III SA/Kr 610/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dalszego naliczania odsetek z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w sprawie odmowy K. P. (dalej jako skarżący) dalszego nienaliczania odsetek z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych tj. G. P. i A. P. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 25 stycznia 2020 r. skarżący złożył wniosek o nienaliczanie dalszych odsetek od kwoty potrącanej z przysługującej mu renty na rzecz wierzyciela. Pismo zostało potraktowane jako wniosek o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami. Decyzją z [...] 2020 roku Wójt Gminy, wskazując na treść art. 25, art. 27 ust. 1, 1a, art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2019 r., poz. 670 ze zm.), orzekł o odmowie przychylenia się do wniosku skarżącego dotyczącego dalszego nienaliczania odsetek z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący pobiera rentę w kwocie 1026,95 zł miesięcznie, z której potrącane są na poczet alimentów kwoty 512,65 zł, przy czym bieżąca rata alimentacyjna na córkę A. P. wynosi 250 zł. Znaczna część potrącanej kwoty przeznaczana jest na pokrycie odsetek od zobowiązań, natomiast na poczet zadłużenia wpływają niewielkie kwoty. Skarżący pobiera zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł miesięcznie oraz został objęty częściowo odpłatnymi usługami opiekuńczymi, jako pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych. Ponadto pozostając pod stałą opieką Ośrodka Pomocy Społecznej korzysta on regularnie z zasiłków celowych oraz pomocy rzeczowej. Ustalono też że skarżący jest rozwiedziony, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu jednorodzinnym, który wynajmuje, nie pracuje z uwagi na niezdolność do wykonywania pracy zawodowej. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia 25 października 2018 r. skarżący został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, wymaga specjalistycznego leczenia i pozostaje pod opieką personelu medycznego, zaś w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji wymaga pomocy osób drugich. W ocenie organu I instancji sytuacja skarżącego mimo, że jest trudna może w przyszłości ulec zmianie i będzie on mógł podjąć spłatę powstałego zadłużenia. W uzasadnieniu decyzji ponadto stwierdzono, że pomimo faktu, że skarżący nie wykonuje pracy zarobkowej, reguluje on zobowiązania wynikające z wypłaconego funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej. Podsumowując organ I instancji uznał, że w sprawie nie istnieją podstawy do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Zarzucił, że jego sytuacja materialna i zdrowotna nie została dogłębnie zbadana i przeanalizowana. Nadto wskazał, że organ nie wyjaśnił w jaki sposób jego "sytuacja może ulec zmianie i w przyszłości będzie mógł podjąć spłatę zadłużenia", biorąc pod uwagę orzeczoną niepełnosprawność, wiek oraz rokowania medyczne. Dodatkowo zaznaczył, że brak ulgi doprowadza do sytuacji zmuszającej go do dalszego korzystania z pomocy społecznej, co stoi w sprzeczności z interesem społecznym. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 15 kwietnia 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji powołując się na treść art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ odwoławczy podkreślił uznaniowy charakter decyzji. Zdaniem SKO organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygniecie uwzględniając sytuację dochodową, rodzinną i zdrowotną skarżącego, przyjmując, że okoliczności, na które powoływał się skarżący nie kwalifikują się jako szczególne i nadzwyczajne. Organ odwoławczy uznając umorzenie należności z tytułu wypłaconych za stronę alimentów jako najdalej idącą ulgę w spłacie należności, mającą zastosowanie w sytuacji wyjątkowej stwierdził, że w przypadku skarżącego taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ egzekucja prowadzona z jego świadczenia rentowego jest skuteczna. Końcowo organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący złożył wniosek o najdalej idących skutkach zwolnienie, bez uprzedniego korzystania z pośrednich form, co determinowało wydanie decyzji w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nierozstrzygnięcie istoty sprawy, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez pozbawienie strony prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, 2) art. 7 k.p.a. poprzez, wydanie rozstrzygnięcia bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez nie wzięcie pod uwagę negatywnych skutków tak dla słusznego interesu obywatela jak i społecznych, jakie pociąga za sobą odmowa udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań zgodnie z wnioskiem, 3) art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., poprzez niedopełnienie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności ustalenia skutków nadzwyczajnej okoliczności w postaci zaistniałej w 2016 roku choroby prawej ręki skutkującej na okres wielu miesięcy całkowitą utratą funkcjonalności powodującą trwały uszczerbek w postaci m.in. całkowitej utraty funkcjonalności palca wskazującego i częściowej utraty funkcjonalności prawej dłoni, jak również brak ustalenia na ile stan zdrowia wnioskodawcy nie rokuje poprawy i w konsekwencji niezasadne uznanie, że stan ten może ulec poprawie, 4) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, wybiórczą, błędną i w opinii skarżącego logicznie sprzeczną, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że okoliczności przywołane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego wniosku, gdyż okoliczności tych nie można zakwalifikować jako szczególnych i nadzwyczajnych, w sytuacji, gdy okoliczności te w rzeczywistości mają charakter szczególny, nadzwyczajny i są efektem czynników obiektywnych, na które skarżący nie ma wpływu, 5) art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zastosowanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału sprawy i przekroczenie granic uznania administracyjnego, 6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu, 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy prawidłowa ocena decyzji organu I instancji powinna prowadzić do jej zmiany, ewentualnie uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 30 ust 1 i 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieznajdującym oparcia w przepisie ustawy przyjęciu wymogu, że możliwości ulgi powinny być stosowane w określony sposób, tj. że osoba występująca z wnioskiem ma do wykorzystania w pierwszej kolejności możliwość odroczenia terminu spłaty lub rozłożenia na raty, a dopiero w ostateczności uzasadnione jest wystąpienie o umorzenie należności, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że okoliczności danej sprawy (które zdaniem skarżącego miały miejsce w jego sprawie) mogą uzasadniać zastosowanie dalej idącej ulgi w postaci umorzenia (zgodnie z wnioskiem jedynie częściowego), wyrażającego się w nienaliczaniu odsetek (co organ całkowicie pominął) od zaistniałej należności, bez konieczności uprzedniego starania się o odroczenie terminu spłaty lub rozłożenia należności na raty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019.2325), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art.135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w tak określonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopatrzył się w nim naruszeń prawa procesowego i materialnego skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2019 r., poz. 670 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Stosownie zaś do art. 30 ust. 2 ww. ustawy, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należność z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Przywołana norma prawna nie pozostawia wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 2 powołanej ustawy zapada w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza sformułowanie "organ może umorzyć (...), odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty". Istotne jest, że decyzja oparta na powyższym przepisie ustawy, aczkolwiek ma charakter uznaniowy, to nie może być rozstrzygnięciem dowolnym. Wręcz przeciwnie - działanie organu doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie ram w konkretnej kategorii spraw, a także postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 k.p.a. jak również zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Reasumując, przesłanką zastosowania ulgi przewidzianej w art. 30 ust. 2 cyt. ustawy jest każdorazowo ustalenie sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego i ocena tej sytuacji. Wspomniane tzw. uznanie administracyjne oznacza, że organ ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy, przy czym winno ono zapaść po wnikliwym i szczegółowym wyjaśnieniu sprawy i rozważeniu wszystkich okoliczności, a decyzja winna być wyczerpująco uzasadniona. Organ winien więc w sposób jasny i jednoznaczny wyjaśnić zajęte stanowisko. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji dopuściły się dwóch zasadniczych uchybień natury procesowej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwsze z nich to brak ustalenia przedmiotu żądania skarżącego, a drugie to brak ustalenia całościowej sytuacji materialnej i życiowej, co uniemożliwia rzetelną analizę i ocenę pod kątem spełnienia przesłanek wnioskowanej ulgi. Odnosząc się do kwestii przedmiotu żądania skarżącego zawartego w jego wniosku z dnia 25 stycznia 2020 r. stwierdzić należy, że skarżący sformułował je jako wniosek o "nienaliczanie dalszych odsetek od kwoty na rzecz wierzyciela". Tymczasem z treści decyzji organów obu instancji wynika, że mimo iż samo wyrzeczenie odnosi się do treści wniosku, to z uzasadnienie rozstrzygnięć wyraźnie wskazuje, że wniosek skarżącego został potraktowany jako wniosek o umorzenie całej należności. W ocenie Sądu ustalenie zakresu żądania skarżącego co do rodzaju wnioskowanej ulgi ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego procedowania organów i oceny, czy w ramach uznania administracyjnego ulga taka powinna być skarżącemu przyznana. W razie wątpliwości, co do przedmiotu wniosku o zastosowanie ulgi – a takie niewątpliwie mogły powstać w niniejszym przypadku gdyż sposób jego sformułowania przez skarżącego nie odpowiadał żadnej z form ulg przewidzianych w art. 30 ust. 2 – organ nie może samodzielnie przyjąć o jaką ulgę chodzi. Jest zobowiązany – działając w ramach realizacji zasad prawdy obiektywnej i korzystając z narzędzia przewidzianego w art. 64 k.p.a. - zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie czego dokładnie się domaga, pouczając go jednocześnie o przewidzianych w prawie formach ulg. Dopiero tak sprecyzowany przedmiot wniosku nadaje się do dalszego procedowania albowiem rodzaj wnioskowanej ulgi jest istotnym czynnikiem wpływającym na ocenę organów o zasadności jej przyznania. Bez wątpienia przyjęcie przez organy, że skarżący domaga się umorzenia całości należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami miało istotny wpływ na wydanie negatywnego dla niego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wyraźnie podkreślił, że skarżący zawnioskował o ulgę najdalej idącą, mającą charakter wyjątkowy i stosowaną w momencie gdy dłużnik alimentacyjny w najmniejszym stopniu nie jest w stanie wykonać ciążącego na nim obowiązku. Jednocześnie okoliczności powołane przez skarżącego nie uznano za szczególne i nadzwyczajne. Podkreślić należy, że zarówno treść wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2020 r., jego odwołania jak i skargi wskazuje, że skarżący nie domagał się całkowitego umorzenia istniejących należności. W konsekwencji zachodzi niespójność pomiędzy rozstrzygnięciem w decyzjach organów obu instancji, a ich uzasadnieniami. W wyrzeczeniach wskazano bowiem jako przedmiot - odmowę dalszego naliczania odsetek z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych, zaś z uzasadnień decyzji wyraźnie wynika, że przedmiotem rozpoznania organów był wniosek o całkowite umorzenie należności. Taka forma rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 107 k.p.a., a w niniejszym przypadku wobec przedstawionych wyżej argumentów, stanowi naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Odnosząc się do kwestii prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jak wyżej wspomniano jest podstawowym warunkiem podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym i podlega kontroli sądu administracyjnego Sąd stwierdza, że organy nie poczyniły wszystkich niezbędnych ustaleń dla zobrazowania całokształtu położenia życiowego skarżącego. Ustalając sytuację materialno bytową skarżącego pominięto bowiem całkowicie kwestię wydatków jakie skarżący ponosi z tytułu kosztów utrzymania - takich chociażby, jak koszty żywności, najmu domu w którym zamieszkuje, opału czy kosztów leczenia. Jednocześnie organy ustaliły, że skarżący wynajmuje zajmowaną nieruchomość i został objęty częściowo odpłatnymi usługami opiekuńczymi jako pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej skarżącego również jednoznacznie wynika, że jest on w stałym leczeniu, które musi generować jakieś wydatki. Organy administracyjne całkowicie pominęły tę kwestię uznając, że jeżeli tylko skarżący spłaca należność, nie ma podstaw do umorzenia należności. Nie ustalono natomiast, czy kwota pozostająca skarżącemu na niezbędne utrzymanie umożliwia mu zaspokojenie podstawowych potrzeb ludzkich zapewniających realizację fundamentalnych zasad konstytucyjnych, dla których źródło stanowi przyrodzona osobie ludzkiej godność (art. 30 ust. 1 Konstytucji RP). Nie rozważono, czy przypadkiem brak udzielenia wnioskowanej ulgi nie doprowadza do tego, że skarżący przekracza próg ubóstwa i jest zmuszony korzystać z pomocy społecznej. Z kolei taka sytuacja nie może odpowiadać interesowi społecznemu, na który w swoim rozstrzygnięciu powołuje się organ odwoławczy. Sąd podkreśla, że wydając decyzje uznaniowe organy zmuszone są do ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem jednostki. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 k.p.a. W przepisie tym nie określono hierarchii wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Wyważenie tych interesów na gruncie spraw wynikających z art. 30 ust. 2 ustawy ma polegać na ocenie, czy w konkretnej sytuacji faktycznej zachodzi szczególny przypadek uzasadniony sytuacją dochodową lub zdrowotną dłużnika alimentacyjnego, który powinien skutkować umorzeniem należności alimentacyjnych. Niewłaściwa ocena obydwu interesów i stanu faktycznego sprawy w świetle rozstrzygnięcia z art. 30 ust. 2 ustawy może zostać uznana za przejaw dowolności, a tym samym przekroczenie granic uznania administracyjnego. Sąd administracyjny w ramach kontroli legalności działalności administracji publicznej opartej na uznaniu administracyjnym jest bowiem uprawniony do oceny, czy w konkretnej decyzji w tym przedmiocie prawidłowo uwzględniono obydwa powyższe interesy. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej niejako automatycznie przyznały prymat interesowi publicznemu kosztem niewyjaśnienia w wystarczający sposób przesłanek interesu indywidualnego dłużnika, co wynikało z niewystarczającej oceny jego sytuacji dochodowej i zdrowotnej. Nie dostrzegły przede wszystkim, iż dalsza egzekucja spornych należności prowadzić może do pogwałcenia fundamentów aksjologicznych Konstytucji RP. Takie zaś działanie nie jest realizacją interesu publicznego, a decyzje administracyjne nie mogą zostać uznane za legalne. Ponadto w ocenie Sądu organ prognozując, że sytuacja skarżącego - jakkolwiek ciężka - to w przyszłości będzie mogła ulec poprawie na tyle aby skarżący był w stanie wykonywać pracę zarobkową zupełnie pominął wiek skarżącego oraz charakter schorzenia, na które skarżący cierpi, (tj. osteolizę, czyli proces, który polega na rozpadzie tkanki kostnej) i wynikające z charakteru choroby niekorzystne rokowania w leczeniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dokonując wykładni art. 30 ust. 2 ww. ustawy, a tym samym oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika, o której mowa w tym przepisie, należy mieć na uwadze nie tylko aktualną sytuację dłużnika, lecz także należy ocenić, czy istnieją widoki na poprawę jego sytuacji w przyszłości. Inne są możliwości spłaty zadłużenia przez osoby np. legitymujące się orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy, czy też będące w podeszłym wieku, a inne osoby młodsze nie legitymującej się takim orzeczeniem, mające możliwości zarobkowania (wyrok NSA z 28 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2417/17 - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tych okolicznościach - zwłaszcza w kontekście nieuprawnionego samodzielnego ustalenia przez organy przedmiotu wniosku o ulgę w spłacie przedmiotowych zobowiązań – nie można uznać, że decyzje organów zostały wydane po uprzednim ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji materialno – życiowej skarżącego. Tym samym w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zaskarżonym rozstrzygnięciu Sąd dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisu prawa materialnego w zakresie niewłaściwej wykładni art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentacji. Organ odwoławczy w końcowej części uzasadnienia swojej decyzji wyinterpretował bowiem konieczność ubiegania się o przewidziane w tym przepisie ulgi w kolejności od rozłożenia na raty i odroczenia terminu spłaty po umorzenie należności jako najdalej idącej. Tymczasem omawiany przepis w żadnej mierze nie statuuje takiego wymogu od wnioskodawcy, który może dowolnie wybrać jakiego rodzaju ulgi się domaga i powołać na poparcie wniosku stosowne okoliczności. Mając na uwadze powyższe uchybienia natury procesowej jak i materialnej Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji podlegają wyeliminowaniu z obrotu pranego, a sprawa wymaga ponownego jej rozpoznania z uwzględnieniem stanowiska zawartego w niniejszym orzeczeniu. W konsekwencji Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.