II SA/Op 338/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia [,,,], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) przyznaje radcy prawnemu S. I. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu kwotę brutto 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym kwotę 52,80 złotych podatku VAT, 4) przyznaje radcy prawnemu S. I. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym kwotę brutto 146,40 (słownie: sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym kwotę 26,40 złotych podatku VAT. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim, działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229), w związku z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po sprawdzeniu przedłożonej dokumentacji projektowej obiektu kurnika, nałożył na właścicieli tego obiektu, położonego na działce nr A w K., K. i W. Ś., w celu doprowadzenia istniejącego obiektu do stanu zgodnego z prawem przez wykonanie określonych czynności w szczególności: 1) wykonanie wentylacji wywiewnej zgodnie z przedłożoną dokumentacją, tzn. wykonanie jednego przewodu z rur ze stali nierdzewnej Ø minimum 15 cm. 2) wykonanie izolacji przeciwwilgotnościowej ścian zewnętrznych i wewnętrznych 40 cm powyżej poziomu posadzki. Jednocześnie wyznaczono dwumiesięczny termin od daty uprawomocnienia się decyzji, na wykonanie nałożonych obowiązków, których realizacja miała nastąpić pod nadzorem osoby mającej stosowne uprawnienia budowlane i posiadającej aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, z określonym w nim terminem ważności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie istniejącego obiektu gospodarczego – kurnika – będącego częścią zabudowań gospodarczych K. i W. Ś., wszczęto zostało z urzędu, wskutek zawiadomienia J. G. o popełnieniu samowoli budowlanej. W trakcie przeprowadzonego postępowania, podczas kontroli w dniu 19 sierpnia 2006r. ustalono, że na posesji wskazanej przez interweniującego znajduje się budynek mieszkalny oraz zabudowania gospodarcze; obora, budynek garażowo magazynowy, stodoła, budynek garażowo-warsztatowy, wiata na maszyny rolnicze, kurnik, a obiekty te tworzą typową zabudowę zagrodową. Wszystkie obiekty są w dobrym stanie technicznym. Organ I instancji stwierdził, że właściciele przedmiotowych budynków nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających legalność ich wybudowania. Jednocześnie ustalono, że obiekt kurnika został przekazany na podstawie umowy nr [...] o przekazaniu gospodarstwa rolnego na rzecz obecnych właścicieli (przekazanie własności z ojca na syna). Organ wskazał, że obiekt ten według relacji obecnych właścicieli oraz zgodnie z zeznaniami świadka A. W., uprzedzonej o odpowiedzialności karnej z art. 233 kk, został wybudowany w 1978r. na potrzeby gospodarstwa rolnego. Obiekt ten nie zmienił swojego przeznaczenia, jak również nie został przebudowany. Podczas kontroli przeprowadzonej przez inspekcję budowlaną, w dniu 16 maja 2006r., stwierdzono, że przedmiotowy obiekt został posadowiony 6,5 m od granicy działki J. G. i jest to obiekt jednokondygnacyjny, w którym właściciele hodują na własne potrzeby drób. W dniu kontroli nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych. Organ podniósł, że ze wskazaną przez obecnych właścicieli datą powstania obiektu odziedziczonego po rodzicach, nie zgadzał się J. G. podający datę powstania budynku jako rok 1986. Organ przyznał, że podane przez strony i świadka daty różnią się w dość dużym przedziale czasu, niemniej jednak przepisy Prawa budowlanego w tym przedziale czasowym nie zmieniły się i tryb postępowania w stosunku do obiektów wybudowanych w tym czasie bez pozwolenia budowlanego pozostaje taki sam. Mając na uwadze, że w prowadzonym postępowaniu właściciel obiektu nie okazał dokumentów stwierdzających legalność istnienia obiektu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim nakazał, postanowieniem nr [...], z dnia 13 czerwca 2006r., wykonanie dokumentacji potwierdzającej zgodność obiektu z przepisami Prawa budowlanego i warunkami technicznymi. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż strona przedłożyła żądaną przez organ dokumentację, w której jej autor potwierdza zgodność położenia obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego i jego położenia zgodnie z warunkami technicznymi, polecił natomiast wykonanie określonych czynności doprowadzających obiekt do zgodności z obowiązującymi przepisami. Wobec powyższego, na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. w zw. z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994r., organ nakazał jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji J. G. nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji podnosząc, że organ bierze jedynie pod uwagę interes prawny właścicieli, a w małym stopniu interes osób zamieszkałych w obrębie nielegalnie wybudowanego kurnika. Odwołujący zarzucił, że organ nie ustalił w sposób precyzyjny i prawidłowy daty wybudowanego "nielegalnie w stu procentach" kurnika, opierając się tylko na zeznaniach świadka powołanego przez właścicieli i umowie przekazania gospodarstwa rolnego. Odwołujący poddaje w wątpliwości, czy wykonanie nakazanych przez organ czynności zneutralizuje wydobywający się z kurnika nieprzyjemny zapach oraz zarzucił, że organ nie zajął się kwestią przedostawania się drobiu na jego posesję, a także zanieczyszczeń w postaci pierza na teren przyległy do spornego obiektu. Organ odwoławczy, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny zbieżnie z ustaleniami pierwszoinstancyjnymi, po czym podkreślił, że w przedmiotowej sprawie istotnym zagadnieniem jest ustalenie daty popełnienia samowoli budowlanej. Jeżeli popełniona samowola budowlana swoim zakresem uzasadnia zastosowanie art. 48 obecnie obowiązującego prawa budowlanego, lecz została popełniona w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974r., wówczas rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego jej dotyczące powinno zostać wydane na podstawie przepisów "starej" ustawy. Organ odwoławczy, wobec braków innych dowodów wskazujących na rok 1986 jako datę wykonania obiektu kurnika, za zasadne uznał danie wiary przez organ I instancji oświadczeniu właścicieli obiektu popartych oświadczeniem świadka, niesprzecznych z opracowaniem wykonanym przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Organ odwoławczy zważył, że zgodnie z treścią art. 37 ust.1 Prawa budowlanego z 1974r. rozbiórce podlegają samowolnie wybudowane obiekty lub ich części wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeśli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeśli nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 37, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą inwestorowi, właścicielowi bądź zarządcy wykonanie w określonym terminie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ w postępowaniu odwoławczym, na podstawie uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. z 15 grudnia 1974r. (obowiązującym do 1982r.) ustalił, że ówcześnie gmina ta zaliczona była do obszarów intensywnego rozwoju gospodarki rolnej. Dlatego w ocenie organu II instancji, budowa kurnika w 1978r. nie była sprzeczna z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, zatem organ I instancji prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. Pozostałe kwestie podniesione w odwołaniu, zdaniem organu odwoławczego podlegają kompetencjom sądów powszechnych stanowiąc sprawę cywilną. W skardze na tą decyzję skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, podtrzymał argumentację skargi i dodatkowo zarzucił obu decyzjom organów nadzoru budowlanego naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz całkowite pominięcie i nieodniesienie się w decyzjach do wniosków składanych przez stronę postępowania, - art. 15 i 138 K.p.a. poprzez to, że organ odwoławczy ograniczył się do kontroli prawidłowości wydania decyzji przez organ I instancji zamiast ponownie rozpatrzyć sprawę i błędnie uznał wydaną decyzji tego organu za prawidłową, - art. 107 K.p.a. wobec braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, w tym pominięcie i nieodniesienie się do zarzutów odwołania. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W uzasadnieniu, przytoczył i omówił treść przywołanych przepisów, odnosząc je do stanu faktycznego sprawy. Nadto zauważył, że lektura treści decyzji I instancji nasuwa wątpliwości, czy to organ podjął rozstrzygnięcie, bowiem - jak wynika z uzasadnienia tej decyzji - to autor dokumentacji sporządzonej na potrzeby postępowania zlecił zawarte w sentencji decyzji wykonanie określonych czynności doprowadzających obiekt do zgodności z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem 21 kwietnia 2008 roku, sygn. akt II SA/Op 466/07 oddalił skargę J. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z [...], nr [...] w przedmiocie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Na skutek złożonej skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 10 lipca 2009 r. w sprawie II OSK 1127/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu Sąd II instancji zważył, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesiony w niej przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 Kpa jest trafny. Pierwszy z tych przepisów nakazuje sądowi administracyjnemu I instancji uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, nie będących podstawami wznowienia postępowania, jeżeli mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. Do takich naruszeń doszło w postępowaniu administracyjnym, czego Sąd I instancji nie dostrzegł, zważył Sąd II instancji. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego może mieć miejsce dopiero po wykluczeniu przesłanek przymusowej jego rozbiórki określonych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 roku. Tymczasem, organy administracji nie wyjaśniły, czy sporny obiekt budowlany (kurnik) powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2) ani też, czy występują inne ważne przyczyny, przemawiające za jego przymusową rozbiórką (art. 37 ust. 2). W szczególności, nie wyjaśniono, czy ma jakieś znaczenie w tym względzie wykorzystanie przy jego budowie materiałów zawierających azbest. Niewyjaśnienie tych okoliczności jest naruszeniem art. 7 i 77 kpa i stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niedostrzeżenie tej wady przez Sąd I instancji spowodowało, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. Podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przeprowadzone w tych ramach badanie zgodności z prawem obu zapadłych w sprawie decyzji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami materialnymi i procesowymi uzasadniającymi ich wzruszenie. Trzeba także zwrócić uwagę na przepis art. 190 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dla oceny zasadności skargi, istotne znaczenie ma ustalenie procesu legalizacyjnego, samowolnie wybudowanej kurnika pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jeżeli bowiem budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r., inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej według przepisów dotychczasowych tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz 229 z późn. zm. – zwaną dalej Prawo budowlane z 1974 r.), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z przywołanej ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wynika, że w stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego, postępowanie administracyjne może zakończyć się decyzją nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu (art. 37 ust.1 pkt. 1 i 2), albo decyzją zezwalającą na użytkowanie obiektu (art. 42), lub na podstawie art. 40 doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Na podstawie tych dokumentów, organ I instancji w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., nałożył na współwłaścicieli kurnika obowiązek dokonania prac polegających na wentylacji i izolacji przeciwilgotnościowej w celu doprowadzenia istniejącego obiektu do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie postępowanie legalizacyjne obiektu zostało zakończone wydaniem decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W pierwszym rzędzie trzeba odnotować, że wydanie takiego orzeczenia jest możliwe jedynie w stosunku do obiektu zrealizowanego zgodnie z prawem. Organ nadzoru budowlanego przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia winien wykluczyć negatywne przesłanki przewidziane w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Przepis ten stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy (...) organ administracji państwowej (...) stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1), lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Przywołany artykuł jest instrumentem przeciwdziałania samowoli budowlanej, a w szczególności likwidacji jej skutków. Z przepisów tej ustawy wynika, że środki przewidziane w art. 37 stosuje się obligatoryjnie, gdy powstały skutki, o których mowa w ust. 1 lub uznaniowo, jeżeli nie stwierdzono skutków określonych w ust. 1, lecz jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami (ust. 2). W kontrolowanej sprawie skarżący od początku wszczęcia postępowania administracyjnego sprzeciwia się lokalizacji samowolnie zbudowanego obiektu oraz przywołuje okoliczności które jego zdaniem powodują niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, a to zanieczyszczenie terenu pierzem, przeloty ptaków, wyziewy i brak właściwego ogrodzenia. Okoliczności te, zdaniem skarżącego, wpływają na pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia i to w sposób niedopuszczalny. Zdaniem Sądu do wyłączenia zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, niezbędne jest wykazanie przez organ nadzoru, że nie zaistniały w rozstrzyganej sprawie obie przesłanki w nim określone. Brak ich powinien być wykazany w sposób niebudzący wątpliwości. Organ nadzoru w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej nie może ograniczać się wyłącznie do zbadania zagadnień konstrukcyjno-budowlanych. Zauważyć bowiem należy, że legalizacja obiektu budowlanego wzniesionego samowolnie wymaga szczególnie wnikliwego postępowania dowodowego. Brak prawidłowej oceny pierwszej przesłanki przewidzianej w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. zauważył organ odwoławczy i przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, dając wyraz poczynionym ustaleniom w tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji, w konsekwencji przyjmując, że wybudowanie obiektu nie naruszało przepisów ówczesnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. z 15 grudnia 1974 r. obowiązującego do 30 marca 1982 r. Jednakże uszło uwadze organowi II instancji, że oprócz obowiązujących norm w zakresie konstrukcyjno – budowlanym i przepisów planu zagospodarowania przestrzennego, w świetle podnoszonych zarzutów przez skarżącego w toczącym się postępowaniu, powinien mieć zastosowanie także przywołany ust. 1 pkt 2 art. 37 cyt. Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim oraz organ odwoławczy - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - uzasadniając swoje decyzje nie wykazali, czy przedmiotowy obiekt budowlany nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, jak też czy powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem Sądu, decyzja bez dokonania rzetelnej oceny naruszeń w kontekście skutków określonych w art. 37 ust. pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. jest wadliwa. Rozstrzygnięcie tej kwestii pozwoli dopiero na ocenę sposobu likwidacji samowoli budowlanej. W przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. – na orzeczeniu rozbiórki obiektu, gdy zaś nie nastąpiło pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia - na legalizację samowoli budowlanej obiektu. Powyższa ocena powinna uwzględniać ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, zagwarantowaną w art. 5 ust 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Jeszcze raz trzeba przypomnieć, że organ nadzoru dopiero po wyeliminowaniu konieczności nakazania przymusowej rozbiórki części lub całości obiektu, jeśli stwierdzi, że obiekt budowlany nie odpowiada warunkom technicznym, zobowiązany jest nałożyć m. in. na właściciela obowiązek wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 cyt. ustawy). Poza tym należy odnotować, że przedłożona przez stronę ocena techniczna nie może być jedyną podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji ograniczył swoją ocenę do powołania się na opinię autora orzeczenia technicznego, bez weryfikacji stanu faktycznego na miejscu przez przedstawicieli organu, zatem takie rozstrzygnięcie musi być ocenione jak wydane z istotnym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Przedłożona przez stronę opinia techniczna, jak każdy inny dowód w sprawie, podlega ocenie organu administracji na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Rację ma skarżący, że niedokonanie takiej oceny oznacza, że w istocie sprawę rozstrzygnął autor opinii, a nie powołany do tego organ administracji. Poza tym zwrócić trzeba uwagę, że organ ustalając stan faktyczny sprawy powołuje się na zeznania świadka. Tymczasem świadek ten nie został przesłuchany przy zachowaniu procedury wynikającej z Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 79 i art. 83 § 3 K.p.a.). Na koniec, zgodzić się należy ze skarżącym, że uzasadnienia decyzji obu instancji nie spełniają w pełni wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Opisano w nich tylko przebieg postępowania administracyjnego. Brak w nich pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie odniesiono się w decyzjach do wniosków składanych przez skarżącego. Organ odwoławczy ograniczył się do kontroli prawidłowości wydania decyzji przez organ I instancji zamiast ponownie rozpatrzyć sprawę i nie odniósł się w ogóle do zarzutów odwołania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art.135 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt 2 uzasadnia art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto na przepisie art. 200, art. 205 § 1 i 209 w związku z art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm. ), w szczególności § 14 ust. 2 pkt 1 lit c i pkt 2 lit a. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań.