I OSK 1011/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Maciej Dybowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2116/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwolnienia lokalu mieszkalnego oraz zapłaty odszkodowania 1/ oddala skargę kasacyjną; 2/ odstępuje od zasądzenia na rzecz Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2116/11, po rozpoznaniu skargi A. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie zobowiązania do zwolnienia lokalu mieszkalnego oraz zapłaty odszkodowania; w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej zapłaty odszkodowania; w pkt 2 oddalił skargę w pozostałej części; w pkt 3 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie określonym w pkt 1. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Lokal mieszkalny nr 80 przy ulicy Nowowiejskiej 10 w Warszawie o powierzchni 20,85 m2 został przydzielony A. S. jako żołnierzowi zawodowemu na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia 16 listopada 1990 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2011 r., na podstawie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 3 i 6 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), nakazał A. S. wraz ze wszystkimi osobami wspólnie z nim zamieszkującymi zwolnić powyższy lokal oraz zobowiązał do zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości opłat za używanie lokalu mieszkalnego, wynikającego z obowiązku zwolnienia tego lokalu w terminie 30 dni, za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 marca 2011 r. W uzasadnieniu podał, że A. S. pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od dnia 2 września 1987 r. do dnia 10 sierpnia 2000 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2000 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy, nie posiada prawa do emerytury wojskowej ani do wojskowej renty inwalidzkiej. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 ustawy, żołnierz zawodowy służby stałej i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Agencji kwaterę, jeżeli żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed nabyciem prawa do emerytury wojskowej z innych przyczyn, niż określone w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy, a w myśl art. 42 ust. 1 ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 41, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o zwolnieniu lokalu. Natomiast w myśl art. 41 ust. 6 ustawy, skarżący zamieszkuje lokal bez tytułu prawnego i jest obowiązany do uiszczenie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 marca 2011 r. W trakcie postępowania ustalono, że A. S. mieszka w lokalu sam. Pismem z dnia 8 lutego 2011 r. organ wezwał go do dobrowolnego zwolnienia lokalu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przyznanie prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Wskazał, że znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji osobistej i zdrowotnej, jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, a jego córka cierpi na cukrzycę. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte już w decyzji organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że w dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2010 r. Nr 28, poz. 143), która przepisem art. 1 pkt 37 zmieniła dotychczasowy przepis art. 41 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a przepisem art. 1 pkt 39 uchyliła dotychczasowy przepis art. 42 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednakże zgodnie z art. 18 ust. 1 tej noweli do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ niniejsza sprawa została wszczęta przed dniem 1 lipca 2010 r., podlega rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w tym art. 41 i 42 w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji. Organ wyjaśnił również, że A. S. nie spełnia przesłanek określonych w art. 45 ust. 3 ustawy, który wyłącza zastosowanie przymusowego wykwaterowania, bowiem z zaświadczenia o stanie zdrowia nie wynika, aby należał do kręgu osób wymienionych w art. 45 ust. 3 pkt 3 i 4. W skardze na powyższą decyzję A. S. zarzucił naruszenie art. 45 ust. 3 pkt 3 i 4, art. 42 ust. 1 w zw z art. 41 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, art. 7, 9 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że spełnia przesłanki z art. 45 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy, a zatem wydana decyzja jest bezprawna. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku zaznaczył, że skoro przedmiotowa sprawa została wszczęta przed dniem 1 lipca 2010 r., to podlegała rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierz służby stałej i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Agencji kwaterę, jeżeli żołnierz został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed nabyciem prawa do emerytury wojskowej z innych przyczyn niż określone w art. 47 ust. 1 pkt 2 i nie nabył uprawnień do wojskowej renty inwalidzkiej lub zmarł przed nabyciem prawa do emerytury wojskowej. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 10 sierpnia 2000 r. został zwolniony z zawodowej służby i nie uzyskał jeszcze prawa do emerytury wojskowej z powodu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. W tej sytuacji spoczywał na nim obowiązek przekazania kwatery po zwolnieniu ze służby. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, jeżeli skarżący tego nie uczynił, to organ miał prawo wezwać go do opuszczenia lokalu. Wynika to z treści art. 41 ust. 6 ustawy, w myśl którego w przypadku nieopuszczenia lokalu mieszkalnego przez osoby, o których mowa w ust. 1-5, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia tym osobom wezwania wydanego przez dyrektora oddziału regionalnego Agencji do opuszczenia lokalu mieszkalnego, Agencji przysługuje, oprócz opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich, odszkodowanie w wysokości 200% wartości opłat za używanie lokalu, za każdy rozpoczęty miesiąc. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie wystosował takie wezwanie, według wskazań zawartych w art. 41 ust. 1 ustawy, do A. S.. Po doręczeniu wezwania skarżący oświadczył, że dobrowolnie nie opuści lokalu. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które wykazało, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który stanowi, że przymusowego wykwaterowania (art. 45 ust. 1 i 2 ustawy) nie stosuje się do kobiet w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałego, obłożnie chorego – osoby, która dysponuje dokumentami urzędowymi lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż 1 miesiąc przed wykonaniem przymusowego wykwaterowania oraz emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. Z tych względów Sąd Wojewódzki uznał, że decyzja w części dotyczącej opuszczenia spornego lokalu, została wydana zgodnie z prawem. Natomiast w części dotyczącej zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości opłat za używanie lokalu, za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 marca 2011 r., zdaniem Sądu, decyzja nie narusza – co do zasady – prawa. Jednakże należało ją uchylić ponieważ organ nie zastosował się w niej do treści art. 37a ust. 2, który ma w sprawie zastosowanie stosownie do brzmienia art. 41 ust. 8 ustawy. Zgodnie z tym pierwszym przepisem, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. Skoro zatem zarówno w zaskarżanej, jak i w poprzedzającej ją decyzji nie określono konkretnej wysokości kwoty należnych opłat za używanie lokalu oraz opłat pośrednich i kwoty odszkodowania, ograniczając się jedynie do ogólnikowego orzeczenia o takim obowiązku, to w ten sposób naruszono przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 152 i 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A. S. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w części dotyczącej oddalenia skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku dokładnego wyjaśnienia czy skarżący spełnia przesłanki osoby, wobec której nie stosuje się przepisów dotyczących przymusowego zakwaterowania; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewywiązaniu się z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu iż okoliczności wskazane przez organ zostały udowodnione na podstawie całokształtu zabranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd nie podjął czynności mających na celu pełne ustalenie stanu faktycznego, dotyczącego okoliczności spełnienia przez skarżącego przesłanek z 45. ust. 3 ustawy. Sąd nie przeprowadził analizy sytuacji, w jakiej znajduje się skarżący oraz nie wywiązał się z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Zaniechał również czynności związanych z ustaleniem rzeczywistej i aktualnej sytuacji osobistej skarżącego. Zdaniem pełnomocnika Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia w uzasadnieniu wyroku, że organ przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie wyjaśniające, co wskazuje na brak podjęcia czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego. Sąd oparł się na ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ, podczas gdy był obowiązany ocenić, czy skarżący spełniał kryteria przepisu art. 45 ust. 3 cyt. ustawy. Dalej zaznaczono, że Sąd nie podejmując czynności mających na celu klarowne i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, naruszył zasady procedowania o podstawowym charakterze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Z uwagi na sposób, w jaki przedstawione zostały zarzuty kasacyjne – wskazać należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o wysokim stopniu sformalizowania i z takim jej charakterem związany jest tzw. przymus adwokacko-radcowski przy jej sporządzaniu. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przepis art. 174 p.p.s.a. statuuje dwie odrębne podstawy wniesienia skargi kasacyjnej; stanowią je: (pkt 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (pkt 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy określenie tych przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – uległy naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu kasacji powinno być zawarte rozwinięcie zarzutów przez wyjaśnienie, na czym naruszenie określonych przepisów polegało, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie zawiera niewłaściwie przywołaną podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc naruszenie prawa materialnego, podczas gdy zarzuty dotyczą naruszenia przepisów postępowania, a konkretnie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednak z całej treści skargi kasacyjnej należało wywieść, że w istocie oparta ona została na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zastrzec jednocześnie trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma obowiązku ani prawa zastępować wnoszącego skargę w konkretyzowaniu zarzutów. Nieprecyzyjne zatem sformułowanie zarzutu ogranicza jego merytoryczne rozpoznanie. Mimo wadliwości konstrukcji podstawy kasacyjnej oraz braków w jej uzasadnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty merytorycznie, kierując się wskazaniami uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., OPS 10/09/11, zgodnie z którą: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Odnosząc się do treści zarzutów podniesionych przez skarżącego, stwierdzić należy, że ich niezasadność wiąże się głównie ze źle rozumianą istotą kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sprawowany przez sądy administracyjne wymiar sprawiedliwości polega na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). W ramach więc kontroli legalności zaskarżonego aktu obowiązkiem sądu administracyjnego jest m.in. ocena czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i uwzględniony przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz czy nie doszło do naruszeń proceduralnych w toku postępowania poprzedzającego wydaną decyzję. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych, tylko orzeka, czy ustalenia dokonane przez organy administracji odpowiadają prawu. Z tego względu sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedyny wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 106 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze za całkowicie chybiony należało uznać zarzut, iż opieranie się przez Sąd na ustaleniach organu i niepodjęcie czynności dla ustalenia stanu faktycznego stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. Podobnie należy ocenić zarzut, że Sąd Wojewódzki nie wywiązał się z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, czym – według autora skargi kasacyjnej – naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Jako nietrafny należało również ocenić zarzut dotyczący art. 80 k.p.a., którego naruszenia strona skarżąca upatruje w tym, że Sąd zaniechał czynności związanych z ustaleniem rzeczywistej i aktualnej sytuacji osobistej skarżącego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd Wojewódzki miał podstawy, aby w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy uznać, że przeprowadzone postępowanie przez organy administracji doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł ocenę, zgodnie z którą prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP stanowiącym, ze przymusowego wykwaterowania nie stosuje się do: (1) kobiet w ciąży, (2) małoletniego, (3) niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałego, (4) obłożnie chorego – osobę, która dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż 1 miesiąc przed wykonywaniem przymusowego wykwaterowania, (5) emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. Powyższej oceny Sądu Wojewódzkiego nie mogły podważyć ogólnikowo sformułowane zarzuty kasacyjne sprowadzające się do stwierdzenia, że: "Wobec braku zebrania i przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego, okoliczność dotycząca wyłączenia skarżącego z przedmiotowego kręgu osób, o którym mowa w art. 45 ust. 3 cyt. ustawy, nie mogła być poddana prawidłowej ocenie". Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakie konkretne okoliczności oraz jakie dowody zostały pominięte lub źle ocenione przez organy administracji. Brak w skardze kasacyjnej argumentacji wskazującej: po pierwsze – na konkretne uchybienia proceduralne zaistniałe w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym; po drugie – wpływ zarzucanego naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że dla skuteczności podstawy kasacyjnej odnoszącej się do naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienia rzeczywiście mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem strona skarżąca podnosząc zarzuty co do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie wskazała okoliczności czy dowodów, które mogłyby doprowadzić do innej oceny w zakresie regulowanym przepisem art. 45 ust. 3 cyt. ustawy. Z wywodów skargi kasacyjnej nie wynika w szczególności, do której ewentualnie kategorii podmiotów objętych wymienionym przepisem skarżący miałby być zaliczony. Niewątpliwie materiał zgromadzony w aktach sprawy, a zwłaszcza dokumenty złożone przez skarżącego nie wskazywały na zaistnienie okoliczności warunkujących uznanie skarżącego za osobę niepełnosprawną, czy obłożnie chorą – w rozumieniu przepisu art. 45 ust. 3 pkt 3 i 4 cyt. ustawy. W konsekwencji należało uznać, że Sąd Wojewódzki w sposób uprawniony zaakceptował ustalenia faktyczne stanowiące podstawę podjętych rozstrzygnięć przez organy obu instancji. W rezultacie skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnej znajduje oparcie w przepisie art. 207 § 2 p.p.s.a.