II OSK 230/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.P. i K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1047/15 w sprawie ze skargi T.P. i K.P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1047/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T.P. i K.P. na decyzję nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nakazał inwestorowi T.P. dokonanie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalno-usługowego (zakład stolarski) o funkcji garażowo-gospodarczej o wymiarach w rzucie 5,5 x 8,7 m zlokalizowanej od strony wschodniej budynku na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania inwestora oraz zleceniu organowi pierwszej instancji dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. uchylił powyższą decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorowi dokonać rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalno-usługowego o funkcji garażowo-gospodarczej o wymiarach w rzucie 5,5 x 8,7 m zlokalizowanej od strony wschodniej budynku na działce nr ewid. [...] oraz nałożył obowiązek powiadomienia organu pierwszej instancji o wykonaniu rozbiórki. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż na posesji nr ewid. [...] przy ścianie budynku mieszkalno-usługowego dobudowano część garażową. Od strony północnej kontrolowanej rozbudowy znajduje się brama garażowa. Od wschodu 2 okna, od południa drzwi wejściowe. Dach jednospadowy kryty blachą trapezową. Dalej zauważono, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] maja 1994 r. znak: [...] "w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego /zakład stolarski/". W zawiadomieniu o zakończeniu budowy znajduje się kopia mapy inwentaryzacji powykonawczej sporządzonej dnia 30 września 2003 r. Analiza porównawcza mapy sytuacyjnej dla celów sądowych z dnia 25 maja 2010 r. (do sprawy sygn. akt I Ns [...]) wskazuje, że przedmiotowy garaż powstał pomiędzy 2004 i 2010 r. Z zeznań świadka K.K. złożonych w dniu 12 stycznia 2015 r. wynika, że inwestor przystąpił do wykonania rozbudowy przedmiotowego budynku "około 5-6 lat temu". Inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na wykonywanie robót związanych z rozbudową przedmiotowego obiektu. Stwierdzony przez organ pierwszej instancji stan samowoli budowlanej nie był kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Następnie organ pierwszej instancji wszczął procedurę legalizacyjną i postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi wstrzymanie robót związanych z rozbudową budynku o część garażowo-gospodarczą o wymiarach 5,5 na 8,7 m oraz nałożył obowiązek przedłożenia wymienionych w jego treści dokumentów, w zakreślonym terminie. W wyznaczonym terminie inwestor nie wykonał żadnego z nałożonych obowiązków. Zaś w związku z tym, że działka nr [...] została podzielona, a rozbudowywany budynek znajduje się aktualnie na działce nr [...], zaszła konieczność uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia o nakazie rozbiórki. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę wnieśli: inwestor oraz K.P., zarzucając jej naruszenie: art. 6 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; art. 8 w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane; art. 15 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a.; W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne było prowadzone prawidłowo, z zachowaniem ogólnych zasad postępowania, w szczególności zasady prawdy materialnej. Jego przedmiotem była rozbudowana część budynku mieszkalno-usługowego o funkcji garażowo-gospodarczej o wymiarach 5,5 x 8,7 m zlokalizowanej od strony wschodniej budynku na działce ewid. [...] (aktualny numer działki). Przeprowadzenie rozbudowy wymagało uzyskania pozwolenia na wykonanie robót związanych z rozbudową obiektu, jednak żadna decyzja w tym względzie nie została wydana. Wobec stwierdzonej samowoli budowlanej prawidłowo wszczęto postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. W dniu [...] września 2013 r. wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zobowiązując do złożenia zaświadczenia o zgodności rozbudowy budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w terminie do dnia 31 grudnia 2013 r. Wyznaczony termin był adekwatny do wymaganego zakresu uzupełnienia dokumentacji, a dopełnienie obowiązków wynikających z postanowienia miało stanowić podstawę do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Skarżący nie zwracali się do organu o przedłużenie wyznaczonego terminu. Nie informowali też o jakichkolwiek przeszkodach w realizacji obowiązku. Zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące zbyt krótkiego terminu wynikającego z postanowienia z dnia [...] września 2013 r. nie znajdują jakiegokolwiek poparcia w postawie skarżących, która nie zmierzała do współdziałania w osiągnięciu celu postępowania legalizacyjnego. O skutkach niedopełnienia obowiązku pod rygorem zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane skarżący zostali pouczeni, wobec tego, wbrew twierdzeniom skargi, żadne naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej nie miało miejsca. Dalej Sąd wyjaśnił, że zarzut nierozpoznania sprawy przez organ odwoławczy w sposób wszechstronny i na podstawie całokształtu materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. W szczególności ustalono zakres dobudowy wykonanej bez pozwolenia, czas jej zrealizowania, ustalono, kto jest inwestorem. Następnie nałożono obowiązki zmierzające do zalegalizowania samowoli, a po bezskutecznym upływie zakreślonego stronie terminu nakazano rozbiórkę. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowego, tak by wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości. Organ drugiej instancji jest organem merytorycznym i w ramach swoich kompetencji powtórnie rozstrzygnął sprawę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: 1/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie złożonej przez skarżących skargi pomimo, iż w aktach sprawy znajdują się, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dowody przedłożone przez skarżących stanowiące o zamiarze współdziałania w ramach postępowania wyjaśniającego, czego potwierdzeniem jest fakt, iż inwestor w toku prowadzonego postępowania wskazał w sposób jednoznaczny, iż budynek, którego dotyczy nakaz rozbiórki o funkcji garażowo-gospodarczej powstał na podstawie pozwolenia na budowę, a pomimo jednoznacznego wskazania okoliczność ta nie została w najmniejszym stopniu zweryfikowana przez organy nadzoru budowlanego pierwszej i drugiej instancji, co winno przełożyć się bezpośrednio na uwzględnienie złożonego środka zaskarżenia i wyeliminowanie zaskarżonej decyzji w wyniku działania sądu administracyjnego pierwszej instancji; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 9 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie złożonej przez skarżących kasacyjnie skargi z uwagi na "brak zainteresowania" legalizacją budynku o funkcji garażowo-gospodarczej przez inwestorów, podczas gdy okolicznością, którą winien uwzględnić sąd administracyjny pierwszej instancji był fakt, iż skarżący kasacyjnie w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego pierwszej i drugiej instancji występowali samodzielnie bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a z treści kierowanych do organów wystąpień wynika, że obowiązkiem organów jest zgromadzenie w aktach sprawy wszelkiej koniecznej do zakończenia sprawy dokumentacji, podczas gdy dopełnienie obowiązkowi wynikającemu z art. 9 k.p.a. winno oznaczać poinformowanie skarżących kasacyjnie, że wprowadzenie przez ustawodawcę art. 77 § 1 k.p.a. nie wyklucza możliwości nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia dokumentacji wskazanej w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] września 2013 r.; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez oddalenie złożonej przez skarżących kasacyjnie skargi, pomimo iż decyzja wydana przez organ odwoławczy w dniu [...] czerwca 2015 r. została skierowana do K.K. działającej jako pełnomocnik S.A., podczas gdy analiza przedłożonego do akt pełnomocnictwa wskazuje, iż zostało ono udzielone wyłącznie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, czego konsekwencją winno być wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt jej skierowania do podmiotu niebędącego stroną w sprawie; 2/ prawa materialnego: a) art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie złożonej przez skarżących kasacyjnie skargi pomimo, iż w toku postępowania dotyczącego legalizacji budynku o charakterze garażowo-gospodarczym wydano postanowienie o wstrzymaniu prowadzonych prac budowlanych, pomimo iż w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z obiektem zrealizowanym w całości; b) art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie złożonej przez skarżących kasacyjnie skargi pomimo wyznaczenia przez organ pierwszej instancji nazbyt krótkiego terminu na przedłożenie przez inwestorów dokumentacji określonej w postanowieniu orzekającym o obowiązku przedłożenia określonej tamże dokumentacji, skutkiem czego był brak możliwości przedłożenia wymaganej dokumentacji w nazbyt krótkim terminie, stąd z uwagi na opisane naruszenie niedopuszczalnym było utrzymanie w mocy decyzji orzekającej nakaz rozbiórki budynku o funkcji garażowo-gospodarczej; c) art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez oddalenie złożonej przez skarżących kasacyjnie skargi, pomimo iż w przypadkach, w których zrealizowany obiekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami orzeczenie nakazu rozbiórki obiektu winno być traktowane jako ostateczność, stąd okoliczność powyższa stanowiła o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku działania sądu administracyjnego pierwszej instancji; Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dopatrzono się przesłanek nieważności postępowania, w związku z tym rozpoznano sprawę w granicach podniesionych podstaw kasacyjnych. Jednakże skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z podniesionych zarzutów nie mógł skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Za usprawiedliwiony nie mógł zostać uznany zarzut sformułowany w punkcie 1 lit. a petitum skargi kasacyjnej. Twierdzenia skargi kasacyjnej dotyczące tego, że organy nie zweryfikowały wskazywanej przez inwestora okoliczności jakoby rozbudowana część budynku mieszkalno-usługowego powstała na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zasługiwały na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że na podstawie wskazywanej przez inwestora decyzji zezwalającej na budowę budynku mieszkalno-usługowego (zakład stolarski) powstał budynek mieszkalno-usługowy, składający się z części mieszkalnej i części usługowej – zakład stolarski, który następnie został przyjęty do użytku (zobacz: potwierdzenie przyjęcia obiektu budowlanego do użytku – pismo z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Z porównania mapy inwentaryzacji powykonawczej sporządzonej dnia 30 września 2003 r. i mapy sytuacyjnej dla celów sądowych z dnia 25 października 2010r. (do sprawy I Ns [...]) wynika w sposób niepozostawiający wątpliwości, że część budynku objęta nakazem rozbiórki powstała pomiędzy 2004, a 2010 rokiem. Mając zatem na uwadze powyższe, twierdzenie skargi kasacyjnej, że rozbudowana część budynku powstała na podstawie decyzji zezwalającej na budowę nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Samo tylko twierdzenie inwestora, że rozbudowana część budynku powstała na podstawie pozwolenia na budowę nie podważa ustaleń organów i oceny Sądu pierwszej instancji co do tego, że przedmiotowa rozbudowa nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Rację mają skarżący, że to na organie ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie wyłącza to jednak możliwości podejmowania przez stronę działań mających na celu wykazanie jej racji. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawili żadnych okoliczności, które wzbudziłyby wątpliwości co do trafności oceny Sądu pierwszej instancji aprobującej ustalony przez organ stan faktyczny sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji co do tego, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy w sposób odpowiadający prawu, a motywy którymi kierował się organ odwoławczy przy wydaniu decyzji zostały szczegółowo wyjaśnione. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie został także naruszony art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 9 i 77 § 1 k.p.a. Nie ma bowiem żadnych podstaw do tego by twierdzić, że organy w sposób nienależyty wyjaśniły stronom działającym bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika skutki prawne podejmowanych działań. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 26 września 2013 r.), wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, w sposób wyraźny nałożono na skarżącego obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności rozbudowy budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokumentów oraz dokumentów w postaci czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz ze wskazanymi dokumentami i aktualne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia 31 grudnia 2013 r. Pouczono także inwestora o tym, że dopełnienie obowiązków wynikających z niniejszego postanowienia będzie stanowiło podstawę do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej. Niedopełnienie powyższego będzie skutkowało zastosowaniem art. 48 ust. 1 ww. ustawy, tj. nakazem rozbiórki obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Termin wykonania obowiązku przedstawienia wymienionych dokumentów, wskazanych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nie został przez ustawodawcę określony. Wyznaczenie tego terminu pozostawiono organowi wydającemu postanowienie. W niniejszej sprawie termin ten został określony do dnia 31 grudnia 2013 r., a więc inwestor miał ponad trzy miesiące na wykonanie nałożonego obowiązku. Termin ten w warunkach sprawy niniejszej należy uznać za wystarczający. Znamiennym jest, że w zakreślonym terminie skarżący nie zwracał się do organu z prośbą o przedłużenie terminu do wykonania nałożonych obowiązków. Z akt sprawy nie wynika także, by we wskazanym terminie skarżący podjął jakiekolwiek czynności zmierzające do przedłożenia wymaganych przez organ pierwszej instancji dokumentów. Jedyną reakcją skarżącego na powyższe postanowienie było zapytanie organu o wysokość opłaty legalizacyjnej. Po uzyskaniu tej informacji do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji skarżący nie przejawiał jakiejkolwiek aktywności. Mając zatem na uwadze powyższe, również i zarzut naruszenia art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane należy uznać za nieusprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wstrzymanie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalno-usługowego o część garażowo-gospodarczą, wskazać należy, iż w literaturze wskazuje się, że wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy, ma dwojakie znaczenie – po pierwsze: wstrzymuje roboty budowlane, jeżeli są one prowadzone, a po wtóre: stanowi zakaz prowadzenia takich robót na przyszłość, do zakończenia postępowania (zobacz: A. Gliniecki [w:] Prawo budowlane. Komentarz. pod red. A Gliniecki, wyd. 3, Warszawa 2016, str. 669). W tej sytuacji zarzut naruszenia przez organ art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, w sytuacji gdy roboty zostały już zakończone, nie podważa trafności rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd pierwszej instancji. W sprawie nie został także naruszony przepis art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Jak już wyżej wskazano, omawiana rozbudowa budynku mieszkalno-usługowego została dokonana w warunkach samowoli budowlanej. Z akt sprawy wynika, że organ wszczął postępowanie legalizacyjne, mające na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót. Wyrazem powyższego było wydanie postanowienia z dnia [...] września 2013 r. nakładającego na inwestora obowiązek złożenia stosownych zaświadczenia i oświadczenia oraz przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi dokumentami. Jednakże skarżący nałożonego obowiązku nie wykonał, w związku z czym prawidłowo organ odwoławczy zastosował normę art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nakazał rozbiórkę rozbudowanej części budynku. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale jego uprawnieniem, i to głównie od inwestora zależy, czy w stosunku do danego obiektu budowlanego zostanie orzeczony nakaz rozbiórki. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, inwestor nie przejawił w zasadzie żadnej aktywności mającej na celu zalegalizowanie wykonanej rozbudowy (oprócz zapytania o wysokość opłaty legalizacyjnej), a zatem uprawnione jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że inwestor stracił zainteresowanie możliwością zalegalizowania obiektu. Nie podejmował bowiem żadnych czynności mających na celu zakończenie procedury legalizacyjnej. Czynności takich nie podejmowała również i skarżąca będąca współwłaścicielką nieruchomości. A zatem organ odwoławczy nie miał innej możliwości jak orzec o nakazie rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku. Norma ust. 4 art. 48 ustawy Prawo budowlane, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków o których mowa w ust. 3, nie pozostawia organowi wyboru rozstrzygnięcia, ale nakazuje mu stosować ust. 1. Zaś ust. 1 art. 48 ustawy Prawo budowlane nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie zostały spełnione warunki do wydania przez organ odwoławczy, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzji nakazującej rozbiórkę rozbudowanej części obiektu budowlanego. A zatem również i zarzut sformułowany w punkcie 2 lit. c nie mógł zostać uwzględniony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także i zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 i art. 32 k.p.a. Zdaniem skarżących organ odwoławczy skierował wydaną decyzję do podmiotu niebędącego stroną, albowiem K.K. nie była umocowana do działania w imieniu S.A. w postępowaniu przed organem odwoławczym. Z powyższego wynika zatem, że skarżący kwestionują prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji S.A. Odnosząc się do tej podstawy kasacyjnej wskazać trzeba w pierwszej kolejności, że skarżący nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu skuteczności doręczenia decyzji innej stronie postępowania. Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, pełnomocnictwo udzielone przez wyżej wymienionego K.K. obejmuje swoim zakresem całe postępowanie administracyjne, w tym także i przed organem odwoławczym. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Tym samym brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.