I SA/Kr 1641/15

SENTENCJA |Sygn. akt I SA/Kr 1641/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zakopanem, na uchwałę Rady Gminy Biały Dunajec, z dnia 28 grudnia 2012 r. Nr XXVII/165/2012, w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela, nieruchomości w zakresie, załącznika do Uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych" w części D dotyczących danych w postaci numeru telefonu kontaktowego, w części H dotyczącej oświadczenia o odpowiedzialności karno – skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością oraz oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb naliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - stwierdza nieważność uchwały w zaskarżonym zakresie - UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Zakopanem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XXVII/165/2012 Rady Gminy Biały Dunajec z dnia 28 grudnia 2012 roku w sprawie: określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, zaskarżając ją w części. Prokurator zarzucił przedmiotowej uchwale obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 roku, Nr 78, poz. 483),art. 18 ust. 2 pkt 15 w zw. z art.40 ust 1 , art. 41 ust 1 Ustawy o samorządzie gminnym , art. 6n ust. 1 Ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz.U. z 2012 r., poz.391 ze zm.), oraz art. 23 ust.1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz.926 ze zm.) poprzez nałożenie na mieszkańców obowiązków: - podania w Załączniku do Uchwały Nr XXVII/165/2012 Rady Gminy Biały Dunajec z dnia 28 grudnia 2012 roku zatytułowanym "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych" w części D danych w postaci numeru telefonu kontaktowego, podczas gdy dane te nie są konieczne dla zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, - złożenia w Załączniku do uchwały Nr XXVII/165/2012 Rady Gminy Biały Dunajec zatytułowanym,, Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych " w części H oświadczenia o odpowiedzialności karno – skarbowej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością podczas gdy art. 6n ust 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie daje możliwości nakładania przez organ stanowiący gminy na podmiot składający deklarację obowiązku potwierdzenia danych pod groźbą odpowiedzialności karno – skarbowej, - złożenia w Załączniku do Uchwały Nr XXVII/165/2012 Rady Gminy Biały Dunajec zatytułowanym " Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy" w części H oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych podczas gdy wymóg oświadczenia dotyczącego zgody na przetwarzanie danych osobowych nie znajduje oparcia w postawie prawnej zaskarżonej uchwały w szczególności art. 6n ust 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W związku z powyższym Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonym zakresie. W uzasadnieniu skargi Prokurator stwierdził, że zaskarżona uchwała - stanowiąca akt prawa miejscowego a nakładająca na składających deklaracje obowiązki nieznajdujące upoważnienia ustawowego jest niewątpliwie dotknięta wadą. Prokurator zauważył, iż w/w przepis w dalszej części stanowi, że rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1 (art. 6n) może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie natomiast do treści art. 40 ust 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia prawa miejscowego, obowiązującego w obszarze gminy. Z treści tego przepisu wynika, zdaniem Prokuratora, iż akty prawa miejscowego mają charakter wykonawczy w stosunku do ustaw, zobowiązując gminę do wydawania aktów prawa miejscowego wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego. Prokurator wskazał również, że art. 6 n ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach stanowi ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest enumeratywne i nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca na inne kwestie, które nie zostały w nim wymienione i nie mają wpływu na zapewnienie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na poparcie tej tezy przywołał wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 roku sygn. akt II OSK 2012/12 oraz wyrok WSA w Krakowie, z dnia 5 czerwca 2014 roku sygn. akt II SA/Kr 653/14. Zdaniem skarżącego wymóg podania nr telefonu zawarty w załączniku - w części D nie jest informacją konieczną dla zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dalszej kolejności Prokurator podniósł, że żądanie złożenia oświadczenia o odpowiedzialności karno skarbowej przewidzianej w art. 56 kodeks karny skarbowy za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością nie znajduje oparcia w art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a także oparcia w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały. Odpowiedzialność karna wynika z mocy samej ustawy niezależnie od złożonego oświadczenia, zasadą jest bowiem, że odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe bądź wykroczenie skarbowe podlega tylko ten, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Skarżący podkreślił, że podobnie brak jest podstaw prawnych do żądania złożenia oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych, albowiem żądanie to nie znajduje umocowania w kompetencjach nadanych ustawą radzie gminy w art. 6 n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i narusza ten przepis art. 23 ust 1 ustawy o ochronie danych osobowych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Biały Dunajec wniósł o oddalenie skargi w zakresie podania danych w postaci numeru telefonu a w pozostałym zakresie pozostawił skargę do uznania Sądu. Wójt Gminy Biały Dunajec zgodził się z Prokuratorem, iż żaden z przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisów nie zawiera upoważnienia do zamieszczania we wzorach deklaracji obowiązku składania oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności karno-skarbowej. Zauważył jednak, iż intencją wprowadzenia rzeczonego oświadczenia do deklaracji była dbałość o dochody budżetu gminy i w ten sposób zdyscyplinowanie osób wypełniających deklarację śmieciową w celu podania prawdziwych danych, w szczególności ilości osób zamieszkujących daną nieruchomość. Wójt zaznaczył, że zaskarżona w części przedmiotowa uchwała została w wymaganym 7 dniowym terminie przesłana do Wydziału Prawnego i Nadzoru Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie i nie została zakwestionowana przez Wojewodę Małopolskiego w trybie nadzoru. Nie została też zaskarżona w terminie późniejszym do sądu administracyjnego przez Wojewodę jako naruszająca prawo. Nikt z mieszkańców również nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do wydanej przez Radę Gminy uchwały. Stąd też zdaniem Wójta nie doszło do istotnego naruszenia prawa lub interesu. Wójt Gminy Biały Dunajec w dalszej części wywodów stwierdził, że zwrot zawarty w deklaracji o podanie przez właściciela nieruchomości kontaktowego numeru telefonu, nie wykraczał poza zakres danych niezbędnych dla prawidłowego naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Było to bowiem traktowane jako prośba a nie jako obowiązek. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę Prokuratora podniesiono, iż podanie numeru telefonu jest przydatne do tzw. "miękkiej egzekucji", polegającej na upominaniu się i przekonywaniu przez telefon do dokonania wpłaty przez urzędnika gminnego zajmującego się opłatami śmieciowymi - w przypadku nie złożenia deklaracji śmieciowej lub zaistnieniu zaległości podatkowej. Ponadto zdaniem organu, na korzyść rady gminy przemawia sytuacja, iż ustawodawca znowelizował ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz wprowadził możliwość żądania z dniem 1 lutego 2015 r., przy określaniu wzoru deklaracji, informacji takich jak nr telefonu. Uchwała Rady Gminy Biały Dunajec z 2012 r. w zakresie podawania nr telefonu była więc, według Wójta, działaniem idącym w dobrym kierunku, czasowo wyprzedzającym działanie ustawodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na podstawie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") prokurator jest uprawniony do wniesienia skargi, przy czym - w przypadku skargi na akty prawa miejscowego - nie jest ograniczony terminem. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie stwierdzić trzeba, że brak było podstaw prawnych (upoważnienia ustawowego) do zawarcia w niej zakwestionowanych zapisów, co przesądza o konieczności stwierdzenia jej nieważności w zaskarżonym zakresie (art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Na wstępie należy się odnieść do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, jakoby skarga nie zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na to, że odpowiednie organy nadzoru nie stwierdziły jej niezgodności z prawem. Fakt ten jednak w żadnym razie nie przesądza o braku kompetencji prokuratora do zaskarżenia takiej uchwały do sądu, oraz nie wyklucza możliwości dokonania przez sąd kontroli jej legalności. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Generalnie przepis ten oznacza, że organy władzy publicznej, a takim niewątpliwie jest rada gminy, mogą działać tylko w takim zakresie w jakim posiadają kompetencję nadaną im przez wyraźny przepis prawa. Jest to więc odwrotna zasada niż w przypadku obywateli, działających zgodnie z regułą, że co nie jest wyraźnie zabronione przez prawo, jest dozwolone. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ww. ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Uchylenie przy tym takiego aktu kolejną uchwałą rady gminy, ma skutek wyłącznie ex nunc tj. z chwilą uchylenia. Natomiast wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność aktu ma charakter deklaratoryjny i wywiera skutki prawne ex tunc, oznacza więc, że przedmiotowy akt nie wywoływał skutków prawnych od dnia jego wydania. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony został pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). W konsekwencji nie miało znaczenia, że przed wniesieniem skargi lub jej rozpatrzeniem zaskarżona uchwała została uchylona przez Radę Gminy Biały Dunajec. Formalnie nie zostały bowiem wyeliminowane skutki jej obowiązywania w czasie pomiędzy uchwaleniem uchwały, a jej uchyleniem. Stosownie do art. 40 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na terenie gminy. Z kolei art. 6n ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonego aktu stanowi, że rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 6n ust. 1 pkt 1). Rada gminy w uchwale może nadto określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6n ust. 2). Celem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n cytowanej ustawy było stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty (według sposobu określonego w ustawie, a wybranego przez gminę na mocy odrębnej uchwały) oraz ułatwienia składania tejże deklaracji, co wynika wprost z ww. art. 6n ust. 1 ustawy. W judykaturze przyjmuje się w sposób niezmienny, że ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące. Nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 2012/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., II SA/Wr 527/06, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r. II SA/Rz 59/07). Oznacza to, że w podejmowanym, na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. W ocenie Sądu podanie numeru telefonu nie było niezbędnym do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Podawanie numeru telefonu mogło być co najwyżej zamieszczone w deklaracji jako jej część fakultatywna, którą dobrowolnie składający deklarację mógł wypełnić. Podanie numeru telefonu stanowi podanie danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych gdyż te dane pozwalają na szybkie zidentyfikowanie konkretnej osoby. Takie dane osobowe tylko wówczas powinny być gromadzone, gdyby były one niezbędne celem ich przetwarzania w związku realizacją uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa lub gdyby były one niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych). Sąd nie dopatrzył się jednak takiej niezbędności lub konieczności w rozumieniu art. 23 ww. ustawy w odniesieniu do ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wbrew twierdzeniom Rady Gminy podanie nr telefonu nie było fakultatywne albowiem nie zawierało żadnego wyjaśnienia w tej kwestii. Jednocześnie zwrócić należy uwagę , że nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach , wprowadzająca możliwość żądania, przy określaniu wzoru deklaracji, informacji takich jak nr telefonu została wprowadzona do obrotu prawnego z dniem 1 lutego 2015 r. – Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Zmiana ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) . Należy przy tym pamiętać, że nie każda zmiana przepisu prawa jest zmianą o charakterze prawotwórczym (normatywnym), lecz nowelizacja danego przepisu prawa może mieć także charakter redakcyjny i porządkujący (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz orzecznictwo powoływane w: A. Bielska-Brodziak, Z. Tobor, Zmiana w przepisach jako argument w dyskursie interpretacyjnym, "Państwo i Prawo" 2009, nr 9, s. 19-27 i T. Grzybowski, Zmiana tekstu prawnego a zmiana normatywna, "Państwo i Prawo" 2010, nr 4, s. 42-51). Wyrażenia języka prawnego tworzące określone przepisy prawne mają charakter okazjonalny, czyli o sposobie ich użycia decyduje kontekst (por. analogicznie: M. Zirk-Sadowski, Rola pragmatyki w badaniach języka prawnego, "Acta Universitatis Lodzensis", Folia Iuridica 1981, nr 6, s. 42). W konsekwencji wypada podzielić pogląd, że "założenie nowości normatywnej zmian treści przepisów powinno być postrzegane jako wzruszalne domniemanie interpretacyjne. Każda zmiana powinna być więc uznawana za zmianę znaczącą, mającą walor normatywny, chyba że da się zgromadzić wystarczająco mocne argumenty przemawiające za tezą przeciwną" (tak B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 114; zob. również na temat odpowiedniego uwzględniania nowelizacji przepisów prawnych - L. Leszczyński, w: System Prawa Administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, t. 4, L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 224-225). W przypadku omawianej zmiany porównanie ze sobą brzmienia art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, sprzed nowelizacji i po niej prowadzi do konkluzji, że była to prawotwórcza zmiana przepisów prawa. W treści przepisu z przed nowelizacji brak było delegacji do zawarcia w deklaracji określonych danych , które to dane zostały wprowadzone dopiero z chwilą nowelizacji czyli 1 lutego 2015 r. Tym samym zasadny jest wniosek, że w stanie prawnym sprzed 1 lutego 2015 r., brak było delegacji ustawowej dla rady gminy do wprowadzenia w deklaracji o wysokości opłaty, danych takich jak nr telefonu. Dopiero zmiana normatywna wyprowadzona ww. nowelizacją ukonstytuowała możliwość żądania przez radę gminy, określając wzór deklaracji, danych opisanych w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach . Także, nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej zamieszczenie we wzorze deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w załączniku do uchwały w rubryce H oświadczenia o odpowiedzialności karno-skarbowej. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zamieszczenie w formularzu deklaracji oświadczenia o pouczeniu o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy nie miało podstawy prawnej w postaci wyraźnego przepisu upoważniającego radę gminy do tego typu uchwały; nie służyło również w żaden sposób prawidłowemu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami. Z kolei art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy w brzmieniu obowiązującym w chwili podejmowania przez radę gminy zaskarżonej uchwały (Dz. U. nr 83, poz. 930 z późn. zm.) mówi, że podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Z unormowania tego wynika, że przestępstwem jest podanie fałszywych danych, na przykład w deklaracjach lub oświadczeniach. Warunkiem jednak odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest, by przepis ustawy, na podstawie której oświadczenie jest składane przewidywał możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru informacji i deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg pouczenia Obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej uchwały przepisy nie upoważniały również organu od wymuszania na składającym deklarację składania oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych. Choć bowiem wypełniona deklaracja ustalona zaskarżoną uchwałą zawierać ma dane osobowe, to jednak zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.d.o., przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych; 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa; 3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą; 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego; 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. W świetle przytoczonej regulacji trzeba zatem stwierdzić, że przetwarzanie danych osobowych przez organ administracji dla celów prowadzonego postępowania jest niezbędne dla wykonania uprawnień i obowiązków przyznanych organowi w przepisach prawa. Tym samym takie przetwarzanie danych jest niezbędne dla wykonania uprawnień organu administracji publicznej w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. i jako takie jest działaniem dopuszczalnym (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 300/11; LEX nr 1134300). Właściwy organ gminy może zatem – bez adekwatnej zgody osoby, której dotyczą dane –przetwarzać je na potrzeby prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego. Oczekiwanie od składającego deklarację, że złoży oświadczenie z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.o.d.o., , nie znajduje zatem uzasadnienia w treści norm ustawowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 147 § 1, . p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.