I FSK 736/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1072/08 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 grudnia 2006r. nr od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2001r. do grudnia 2002r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1072/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi P. sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. od nr [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2001 r. do grudnia 2002 r. Przedmiotowe skargi wniesione zostały w imieniu strony będącej spółką kapitałową przez pełnomocnika - doradcę podatkowego G. P. Do każdej ze skarg dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu przez prezesa W. P., nie przedłożono natomiast dokumentu wykazującego umocowanie W. P. do działania w imieniu spółki, w tym do udzielania pełnomocnictw procesowych. W związku z tym, pełnomocnik spółki został wezwany w każdej ze spraw do złożenia pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skarg. Wezwania zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 grudnia 2007 r. W odpowiedzi na wezwanie doradca podatkowy złożył jedną do wszystkich spraw kserokopię odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego (zwanego dalej KRS) zaopatrzoną w pieczęć skarżącej spółki oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez prokurenta spółki. W piśmie przewodnim z dnia 21 grudnia 2007 r. wyjaśniał, że przesyła jedną kopię odpisu z KRS z uwagi na wyznaczenie jednego terminu rozprawy oraz wysokie prawdopodobieństwo ich połączenia w celu łącznego rozpoznania. Wobec tego Sąd przyjął, iż żądane dokumenty wpłynęły tylko do jednej ze spraw oznaczonych w piśmie przewodnim pełnomocnika strony, tj. do sprawy o najniższej rozpatrywanej przez Sąd w niniejszym składzie sygnaturze, tj. sygn. akt I SA/Kr 173/07. Po połączeniu na rozprawie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg strony na wskazane powyżej decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, Sąd postanowieniem z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt. I SA/Kr 173/07 odrzucił skargi powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana dalej jako "P.p.s.a."), z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skarg w postaci dołączenia do każdej ze spraw odpisu z KRS lub jego uwierzytelnionej kopii. Na skutek rozpatrzenia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I FSK 930/08 uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niejednoznaczność i sprzeczność uzasadnienia postanowienia oraz nieprecyzyjność w zakresie wskazania przyczyny odrzucenia poszczególnych skarg. Zauważono, że z uzasadnienia nie wynika, czy WSA uznał za tę przyczynę przedstawienie kopii odpisu z KRS zamiast oryginału lub uwierzytelnionej kopii, czy uznał, że dołączenie do wszystkich skarg jednocześnie tylko jednego egzemplarza kopii jest skuteczne w jednej sprawie, a w pozostałych skutkuje odrzuceniem skarg. NSA zauważył, że Sąd pierwszej instancji pominął również fakt, że pismo skarżącej złożone zostało do akt sprawy od sygn. I SA/Kr 172/07 do I SA/Kr 196/07, przy czym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 172/07 strona ponownie została wezwana o doręczenie odpisu z KRS, podczas gdy w pozostałych sprawach skargi odrzucono, co świadczyło o niekonsekwencji Sądu. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na poprawność podjętych przez Sąd I instancji czynności w zakresie uzupełnienia braków formalnych skarg i uznał za prawidłowe wezwanie pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skarg i dołączenie pełnych odpisów z KRS. NSA potwierdził również stanowisko Sądu odnośnie tego, że kserokopia nie może być w przeciwieństwie do oryginału uznana za dokument potwierdzający umocowanie do działania za osobę prawną. W złożonym na rozprawie w dniu 7 października 2008 r. piśmie procesowym pełnomocnik spółki podniósł, iż w piśmie z dnia 21 grudnia 2007 r. wyraźnie zostało wskazane, że przedkłada się kopię pełnego odpisu z KRS do wszystkich 25 wymienionych w wezwaniach sygnatur i że kopia ta została potwierdzona przez prokurenta spółki. Wskazał, że nie było konieczności dołączania do każdej ze spraw odrębnego egzemplarza odpisu z KRS, a tym samym Sąd powinien był sporządzić odpisy z KRS we własnym zakresie. Ponadto, według pełnomocnika spółki nadmiernym rygoryzmem było wzywanie do doręczenia pełnego odpisu z KRS podczas, gdy z orzecznictwa sądowego wynika, że umocowanie do reprezentowania osoby prawnej wystarczy udowodnić przedkładając aktualny odpis z KRS. W odpowiedzi na ww. pismo Dyrektor Izby Skarbowej zakwestionował przedstawione tam stanowisko strony uznając, że spółka nie wypełniła prawidłowo i precyzyjnie sformułowanego wezwania. Podkreślił przede wszystkim, że słuszna jest praktyka wzywania o konkretny dokument potwierdzający sposób reprezentacji osoby prawnej oraz że NSA przyznał rację Sądowi I instancji, że kopia dokumentu nie jest tożsama z jego odpisem. W wobec tego wniósł o odrzucenie skarg. Sąd pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia przez NSA wcześniejszego postanowienia uznał, że skargi podlegają odrzuceniu. W głównych motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż w wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma on obowiązek bez wezwania dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 P.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa - stosownie do art. 29 tejże ustawy. Następnie wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył na wezwania Sądu jedynie fotokopię odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego opieczętowaną przez stronę skarżącą oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem przez jej prokurenta. WSA podniósł, opierając się na zaaprobowanym przez NSA w postanowieniu z 21 lipca 2008 r. stanowisku Sądu pierwszej instancji wyrażonym w uchylonym postanowieniu, iż kserokopia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nie może być w przeciwieństwie do oryginału uznana za dokument urzędowy skutecznie wykazujący umocowanie osoby do działania za osobę prawną. Ponadto wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa procesowego stanowi integralny element tego pełnomocnictwa i ma do niego zastosowanie art. 37 § 1 P.p.s.a., który pozwala na uwierzytelnienie odpisu udzielonego pełnomocnictwa, a co za tym idzie także kopii odpisu z właściwego rejestru sądowego jedynie zawodowym pełnomocnikom - adwokatowi, radcy prawnemu, rzecznikowi patentowemu oraz doradcy podatkowemu. Stąd, nie może dokonać uwierzytelnienia pełnomocnictwa w zaprezentowanym szerokim znaczeniu sama strona lub organ ją reprezentujący. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że przedłożenie przez doradcę podatkowego kserokopii odpisu z KRS opieczętowanej pieczątką skarżącej strony oraz potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez osobę podającą się za prokurenta spółki za przedłożenie nieuwierzytelnionej kopii odpisu z właściwego rejestru sądowego, nie spełniającej wymagań przewidzianych dla dokumentu urzędowego skutecznie wykazującego umocowanie podmiotu do reprezentacji spółki kapitałowej w rozumieniu art. 29 P.p.s.a. Sąd stanął również na stanowisku, że złożenie pełnomocnictwa (w tym dokumentu wykazującego umocowanie) do innej sprawy sądowej lub administracyjnej, nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w przepisach art. 37 § 1, art. 46 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji strona obowiązana jest uzupełnić ten brak formalny pisma i złożyć pełnomocnictwo (względnie jego odpis) w każdej indywidualnej sprawie. Sąd przyjął, że fotokopia odpisu z KRS wpłynęła jedynie do jednej z rozpatrywanych spraw, mianowicie tej o najniższej sygnaturze akt (tj. ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. nr [...]). W konsekwencji uznał, że w pozostałych sprawach ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. od nr [...] do i nr [...] pomimo wezwania nie uzupełniono ich braków formalnych. Zatem, zdaniem Sądu, zaistniały podstawy do odrzucenia skarg, zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jednocześnie WSA wyraził pogląd, że gdyby nawet warunkowo przyjąć, że złożenie jednego egzemplarza żądanego dokumentu jest wystarczające i skuteczne we wszystkich sprawach, to z uwagi na fakt, że załączono jedynie nieuwierzytelnioną kserokopię pełnego odpisu z KRS, która jak wykazano nie spełnia wymagań dokumentu urzędowego, skargi w sprawach na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. od nr [...] do i nr [...] i z tego powodu podlegałyby odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy. Dodatkowo Sąd wskazał, iż z tego samego powodu, należało w oparciu o tę samą podstawę prawną odrzucić skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. nr [...]. Pełnomocnik strony, działając w jej imieniu, stosownie do art. 173 P.p.s.a. zaskarżył w całości ww. postanowienie. Skargę kasacyjną oparł na zaistnieniu przesłanek z art. 174 pkt 1) i 2) P.p.s.a., tj. na naruszeniach prawa w postaci: A. nadmiernie rygorystycznej, językowej i bezpodstawnie zawężającej wykładni art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a., a przez to niewłaściwym zastosowaniu art. 49 § 1 w związku art. 7 ustawy, polegającym na zbędnym wezwaniu o przedłożenie odpisu pełnego z KRS w sytuacji, gdy wystarczające byłoby wezwanie pełnomocnika o uwierzytelnienie zalegającej w aktach kopii odpisu aktualnego z KRS, B. niewłaściwym zastosowaniu art. 106 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowy oraz w związku z art. 29 ustawy - P.p.s.a., poprzez zaniechanie zastosowania przepisu i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu art. 49 § 1 P.p.s.a. polegającym na zbędnym wzywaniu o przedłożenie odpisów z KRS, bowiem właściwa, należyta reprezentacja strony skarżącej była już doskonale znana Sądowi, C. nieprawidłowym zastosowaniu art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nierzetelne, bo niepełne przedstawienie stanu faktycznego sprawy, które to uchybienia, zdaniem strony skarżącej nie tylko mogły mieć, ale miały wprost wpływ na wynik sprawy, D. skutkiem naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, rażąco naruszono gwarantowane art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, prawo do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd. Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie o bezpodstawnym odrzuceniu skargi przez WSA w Krakowie w przypadku uznania, że zachodzą przesłanki określone w art. 188 P.p.s.a. Ponadto, w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 181 P.p.s.a., tj. na rozprawie przy udziale strony skarżącej, z uwagi na to, iż rozstrzygniecie sprawy ma duże znaczenie dla skarżącej. Uzasadniając zarzut podniesiony w pkt. A, autor skargi kasacyjnej wskazał przede wszystkim, że za jego słusznością przemawia fakt, iż wprowadzono stronę skarżącą w błąd, zarówno treścią jak i skierowaniem dwóch odrębnych wezwań w odstępach wielu miesięcy; wezwanie było nadmierne rygorystyczne poprzez bezpodstawne wezwanie o odpis pełny z KRS, oraz że wystosowano zbędne wezwanie o przedłożenie odpisu pełnego KRS, bowiem zdaniem strony, najwłaściwsze z uwagi na ekonomikę procesową oraz dyspozycję art. 7 P.p.s.a. byłoby wezwanie o uwierzytelnienie zalegającej w aktach kopii odpisu aktualnego z KRS. Natomiast w zakresie zarzutu zawartego w pkt B skargi kasacyjnej wskazano, że w zakresie wykładni art. 28 i 29 P.p.s.a. należało w okolicznościach danej sprawy z których wynika, że strona w innych sprawach przed WSA w Krakowie reprezentowana była przez tego samego pełnomocnika, wspomóc się dyspozycją art. 106 § 4 P.p.s.a. i uznać za fakt powszechnie znany umocowanie Prezesa spółki do udzielenia pełnomocnictwa doradcy podatkowemu i w konsekwencji zaniechać wzywania spółki do usunięcia braków formalnych. W tym aspekcie wskazano, że powyższy pogląd ma również uzasadnienie w treści art. 8 ust. 3 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o KRS. Zdaniem autora skargi kasacyjnej powyższe uchybienia skutkują pogwałceniem wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji - prawa do sądu - zamykając skarżącej drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na podnoszony przez stronę zarzut wadliwego wezwania jej do uzupełnienia braków pełnomocnictwa. W tym zakresie należy wskazać, że w myśl art. 29 P.p.s.a. osoby występujące w mieniu strony przed sądem administracyjnym, tj. przedstawiciele ustawowi, organy lub osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności procesowej. Ustawodawca w art. 28 § 1 P.p.s.a. wskazał, iż osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W kontekście unormowania art. 29 P.p.s.a. wskazać należy, że osoba występująca w imieniu spółki kapitałowej przed sądem administracyjnym ma obowiązek udokumentować swoje umocowanie w tym zakresie na dzień dokonania danej czynności procesowej. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., tj. na wezwanie przewodniczącego wydziału, w terminie 7 dni, w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Należy przy tym zaznaczyć, że wezwanie to powinno być jednak na tyle jasne i niedwuznaczne, by u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu tegoż wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. W związku z powyższym w przypadku, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do jego treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNC 2000, nr 9, poz. 343). W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wezwania z dnia 6 grudnia 2007 r. zawierały elementy niezbędne, a więc były poprawne pod względem formalnym, jednakże w ocenie tutejszego Sądu nie były sformułowane właściwie, wziąwszy pod uwagę zasadę wynikającą z art. 6 P.p.s.a. oraz okoliczności sprawy. W tym miejscu należy stwierdzić, że wobec strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego Sąd ma płynący z art. 6 P.p.s.a. obowiązek udzielania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych, gdyż jest to strona występująca w sprawie bez adwokata i radcy prawnego. Wziąwszy to pod uwagę w wezwaniu należało wyjaśnić, czy też stwierdzić wprost, że oczekuje się od strony nadesłania kopii odpisu z KRS prawidłowo potwierdzonej za zgodność z oryginałem, stosownie do art. 37 § 1 P.p.s.a., bądź jego oryginału, tak aby strona nie miała wątpliwości co do formy żądanego dokumentu. W tym miejscu należy także stwierdzić, że z zasady wyrażonej w art. 6 P.p.s.a. wysnuć można kolejny wniosek, a mianowicie trzeba uznać, że w przypadku gdy strona w wykonaniu przedmiotowych wezwań zamiast nadesłać po jednym odpisie (uwierzytelnionej kopii odpisu) do każdej ze spraw, złożyła jeden egzemplarz tego dokumentu, Sąd - w kontekście powyższych uwag - powinien był wystosować do strony kolejne wezwania ze stosownym wyjaśnieniem i pouczeniem o ewentualnych skutkach niezastosowania się do nich w ramach każdej ze spraw oddzielnie. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że - w świetle art. 6 P.p.s.a. - staranności i wiedzy w tym zakresie można wymagać od strony, która jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Za trafny przy tym należy uznać zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji z 2 kwietnia 1997 r. stanowiącego, że "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd". Określone w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji z 2 kwietnia 1997 r. ("Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw") prawo do sądu, należy do jednych z podstawowych praw jednostki i stanowi jedną z fundamentalnych gwarancji praworządności. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił w swym orzecznictwie, że na treść prawa do sądu składają się trzy uprawnienia, a mianowicie: a) prawo dostępu do sądu (prawo uruchomienia procedury), b) prawo do korzystania z rzetelnej procedury sądowej (zgodnej z wymogami sprawiedliwości i jawności) oraz c) prawo do wyroku sądowego (prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia) (A. Zieliński, Prawo do sądu i organizacja władzy sądowniczej [w:] Księga XX-lecia orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2006, por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 września 2004 r., sygn. P 4/04, OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 81). Z norm wyrażonych w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji wynika, że stosując wykładnię przepisów ustawy zgodną z konstytucją, należy je interpretować w taki sposób, aby nikomu nie zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Uwzględnić przy tym należy, że m.in. również norma art. 6 P.p.s.a. służy prawidłowej realizacji zasady wyrażonej w powyższych przepisach Konstytucji, gdyż nałożony na Sąd administracyjny wymóg udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, zapobiegać ma, m.in. sytuacjom, aby nieznane stronie względy formalne nie zamykały jej drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Biorąc powyższe pod uwagę tutejszy Sąd stwierdza, że postępowanie Sądu pierwszej instancji, który odrzucił skargi ze względu na wadliwe wykonanie wezwań do usunięcia braków formalnych pełnomocnictwa, w sytuacji braku jednoznaczności tych wezwań oraz ich nieponowienia, należy uznać za nietrafne i ograniczające prawo strony do merytorycznego rozpatrzenia przez niezawisły sąd jej spraw. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w piśmie przewodnim z dnia 21 grudnia 2007r. pełnomocnik spółki wyraźnie wskazał, że przekazuje jedną kopię odpisu z KRS do spraw o sygnaturach od I SA/Kr 172/07 do I SA/Kr 196/07, z uwagi na prawdopodobieństwo ich połączenia do łącznego rozpoznania. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008r. Sąd skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 111 § 1 P.p.s.a. i postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygnaturach od I SA/Kr 173/07 do I SA/Kr 196/07 i prowadzeniu ich pod sygnaturą I SA/Kr 173/07. Wobec powyższego nadmiernym formalizmem i zaprzeczeniem zasady ekonomiki procesowej, której wyrazem jest m.in. norma wynikająca z ww. przepisu, było odrzucenie skarg z uwagi na nadesłanie tylko jednej kopii odpisu z KRS. Skoro bowiem Sąd postanowił rozpoznać i rozstrzygnąć skargi pod jedną sygnaturą, to za wystarczające należało uznać złożenie przez pełnomocnika jednego egzemplarza brakującego dokumentu. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko pełnomocnika skarżącej spółki dotyczące możliwości pozyskiwania przez Sąd informacji z KRS drogą elektroniczną. Zgodnie bowiem z art. 29 P.p.s.a. to na podmiotach wymienionych w tym przepisie spoczywa obowiązek wykazania umocowania stosownym dokumentem, z całą pewnością natomiast nie do Sądu należy pozyskiwanie takiego dokumentu z KRS. Jednocześnie obligatoryjny wymóg wezwania strony lub jej pełnomocnika do wykazania umocowania osoby działającej za osobę prawną wynika z art. 49 § 1 P.p.s.a., a przewodniczący nie może od niego odstąpić. Związane jest to z gwarancją zapobiegania zaistnieniu przesłanki z art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. skutkującej nieważnością postępowania. W zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. tutejszy Sąd wskazuje, że nie został on w żaden sposób uzasadniony, gdyż za uzasadnienie tegoż zarzutu w kontekście treści art. 176 P.p.s.a. nie można uznać samego twierdzenia autora skargi kasacyjnej o nierzetelnym i niepełnym przedstawieniu stanu faktycznego sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Pełnomocnik spółki nie wskazał bowiem jakie okoliczności stanu faktycznego zostały przez Sąd pominięte i jaki był wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie.