IV SO/Wr 10/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji "I" z siedzibą w W. o wymierzenie grzywny Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego we W. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego we W. grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II. zasądzić od Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego we W. na rzecz wnioskodawcy Fundacji "I" z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 9 marca 2022 r. Fundacja "I" z siedzibą w W. (dalej: strona, wnioskodawca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego we W. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 5 lutego 2022 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że w dniu 5 lutego 2022 r. wniosła przez platformę e-PUAP, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 stycznia 2022 r. Strona zaznaczyła, że dzień 5 lutego 2022 r. przypadał w sobotę, w związku z czym dniem otrzymania skargi przez organ był 7 luty 2022 r. Pomimo upływu - w dniu 22 lutego 2022 r. - piętnastodniowego terminu, organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do dnia wniesienia przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że pismem z dnia 25 stycznia 2022 r., z zachowaniem czternastodniowego terminu, udzielił stronie odpowiedzi na wniosek z dnia 12 stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, doręczając odpowiedź wnioskodawcy za pośrednictwem operatora pocztowego. Organ wyjaśnił, że po wpłynięciu w dniu 7 lutego 2022 r. skargi strony na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w dniu 8 lutego 2022 r. ponownie udzielił - tym razem za pośrednictwem platformy e-PUAP - kolejnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga strony na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 stycznia 2022 r. została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 397/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 u.p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. (art. 55 § 1 u.p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 u.p.p.s.a. jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 u.p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10; dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 12 stycznia 2022 r. została wniesiona przez stronę za pośrednictwem organu w dniu 7 lutego 2022 r. Zgodnie zatem z treścią art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), organ zobligowany był do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie piętnastu dni, tj. do dnia 22 lutego 2022 r. Tymczasem przedmiotowa skarga (w formie skanu) została nadesłana przez organ do tutejszego Sądu - po dwukrotnych wezwaniach - dopiero w dniu 8 czerwca 2022 r. wraz z wyjaśnieniem, że oryginał skargi, po wydrukowaniu i zarejestrowaniu, został trwale usunięty. Odpowiedź na skargę organ przekazał w dniu 25 maja 2022 r., a akta administracyjne w dniu 10 czerwca 2022 r. W konsekwencji w zakresie obowiązku przekazania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych organ pozostawał w zwłoce ponad trzy miesiące. Mając na uwadze opisane okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 200 złotych. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga strony została już przekazana Sądowi (w takiej formie, jaką organ dysponował) wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, a organ wyjaśnił przyczyny uniemożliwiające nadesłanie oryginału skargi. W ocenie Sądu, grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Sąd uznał bowiem, że w okolicznościach sprawy wnioskowana przez stronę kwota grzywny (500 złotych) jest zbyt wygórowana. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.