III SA/Wa 1103/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Długosz Szyjko po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 1994-2005 postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie UZASADNIENIE 1. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 2.283 zł Skarżący W. S. wniósł na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując wniosek swoją trudną sytuacją materialną. Podniósł, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 924 zł, kwotę 393 zł pobiera ZUS na poczet zaległości. Dodatkowo Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która jednak przynosi straty. Żona Skarżącego otrzymuje emeryturę w kwocie 400 zł. Dochody te nie wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych czy kosztów leczenia. Do majątku Skarżący zaliczył udział (1/6) we własności działki zabudowanej o powierzchni 2.012m2, który jest obciążony hipoteką. 2. Referendarz sądowy wezwał Skarżącego do udzielenia dodatkowych informacji na temat jego sytuacji materialnej, których jednakże Skarżący nie nadesłał. 3. Zarządzeniem z 5 sierpnia 2009 r. (doręczonym Skarżącemu w dniu 11 sierpnia 2009 r.) skorygowano wysokość należnego w sprawie wpisu i określono go w kwocie 500 zł, którą to kwotę Skarżący uiścił w dniu 18 sierpnia 2009 r. 3. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych 4. Na postanowienie referendarza sądowego Skarżący wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu podniósł, że jest rozżalony i ma wrażenie, że wskutek czyjegoś błędu utracił prawo do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 5. Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. 6. Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie) obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy. Ocena przytoczonych przez niego okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2005 r., FZ 760/04). 7. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Jedynym kosztem sądowym, do którego poniesienia był On dotychczas zobowiązany był wpis od skargi w wysokości 500 zł. Skarżący wpis uiścił w dniu 18 sierpnia 2009 r., a zatem obecnie w sprawie nie istnieją żadne koszty do uiszczenia których Skarżący byłby zobowiązany. 8. Wskazać również należy, że Skarżący był zobowiązany do przedłożenia dokumentów obrazujących jego sytuację materialną. Skoro tego nie uczynił i wymaganych dokumentów nie przedłożył, to ocena sytuacji materialnej Skarżącego stała się niemożliwa. 9. Reasumując należy stwierdzić, iż - w niniejszej sprawie - odmowa przyznania stronie skarżącej prawa pomocy nie stanowi ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1 oraz art. 245, a także art. 246 § 1 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.