I OW 89/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Anna Łukaszewska -Macioch NSA Tadeusz Geremek (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Ś. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Ś. a Starostą Powiatu Ż. w przedmiocie organu właściwego do rozpoznania wniosku G. S. w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: 1. wskazać Starostę Powiatu Ż. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku G.S. w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów sądowych. UZASADNIENIE Marszałek Województwa Śląskiego wnioskiem z dnia 30 lipca 2008 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Powiatu Żywieckiego a Marszałkiem Województwa Śląskiego w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych G. S. przez wskazanie Starosty Powiatu Żywieckiego jako organu właściwego do wydania decyzji w tej sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 4 lipca 2008 r. Kierownik Referatu Informacji Ewidencji i Świadczeń działający z upoważnienia Starosty Powiatu Żywieckiego przekazał Marszałkowi Województwa Śląskiego akta sprawy G. S. celem orzeczenia w przedmiocie prawa do zasiłku w związku ze złożeniem przez stronę oświadczenia, że w okresie od 3 czerwca 2008 r. do 27 czerwca 2008 r. pracowała w Niemczech. Zdaniem wnioskodawcy z przekazanych dokumentów wynika, że strona nabyła prawo do zasiłku na podstawie świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie na terenie Polski. Praca za granicą w przypadku G. S. - zdaniem wnioskodawcy - nie decyduje o nabyciu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ani też o jego wysokości. Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 z późn. zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie osiemnastu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, posiada udokumentowany okres zatrudnienia łącznie co najmniej 365 dni oraz osiągał w tym czasie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W przypadku, gdy okres zatrudnienia w Polsce wymagany do nabycia prawa do zasiłku jest wystarczający do przyznania tego prawa, a bezrobotny przed zarejestrowaniem był zatrudniony za granicą, co nie ma wpływu na wysokość zasiłku, wówczas decyzję o przyznaniu prawa do zasiłku wydaje starosta na podstawie udokumentowanego okresu zatrudnienia na terenie Polski. Wnioskodawca wskazał, iż w myśl art. 67 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie - przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy okres ubezpieczenia lub zatrudnienia w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, pozostałych Państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej jest niezbędny w celu nabycia, zachowania lub odzyskania prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia na terytorium państwa przyznającego prawo do takiego świadczenia. Zdaniem wnioskodawcy w przekazanej sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co skutkuje brakiem właściwości Marszałka Województwa w tej sprawie. Wobec powyższego w ocenie wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym, właściwym do wydania decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest Starosta Powiatu Żywieckiego. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Starosta Powiatu Żywieckiego wniósł o rozstrzygnięcie tego sporu, przez wskazanie Marszałka Województwa Śląskiego jako organu właściwego do wydania decyzji w tej sprawie. Uzasadniając powyższe stanowisko Starosta podniósł, że w przedmiotowej sprawie okres zatrudnienia za granicą jest niezbędny celem ustalenia faktu nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie bowiem z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiła z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W tym przypadku zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Ponadto w myśl art. 75 ust. 1 pkt 3 prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy spowodował ze swej winy rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W przekazanej sprawie koniecznym jest ustalenie formy świadczenia pracy u pracodawcy zagranicznego a w sytuacji, gdy strona pozostawała w zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę koniecznym będzie ustalenie sposobu rozwiązania tej umowy. Z tego względu, zdaniem Starosty Żywieckiego, okres zatrudnienia G. S. za granicą jest niezbędny w celu ustalenia nabycia prawa do zasiłku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie w istocie chodzi o rozstrzygniecie sporu o właściwość, gdyż spór kompetencyjny, stosownie do art.4 ustawy Ppsa, ma miejsce między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. W tej sprawie w sporze pozostają jednostki samorządu terytorialnego jest to więc spór o właściwość w rozumieniu powyższego przepisu. Z niespornych okoliczności sprawy objętej wnioskiem Marszałka Województwa Śląskiego wynika, że G. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Żywcu w dniu 30 czerwca 2008 r. jako osoba bezrobotna. W ocenie Starosty Żywieckiego, ponieważ złożyła ona dokumenty potwierdzające jej zatrudnienie w Niemczech w okresie od 3 czerwca 2008 r. do 27 czerwca 2008 r., wydanie decyzji w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych należy do Marszałka Województwa Śląskiego. Stosownie bowiem do treści art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c powołanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a - c w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, a w szczególności wydawanie decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia. Zważyć jednak należy, że G. S. nabyła prawa do zasiłku na podstawie zatrudnienia w Polsce (co jest niesporne) ponieważ z przedłożonego przez nią świadectwa pracy wynika, że w okresie od 1 czerwca 2007 r. do 7 czerwca 2008 r. pracowała w Przedsiębiorstwie Drzewnym w J. Z zaświadczenia pracodawcy z dnia 7 czerwca 2008 r. wynika, że stosunek pracy z G. S. ustał w wyniku rozwiązania za wypowiedzeniem przez zakład pracy w oparciu o art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. W myśl zaś art. 71 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni. Z tego względu G. S. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie zatrudnienia w Polsce. W tej sytuacji nie mogą mieć zastosowania przepisy odnoszące się do pracowników zatrudnionych za granicą, między innymi Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własnych rachunek i do członków ich rodzin oraz przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia w tym zakresie, skoro udokumentowany okres zatrudnienia w Polsce jest wystarczający do przyznania prawa do przedmiotowego zasiłku. Wobec powyższego organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie uprawnień G. S. do zasiłku dla bezrobotnych jest Starosta Powiatu Żywieckiego, co znajduje oparcie w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W postępowaniu dotyczącym przyznania tego uprawnienia Starosta Powiatu Żywieckiego będzie mógł również wyjaśnić ewentualne wątpliwości oraz wszystkie okoliczności niezbędne do przyznania tego zasiłku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art.4 w zw. z art.15 § 1pkt.4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji postanowienia.