II SA/Bd 495/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Dyrektora Przedszkola Publicznego [..] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...]lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej obowiązku zapewnienia minimalnej powierzchni sal dydaktyczno-wychowawczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A.K. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [..], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz Dyrektora Przedszkola Publicznego [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Bd 495/12 Uzasadnienie Na podstawie art. 104 Kpa decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. K. odmówił zmiany terminu i uchylenia wykonania obowiązku zapewnienia minimalnej powierzchni sal dydaktyczno-wychowawczych w Przedszkolu Publicznym "S." w R., tj. 2,5 m² na każde dziecko, wynikającego z decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., wskazując, że termin realizacji obowiązku pierwotnie ustalony na dzień [...] sierpnia 2009 r. był wielokrotnie przedłużany a brak zapewnienia minimalnej powierzchni sal dydaktyczno - wychowawczych nie gwarantuje dzieciom prawidłowego rozwoju psychoruchowego, prawidłowego przebiegu wychowania i kształcenia oraz może być przyczyną ewentualnych urazów, wypadków i szerzenia się infekcji. Od ww. decyzji Dyrektor Przedszkola wniosła odwołanie podnosząc, że rozporządzenie MEN z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania, na które wskazuje organ nie jest obowiązującym aktem, ponadto dotyczy innych niż przedszkola i oddziały przedszkolne form wychowania przedszkolnego. Wskazała też, że obecna sytuacja finansowa uniemożliwia realizację inwestycji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją nr [...] z [...] września 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] grudnia 2011 r. Wg organu odwoławczego PPIS w A. K. od chwili wydania pierwotnej decyzji Nr [...], wykazał znaczące zaangażowanie i dobrą wolę w przebieg sprawy przedłużając terminy wykonania decyzji. Brak jakichkolwiek działań w celu realizacji decyzji w okresie ponad 2 lat i 6 miesięcy spowodował, że PPIS w A. K. odmówił kolejnej zmiany terminu. Wprawdzie przywołane rozporządzenie MEN z dnia 10 stycznia 2008 r., w chwili wydania decyzji nie obowiązywało, jednakże kolejne rozporządzenia w tym zakresie jak też aktualnie obowiązujące rozporządzenie MEN z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz. U. z 2010 r., Nr 161, poz. 1080 z późn. zm.) nie zmieniły wymagań w odniesieniu do powierzchni przeznaczonej na zbiorowy pobyt dzieci. Zastosowanie tego rozporządzenia do publicznych przedszkoli jest zasadne, ponieważ określa minimalne warunki, jakie należy zapewnić w placówkach dla dzieci w wieku przedszkolnym i w tej sytuacji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Składając skargę na powyższą decyzję organ odwoławczy Dyrektor Przedszkola domagał się uchylenia obu decyzji wskazując, że brak środków fizycznych uniemożliwia wykonanie nałożonego obowiązku oraz wskazując, że przywołane rozporządzenia MEN nie dotyczą przedszkoli, dla których organem prowadzącym jest gmina oraz na brak polskich norm określonych minimalną powierzchnią sal przedszkolnych. Odpowiadając na skargę organ, powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym - co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić - zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Z akt sprawy wynika, że po przeprowadzeniu [...] czerwca 2009 r. kontroli sanitarnej w Przedszkolu Publicznym "S." w R. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. K. na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zawalczeniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2008 r., Nr 234, poz. 1570) § 59 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650), oraz art. 207 Kodeksu Pracy, § 4 b, pkt 1b rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 stycznia 2008 r. w sprawie rodzajów form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działań (Dz. U. Nr 7, poz. 38 i Nr 104, poz. 667) - decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2009 r. nakazał zapewnić minimalną powierzchnię sal - dydaktyczno - wychowawczych tj. 2,5 m² na każde dziecko oraz zapewnić prawidłowe oświetlenie światłem sztucznym o wymaganych parametrach Polską Normą w pomieszczeniach dydaktyczno wychowawczych - zakreślając termin wykonania tych obowiązków. Następnie na wniosek Dyrektora Przedszkola na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz art. 154 Kpa tenże Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. K. dwukrotnie przedłużył wskazany w decyzji z [...] czerwca 2009 r. termin w odniesieniu do pkt 1- który ostatecznie minął [...] sierpnia 2011 r. Rozpoznając kolejny wniosek o przedłużenie terminu organ wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzję negatywną. Nie wynika jednak z tej decyzji w jakim trybie organ rozpoznał kolejny wniosek. W szczególności organ nie wskazał czy nastąpiło to w trybie np. art. 154 Kpa czy też w trybie art. 155 Kpa, oraz czy zachodzą przesłanki wskazane tymi przepisami ewentualnie innymi przepisami. Organ odwoławczy natomiast wskazał, jeżeli chodzi o przepisy prawa procesowego - tylko na przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, akceptując tym samym, iż organ pierwszej instancji wskazał tylko na przepis art. 104 Kpa jako przepis prawa procesowego. Uniemożliwia to Sądowi kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 107 § 1 Kpa decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktyczne i prawne. Tego zaś tzn. wskazania pełnej podstawy prawnej zabrakło zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2011 r.. Nadto organ pierwszej instancji wydając w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzję nie odniósł się do faktu, iż wydał ją po upływie terminu wskazanego w poprzednich swoich decyzjach. Uszło to także uwadze organu odwoławczego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na zasady ogólne postępowania zawarte w Kpa, a w szczególności w przepisach art. 6,7,8 i 9. Wynika z nich między innymi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 - zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności), obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 - zasada pogłębiania zaufania obywateli), a także są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 zasada informowania stron). W niniejszej sprawie należy także szczególnie zwrócić uwagę na wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej (tak samo jak stwierdzenie nieważności takiej decyzji czy wznowienie postępowania) może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kpa lub w ustawach szczególnych. Tymczasem jak to już powyżej wskazano- organ nie wskazał w oparciu o jakie przepisy obowiązującego prawa rozpatrywał wniosek o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy uznając, że doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, stwierdzając iż zachodzą przesłanki wskazane treścią przywołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) na podstawie tego przepisu oraz przepisu art. 135 tej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. K. z [...] grudnia 2011 r. nr [...], rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku opierając na przepisie art. 152 tej ustawy, natomiast w pkt 3 - na przepisach art. 200 tej ustawy oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ... (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższego uzasadnienia niniejszego wyroku, którego oceny i wskazania po myśli przepisów art. 153 przywoływanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. są dla organu bezwzględnie wiążące. Organy przeprowadzi więc ponownie postępowanie zainicjowane wnioskiem z [...] sierpnia 2011 r. prawidłowo stosując wskazane wyżej przepisy, uwzględniając wszystkie powyższe uwagi i oceny.