, wyjaśnił w piśmie z dnia 28 listopada 2021 r. między innymi, że w odpowiedzi na pismo z dnia 7 października 2021 r. informował SKO, że nie zgadza się z błędną decyzją podatkową, "moja skarga była złożona 1.09.2021 r.". Tymczasem jak wynika z dokumentów nadesłanych przez SKO wraz z odpowiedzią na skargę skarżący w swoim piśmie z dnia 7 października 2021 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie SKO wskazał, że jego pismo z dnia 1 września 2021 r. należy traktować jako skargę na bezczynność (opieszałość) w związku z prowadzeniem przewlekłego postępowania. Na podstawie tych okoliczności nie można uznać, że zostało wykazane wniesienie ponaglenia. Za takie ponaglenie nie może być bowiem uznane pismo skarżącego z dnia 7 października 2021 r., skoro skarżący w piśmie tym wyjaśniał jedynie jaki charakter ma jego pismo z dnia 1 września 2021 r. Ponadto skarżący pomimo wezwania Sądu nie podał czego zarzucana bezczynność miałaby dotyczyć. Za niewystarczające w tej mierze należy uznać jego stwierdzenie, że dotyczy ona Urzędu Gminy B. i podatku za lokal w B. oraz że nie otrzymał decyzji oraz odpowiedzi na ponaglenie. Z tych informacji oraz poza ogólnym wskazaniem w skardze, że dotyczy ona bezczynności (opieszałości) wraz z przewlekłym prowadzeniem postępowania nie wynika bowiem konkretnie co jest przedmiotem skargi. Należy podkreślić, że określenie przedmiotu zaskarżenia należy wyłącznie do skarżącego i nie może opierać się na domniemaniu sądu. W doktrynie przyjmuje się, że wymóg określony w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest spełniony, jeżeli skarżący (w skardze) poda informacje, które pozwolą ustalić, o jaki akt lub czynność chodzi (zob. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 206). W istocie wymóg ten sprowadza się zatem do konieczności oznaczenia w skardze przynajmniej numeru i daty wydania zaskarżonego aktu lub daty podjęcia zaskarżonej czynności oraz jej przedmiotu, a - w przypadku wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu - wskazania przedmiotu sprawy, której zarzucana bezczynność lub przewlekłość postępowania dotyczy. Wniesiona przez skarżącego skarga była nieprecyzyjna w zakresie oznaczenia przedmiotu zaskarżenia i pomimo wezwania do określenia przedmiotu zaskarżenia, brak ten nie został uzupełniony - o czym była wyżej mowa - w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił wniesioną skargę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi polegającego na wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, który to wymóg wynika bezwzględnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. oraz braku wskazania czego skarga dotyczy tj. wymogu określonego w przepisie art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na względzie dyspozycję art. 222 p.p.s.a. nie wzywano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi.