VI SA/Wa 1688/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Minister Sportu i Turystyki (dalej "Minister") uchylił swoją wcześniejszą decyzję z [...] października 2016 r. w całości (oba punkty) oraz umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jako podstawę skarżonej decyzji Minister wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2016 r. poz. 176 ze zm.), dalej "ustawa o sporcie" w zw. z art. 105 § 1 i art. 127 ust. 3 k.p.a. We wrześniu 2016 r. Minister z urzędu wszczął wobec Polskiego Związku [...] z siedzibą w W. (dalej "Polski Związek") postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawidłowości działalności jego władz w zakresie zgodności ich działania z przepisami prawa i statutem, a to w związku z powołaniem członków Zarządu Polskiego Związku w skład jego Komisji Dyscyplinarnej. Wszczęcie było następstwem rozpatrywania przez Ministra jednej ze skarg dotyczących działalności Polskiego Związku, gdzie ujawniono fakt podjęcia przez Zarząd Polskiego Związku uchwały z [...] marca 2014 r. nr [...], na mocy której powołano nową Komisję Dyscyplinarną Polskiego Związku w składzie "L.S., J.T. i K.K." (dalej "uchwała marcowa"). W wyniku analizy treści uchwały marcowej Minister powziął wątpliwość, czy pozostaje ona zgodna z przepisami prawa, w szczególności z art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, który stanowi, że członek zarządu polskiego związku sportowego nie może łączyć tej funkcji z funkcją w innych władzach tego związku, z wyjątkiem pełnienia funkcji delegata na walne zebranie członków albo delegatów polskiego związku sportowego zwołane dla wyboru władz tego związku. Minister w pierwszej kolejności zbadał postanowienia statutu Polskiego Związku i ustalił, że wprawdzie Komisja Dyscyplinarna nie została wymieniona wśród władz Polskiego Związku, określonych w § 21 statutu, gdzie wskazano jedynie Walne Zgromadzenie Delegatów, Zarząd i Komisję Rewizyjną, jednakże ów statut przewiduje funkcjonowanie oraz kompetencje Komisji Dyscyplinarnej. Zgodnie z § 38 ust. 2 statutu władzę dyscyplinarną w I instancji spełnia Komisja Dyscyplinarna Polskiego Związku, a w II instancji Zarząd Polskiego Związku. W związku z powyższym Minister przyjął, że także Komisję Dyscyplinarną należy uznać za jeden z organów (władz) Polskiego Związku. W związku z powyższym Minister stanął na stanowisku, że ww. trzej członkowie Zarządu Polskiego Związku nie mogą być jednocześnie członkami innego organu (władzy) Polskiego Związku, jakim w tym przypadku jest Komisja Dyscyplinarna. Tym samym uchwałę marcową uznał za naruszającą zakaz wynikający z art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie i stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie, decyzją z [...] października 2016 r., wstrzymał wykonanie tej uchwały (pkt 1 decyzji) oraz wezwał do jej uchylenia w terminie 7 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna (pkt 2 decyzji). Z zachowaniem trybu i terminu Polski Związek wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając nieuprawnione przyjęcie przez Ministra, jakoby Komisja Dyscyplinarna była jedną z jego władz. Wskazując na postanowienia swojego statutu – zwłaszcza § 21, podał, że jego władzami są wyłącznie Walne Zgromadzenie Delegatów, Zarząd oraz Komisja Rewizyjna, co odpowiada uregulowaniu zawartemu w art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, który to przepis, na mocy art. 7 ust. 3 ustawy o sporcie, ma zastosowanie do polskiego związku sportowego. Podkreślił, że żaden przepis ustawy o sporcie nie zakazuje łączenia funkcji członka zarządu, z pełnieniem innych funkcji w jego strukturach. Zakaz określony w art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie obejmuje bowiem wyłącznie władze polskiego związku sportowego, a nie inne struktury organizacyjne, ciała, komisje, czy też władze doradcze. Zatem z całą pewnością zakaz ten nie dotyczy Komisji Dyscyplinarnej i z tego powodu dopuszczalne jest łączenie funkcji członka Zarządu, z funkcją członka Komisji Dyscyplinarnej. Na tym etapie Związek [...] z siedzibą w [...] (dalej "skarżący") wniósł o dopuszczenie go na prawach strony (art. 31 § 1 k.p.a.) do udziału w tym postępowaniu, co nastąpiło postanowieniem Ministra z [...] stycznia 2017 r. Skarżący podzielił stanowisko Ministra co do tego, że Komisja Dyscyplinarna posiada w strukturze Polskiego Związku władze w zakresie spraw dyscyplinarnych, co przekłada się na brak możliwości łączenia funkcji członków Zarządu z funkcją członka Komisji Dyscyplinarnej. Minister w uzasadnieniu skarżonej decyzji na wstępie podał, że dnia [...]października 2016 r. odbyło się Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo - Wyborcze Delegatów Polskiego Związku, podczas którego przeprowadzono wybory do Zarządu Polskiego Związku, w skład którego ostatecznie powołani zostali: E. C.-M. (Prezes), J.M., H.P., A.P., A.R., L.S., K.W. Nadto ustalił, że na posiedzeniu Zarządu Polskiego Związku dnia [...] lutego 2017 r. powołano nową Komisję Dyscypliny i Wyróżnień, w skład której weszli: J.T. - Przewodniczący, D.M., M.A., A.B. oraz J.W. (dalej "uchwała lutowa"). Ustaliwszy powyższe fakty, co do osobowych składów zarówno Zarządu, jak i Komisji Dyscypliny i Wyróżnień Polskiego Związku, Minister uznał, że w okresie między wydaniem przez niego pierwszej decyzji, a obecnej - kończącej postępowanie, Polski Związek, poprzez dokonanie opisanych wyżej zmian personalnych w składach swojego Zarządu oraz Komisji Dyscypliny i Wyróżnień, ostatecznie doprowadził do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W ocenie Ministra w chwili obecnej nie dochodzi już do łączenia przez L.S., J.T. i K.K. funkcji w Zarządzie Polskiego Związku z funkcją w jego Komisji Dyscyplinarnej, a zatem odpadła podstawa do uznania, że działalność władz Polskiego Związku aktualnie narusza art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie. W konsekwencji Minister stwierdziwszy, że nie występują już żadne przesłanki do zastosowania wobec Polskiego Związku środków nadzoru określonych w art. 22 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o sporcie, swoją poprzednią decyzję uchylił na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., a samo postępowanie, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowe, umorzył. Skarżący –Związek [...] z siedzibą w [...], z zachowaniem trybu i terminu, ostateczną decyzję Ministra zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości zarzucił: 1. naruszenie następujących przepisów postępowania: a. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że dokonanie przez Zarząd Polskiego Związku zmian personalnych w Komisji Dyscyplinarnej, poprzez podjęcie przez Zarząd Polskiego Związku nowej uchwały w sprawie wyboru członków Komisji Dyscyplinarnej, bez jednoczesnego uchylenia lub zmiany uchwały naruszającej prawo, doprowadziło do stanu zgodnego z prawem; a w konsekwencji, b. niewłaściwe zastosowanie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., tj. wadliwe uchylenie przez Ministra swojej pierwszej decyzji z [...] października 2016 r. oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, zamiast utrzymania w mocy owej decyzji z [...] października 2016 r., 2. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez błędną jego wykładnie, polegającą na uznaniu, że przesłanką do zastosowania względem władz polskiego związku sportowego środków nadzorczych jest wyłącznie sytuacja, gdy do naruszenia praw lub postanowień statutu dochodzi w bieżącej działalności polskiego związku sportowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało uchylenie prawidłowo wydanej decyzji z [...] października 2016 r. oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, z uwagi na rzekome doprowadzenie przez Polski Związek do działania zgodnego z prawem, zamiast do utrzymania w mocy decyzji stwierdzającej obowiązek uchylenia i wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały naruszającej przepisy prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że błędnym było przyjęcie przez Ministra, że powołanie w lutym 2017 r. nowego składu Komisji Dyscyplinarnej Polskiego Związku - na kolejną kadencję, było doprowadzeniem do stanu zgodnego z prawem. Komisja Dyscyplinarna w składzie ustanowionym uchwałą marcową funkcjonowała bowiem przez okres niemal trzech lat i w tym czasie sprawowała realną władzę dyscyplinarną, wydając uchwały (decyzje) dyscyplinarne. Z tego względu oraz z uwagi na to, że Polski Związek naruszył, przy powołaniu owej Komisji, bezwzględnie obowiązujący zakaz wyrażony w art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, wszystkie decyzje dyscyplinarne podjęte przez tą Komisję są wadliwe. Skarżący podniósł, że pomiędzy wydaniem uchwały marcowej i lutowej, Polski Związek nie dokonał ani zmiany, ani uchylenia uchwały marcowej. W konsekwencji do dnia dzisiejszego uchwała ta - niezgodna z prawem, funkcjonuje w obrocie prawnym. W jego ocenie, wbrew temu co ustalił Minister, dopiero wyeliminowanie uchwały marcowej z obrotu prawnego, poprzez jej uchylenie, doprowadzi do stanu zgodnego z prawem, a co za tym idzie spełniony zostanie cel i istota niniejszego postępowania administracyjnego. Uchylenie uchwały marcowej, czy to przez zastosowanie się przez Zarząd Polskiego Związku do prawidłowo wydanej decyzji Ministra z [...] października 2016 r., czy też poprzez zastosowanie przez Ministra dalej idącego środka nadzorczego określonego w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o sporcie, spowodowałoby nie tylko eliminację niezgodnej z prawem uchwały – tj. uchwały marcowej, ale również otworzyłoby drogę do ponownego rozpatrzenia spraw dyscyplinarnych. Dopiero bowiem wytworzenie sytuacji umożliwiającej ponowne, prawidłowe rozpatrzenie poszczególnych spraw dyscyplinarnych, przez organ powołany zgodnie z prawem, można uznać za stan zgodny z prawem. W przeciwnym wypadku, tj. biorąc pod uwagę skarżoną decyzję, uchylającą poprzednią decyzję oraz umarzającą niniejsze postępowanie jako bezprzedmiotowe, powoduje to nie tylko brak wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały naruszającej przepisy prawa, ale również brak możliwości weryfikacji decyzji dyscyplinarnych przez podmioty ukarane przez Komisję Dyscyplinarną działającą w składzie niezgodnym z ustawą, bowiem składając jakikolwiek nadzwyczajny środek zaskarżenia od tak wydanych decyzji dyscyplinarnych, podmioty te liczyć się będą musiały z odmowną decyzją organu rozpatrującego taki środek, który powołując się na skarżoną decyzję Ministra stwierdzi, że brak było i jest stanu niezgodności z prawem w zakresie dotyczącym funkcjonowania Komisji Dyscyplinarnej powołanej uchwałą marcową. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Podniósł, że przedmiotem niniejszego postępowania było zbadanie prawidłowości działalności władz Polskiego Związku w kontekście zakazu wynikającego z art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, a nie działalności Komisji Dyscyplinarnej w składzie powołanym uchwałą marcową. Podał, że w ramach niniejszego postępowania nie miał prawa weryfikować w żaden sposób decyzji dyscyplinarnych wydanych przez Komisję Dyscyplinarna Polskiego Związku w okresie między podjęciem uchwały marcowej, a uchwały lutowej. Minister podniósł, że skoro, pomiędzy wydaniem przez niego pierwszej decyzji, a obecnie skarżonej, Polski Związek dokonał personalnych zmian w składach swoich władz – Zarządu i Komisji Dyscyplinarnej, czego skarga nie podważa, to uchwała marcowa przestała być podstawą działania Komisji Dyscyplinarnej Polskiego Związku, a tym samym nie ma już miejsca, zarzucane wcześniej, naruszenie zakazu łączenia funkcji, przez co doprowadzono do stanu zgodnego z prawem. Minister podkreślił przy tym, że rozpoznając sprawę na nowo musiał uwzględnić zmianę jej stanu faktycznego, a tym samym nie mógł zastosować wobec Polskiego Związku środków nadzoru z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie, jak sugeruje skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje; Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił drugoinstancyjną decyzję Ministra, na mocy której uchylono decyzję stosującą wobec Polskiego Związku sankcję przewidzianą w art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie. W sprawie spornym jest, czy podjęcie przez Zarząd Polskiego Związku uchwały lutowej (powołującej nową Komisję) wypełniło stan, wobec którego można uznać, że w sprawie nie można już mówić o naruszeniu zakazu z art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, co miało miejsce w związku z wydaniem uchwały marcowej. W pierwszym rzędzie Sąd podziela stanowisko Ministra co do tego, że Komisja Dyscyplinarna Polskiego Związku jest organem władzy tego Związku, władzy dyscyplinarnej. Zgodnie z zatwierdzonym przez Ministra statutem Polskiego Związku (§ 38 ust. 1 i 2) Polski Związek jest władzą dyscyplinarną w stosunku do wskazanych w nim osób, którą to władzę w pierwszej instancji spełnia właśnie Komisja Dyscyplinarna, a w drugiej instancji Zarząd. Istotnie na takie zakwalifikowanie ww. Komisji nie ma wpływu § 21 statutu, według którego, jak chciałby tego Polski Związek, jego wyłącznymi władzami miałyby być: Walne Zgromadzenie Delegatów, Zarząd oraz Komisja Rewizyjna. Skoro Komisja Dyscyplinarna ma prawo ukarać wskazane w § 38 ust. 3 statutu osoby, czyniąc to w drodze decyzji regulaminowej lub dyscyplinarnej (§ 39 statutu), od której przysługuje środek odwoławczy, to trudno takiej działalności nie uznać za władczą w zakresie dyscypliny. Z uwagi na powyższe, w sferze faktów, na wstępie wypada zauważyć, że w marcu 2014 r., ówczesny Zarząd Polskiego Związku, podjął uchwałę, na mocy której powołał Komisję Dyscyplinarną w trzyosobowym składzie. Osoby, którym powierzono pełnienie funkcji członków owej Komisji jednocześnie były również członkami Zarządu Polskiego Związku. Taki stan pozostawał więc niezgodny z zakazem wprowadzonym przez ustawodawcę w art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, a to w konsekwencji tego, że Komisja Dyscyplinarna, obok Walnego Zgromadzenia Delegatów, Zarządu oraz Komisji Rewizyjnej, także jest władczym organem Polskiego Związku. Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie, jeżeli działalność władz polskiego związku sportowego narusza prawo lub postanowienia statutu, minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zależności od stopnia stwierdzonych nieprawidłowości, jest uprawniony m.in. do wstrzymania wykonania decyzji władz polskiego związku sportowego i wezwania ich do jej zmiany lub uchylenia w określonym terminie. Minister, w skutek złożenia do niego skargi na działalność władz Polskiego Związku, z urzędu wszczął niniejsze postępowanie, celem przywrócenia działalności władz Polskiego Związku do stanu zgodnego z prawem – tj. stanu, w którym składy osobowe władz Polskiego Związku (Zarządu oraz Komisji Dyscyplinarnej) nie będą się pokrywały. Jak wynika ze sprawy, po wydaniu przez Ministra decyzji z [...] października 2016 r., a przed podjęciem skarżonej decyzji, Polski Związek, za pośrednictwem swojego uprawnionego organu - Walnego Zgromadzenia, uchwałą z [...] października 2016 r. (dalej "uchwała październikowa") zmienił osobowy skład Zarządu, zaś na mocy uchwały lutowej Zarządu powołano nowy skład Komisji Dyscypliny i Wyróżnień. Powyższe działania spowodowały, że z chwilą ponownego rozpoznawania sprawy przez Ministra składy osobowe Zarządu Polskiego Związku oraz jego Komisji Dyscyplinarnej były różne. W skład Zarządu powołani zostali: E.C.-M. (Prezes), J.M., H.P., A.P., A.R., L.S., K.W., zaś w skład Komisji weszli: J.T. - Przewodniczący, D.M., M.A., A.B. oraz J.W. Skarżący twierdzi, że dopiero wyeliminowanie uchwały marcowej z obrotu prawnego, poprzez jej uchylenie, doprowadzi do stanu zgodnego z prawem, a co za tym idzie spełniony zostanie cel i istota niniejszego postępowania administracyjnego. W jego ocenie uchylenie uchwały marcowej, czy to przez zastosowanie się przez Zarząd Polskiego Związku do prawidłowo wydanej decyzji Ministra z [...] października 2016 r., czy też poprzez zastosowanie przez Ministra dalej idącego środka nadzorczego określonego w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o sporcie, spowodowałoby nie tylko eliminację niezgodnej z prawem uchwały – tj. uchwały marcowej, ale również otworzyłoby drogę do ponownego rozpatrzenia spraw dyscyplinarnych. Dopiero bowiem wytworzenie sytuacji umożliwiającej ponowne, prawidłowe rozpatrzenie poszczególnych spraw dyscyplinarnych, przez organ powołany zgodnie z prawem, można uznać za stan zgodny z prawem. Pytaniem jest zatem, czy wobec brzmienia pierwszoinstancyjnej decyzji Ministra, podjęcie przywołanych powyżej działań Polskiego Związku czyni zadość jej wykonaniu. Minister zobowiązał w niej bowiem do uchylenia uchwały marcowej. Zdaniem Sądu cel, jaki przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu omawiany zakaz z art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, dla realizacji którego niniejsze postępowanie zostało przez Ministra wszczęte, został osiągnięty przed dniem wydania obecnie skarżonej decyzji. Wskazani w uchwale marcowej trzej członkowie Zarządu Polskiego Związku nie piastowali już jednocześnie funkcji członków Komisji Dyscyplinarnej, bowiem z dniem [...] października 2016 r. został powołany Zarząd w nowym składzie, zaś w lutym 2017 r. powołano nowy skład Komisji. W tym stanie rzeczy Minister nie mógł nie uwzględnić powyższych zmian i wydać innej decyzję, jak to uczynił. Skoro przedmiotem niniejszego postępowania było usunięcie naruszenia polegającego na tym, że w skład Komisji Dyscyplinarnej Polskiego Związku wchodziły te same osoby, co w skład jego Zarządu, to powołanie uchwałą październikową nowego Zarządu, a lutową nowej Komisji Dyscyplinarnej, spowodowało, że Minister nie mógł już prowadzić niniejszego postępowania, tj. w sprawie ustalenia prawidłowości działalności władz Polskiego Związku w zakresie zgodności ich działania z przepisami prawa i statutem w związku z powołaniem członków Zarządu Polskiego Związku uchwałą marcową w skład Komisji Dyscyplinarnej. Taki stan nie istniał bowiem w chwili wydawania skarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii obowiązywania decyzji – uchwał, podjętych przez nieprawidłowo ukonstytuowaną Komisję Dyscyplinarną, działającą w okresie od jej powołania uchwałą marcową, Sąd podziela stanowisko Ministra, że w ramach niniejszego postępowania, ani organ nadzoru, ani sąd administracyjny, nie może ich kontrolować. Prawidłowość, zgodność z prawem, bądź nie, wydanych decyzji - uchwał przez ową Komisję Dyscyplinarną w okresie, kiedy jej członkami były osoby, będące jednocześnie członkami Zarządu Polskiego Związku, nie była przedmiotem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie mogła być przedmiotem kontroli Sądu. Uwzględniając przedstawione argumenty w ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość stanowiska Ministra. Skarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa procesowego, w tym unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego. Minister procedując w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalił jej stan faktyczny, który wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, do którego następnie odniósł właściwe przepisy prawa. Stanu faktycznego sprawy nie kwestionuje także sam skarżący. Z chwilą zaprzestania jednoczesnego pełnienia przez te same osoby funkcji członków Zarządu i Komisji Dyscyplinarnej, Polskiemu Związkowi nie można już skutecznie zarzucać naruszenia zakazu z art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy o sporcie, a tym samym nie można wobec niego zastosować żadnej z sankcji przewidzianej w art. 22 ust. 1 ustawy o sporcie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.