II FSK 1340/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 687/13 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II FSK 1340/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 687/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Sąd podniósł przy tym, że wobec uprawomocnienia się postanowienia z dnia 3 lipca 2013 r., w którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wniesiona skarga została uznana za nieopłaconą w przepisanym terminie, a zatem należało ją odrzucić. W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnego w Gdańsku celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wskazano przy tym, że skarga kasacyjna oparta jest "na Kodeksie postępowania Administracyjnego na skutek zaistnienia nadzwyczajnych przyczyn to jest ujawnienia nowych dowodów istotnych dla sprawy nieznanych Sądowi przed wydaniem postanowienia". W uzasadnieniu akcentowano zły stan zdrowia skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 176 p.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i art. 47 p.p.s.a., winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczyć rodzaj sądu; zamieścić osnowę skargi kasacyjnej; podpis jej autora; wymienić załączniki; oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego podając na czym polegała ich błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie danego przepisu. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnego w Gdańsku celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednakże pełnomocnik nie wskazał żadnego przepisu prawa procesowego czy materialnego, którego naruszenia, jego zdaniem, dopuścił się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 975/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami wyznaczonymi tymże środkiem zaskarżenia. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia danej podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Wskazać przy tym należy, że oczywiście zbyt ogólnikowym jest określenie podstawy w oparciu o cały Kodeks postępowania administracyjnego oraz że chociaż pełnomocnik strony powołuje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., to odnosi się on do wniosku o przywrócenie terminu i w żaden sposób nie uzasadnia naruszeń, które skarżący jest zmuszony wskazać w świetle art. 176 p.p.s.a. Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika skarżącego w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.i i stosownie do art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.