IV SA/Wa 1303/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.), sędzia WSA Joanna Borkowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi G. P. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na nabycie nieruchomości rolnej oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: "Dyrektor Generalny KOWR" lub "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...], odmawiająca wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości. Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej: Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2019 r. G. P. (dalej: "Strona") wystąpił do Dyrektora Generalnego KOWR o wyrażenie zgody na nabycie od niego przez [...] Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") nieruchomości rolnej oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 41,7656 ha oraz nieruchomości rolnej oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o pow. 31,9258 ha, położonych w obrębie [...], gmina [...], pow. [...], woj. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor Generalny KOWR odmówił wyrażenia zgody na nabycie przez Spółkę ww. nieruchomości, wskazując że nabywca nie daje rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej. Odwołanie od ww. decyzji wniósł G. P. oraz Spółka. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie wskazał, że zgodnie art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1080, dalej: "u.k.u.r.") do spraw dotyczących wyrażenia zgody przez Dyrektora Generalnego KOWR na nabycie nieruchomości rolnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r., ale z wyjątkiem tych postępowań, które zostały wszczęte na wniosek zbywcy nieruchomości rolnej, do których stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 2 u.k.u.r. oraz art. 461 k.c. wyjaśnił, czym jest nieruchomość rolna, podkreślając, że na potrzeby stosowania u.k.u.r. do uznania nieruchomości za nieruchomość rolną, wystarczające będzie także, aby nieruchomość w przeważającej części składała się z użytków rolnych. Minister wskazał, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] o pow. 41,7656 ha, została w ewidencji gruntów oznaczona w całości jako grunty orne (R), a zatem jest nieruchomością rolną w rozumieniu kodeksu cywilnego. Z kolei działka nr [...] obejmuje grunty orne (Rllla) o pow. 0,5146 ha, łąki trwałe (Ł1V) o pow. 0,1964 ha. grunty pod rowami (W-LsIII) o pow. 0,0590 ha i lasy (Lslll) i lasy (LsIV) o pow. 2,4934 ha zaś działa nr [...] grunty orne (Rllla) o pow. 17,5128 ha. grunty orne (Rlllb) o pow. 3,9155 ha. grunty orne (RlVa) o pow.0,4454 ha, grunty orne (RIVb) o pow. 1.9112 ha, łąki trwałe (ŁIV) o powr. 3,3781 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr-RIVb) o pow. 0,1397 ha oraz nieużytki (N) o pow. 0,9389 ha. Wobec powyższego organ II instancji ustalił, że nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] o łącznej pow. 31,9258 ha stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu kodeksu cywilnego ponieważ w przeważającej części (27,874 ha) składa się z użytków rolnych. Minister podkreślił, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest rękojmia należytego prowadzenia działalności rolniczej przez [...] Sp. z o.o., która powinna być wykazana stosownymi dokumentami świadczącymi o tym, że nabywca - w ramach działalności gospodarczej - prowadzi także działalność rolniczą, dokumentami czy oświadczeniami zawierającymi założenia do prowadzenia działalności rolniczej wraz z opinią lokalnych ośrodków doradztwa rolniczego, informacje o kwalifikacjach rolniczych lub o posiadanym doświadczeniu w prowadzeniu działalności rolniczej, czy też opinie właściwych miejscowo izb rolniczych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedmiotem działalności Spółki jest działalność rolnicza, natomiast ze świadectwa z dnia 30 czerwca 1987 r. wynika, że prezes [...] Sp. z o.o. (J. D.) zrealizował cykl kształcenia rolników zgodnie z ustalonymi przepisami określającymi wykształcenie rolnicze wydane przez Szkołę Rolniczą w [...],[...] [...]. Ponadto, Minister zauważył, że na skutek argumentacji zawartej w decyzji organu I instancji, Spółka wypowiedziała okres dzierżawy wydzierżawianych dotychczas gruntów rolnych. Spółka uzyskała pozytywną opinię doradcy ZODR i kierownika Działu Ekonomiki i Zarządzania Gospodarstwem Rolnym ZODR dotyczącą założeń do działalności rolniczej. Zdaniem Ministra na brak rękojmi wpływa okoliczność, iż Spółka w dniu złożenia wniosku o wyrażenie zgody, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała własnego sprzętu, ani obiektów rolniczych, a dotychczasową działalność opierała na zapleczu sprzętowym oraz magazynowym [...] Sp. z o.o. Ponadto Spółka nie prowadziła dotąd działalności rolniczej, lecz wydzierżawiała swoje grunty, co potwierdzają informacje pozyskane z bazy danych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że spod działania u.k.u.r. podlegają wyłączeniu nieruchomości rolne, które zostały przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne, przy czym należy tutaj uwzględniać przeznaczenie dominujące. Oceniając tę przesłankę Minister zauważył, że żadna z nieruchomości oznaczonych nr [...], nr [...] i [...] nie została w całości przeznaczona w planie na cele inne niż rolne, a zatem nie podlegają one wyłączeniu z zakresu u.k.u.r. z uwagi na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji, powołując się na art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r., wskazał, że nabycie nieruchomości rolnej przez Spółkę może nastąpić po uzyskaniu przez stronę zgody Dyrektora Generalnego KOWR jeżeli zostaną spełnione przesłanki: 1) strona wykaże, że nie było możliwości nabycia nieruchomości rolnej przez rolnika indywidualnego oraz podmioty wymienione w art. 2a ust. 3 u.k.u.r. (np. osobę bliską zbywcy, jednostkę samorządu terytorialnego, czy Skarb Państwa), 2) w wyniku nabycia, po stronie nabywcy nie dojdzie do nadmiernej koncentracji gruntów rolnych, 3) Spółka daje rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej. Minister zauważył, że strona przedstawiła dowody, z których wynika, że ogłoszenie o sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w miejscowości [...] (w okresie od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 22 marca 2019 r.), na tablicy ogłoszeń [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego w [...] (w okresie od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 22 marca 2019 r.), na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w [...] (w okresie od dnia 8 marca 2019 r. do dnia 21 marca 2019 r.) oraz w biurze [...] Izby Rolniczej (w okresie od 8 marca 2019 r. do 8 kwietnia 2019 r.). Dodatkowo, [...] Izba Rolnicza poinformowała, że do jej biura nie zgłosili się rolnicy zainteresowani nabyciem tych nieruchomości. Ogłoszenia o sprzedaży nieruchomości zostały także opublikowane na portalach internetowych www.igrit.pl, www.gieldarolna.pl oraz www.agrogielda.pl. Ponadto, Strona oświadczyła w swoim wniosku, że nie miała możliwości zbycia nieruchomości na rzecz rolnika indywidualnego oraz innych osób uprawnionych do nabycia nieruchomości bez zgody. Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji, Strona wykazała spełnienie ww. pierwszej przesłanki. Ponadto Minister zauważył, że Spółka w oświadczeniu z dnia 29 marca 2019 r., poinformowała, że jest właścicielem gruntów rolnych o łącznej powierzchni 98,2379 ha, co wskazuje, że została spełniona druga przesłanka Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby została spełniona trzecia przesłanka, tj. rękojmia należytego prowadzenia działalności rolniczej. Minister podkreślił, że tego stanowiska nie zmieniają podjęte w trakcie postępowania działania, gdyż Spółka nie posiada żadnego doświadczenia w prowadzeniu działalności rolniczej, a dwie instytucje rolnicze nie były w stanie udzielić pozytywnej opinii dotyczącej Spółki, ze względu na brak informacji o działalności rolniczej Spółki. Organ II instancji stwierdził, że wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnej uzależnione jest od łącznego spełnienia przesłanek z art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r., co nie zostało wykazane w postępowaniu. Nie zgadzając się z powyższym, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył G. P. oraz Spółka (dalej także określani łącznie jako: "Skarżący") zarzucając naruszenie: 1) art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b) u.k.u.r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019 poz. 1080), który na podstawie art. 5 pkt 1 tej ustawy znajduje zastosowanie do postępowań w sprawie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości rolnych wszczętych na wniosek zbywcy i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie tej ustawy to jest przed 26 czerwca 2019 r. ("u.k.u.r.") poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie poprzez przyjęcie przez Ministra, że nabywca nie daje rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej, pomimo tego, iż z materiału dowodowego wynika, iż D. J., Prezes Zarządu [...] sp. z o.o. posiada wykształcenie rolnicze oraz długoletnie doświadczenie w zarządzaniu spółkami o profilu rolniczym działającymi w Polsce, przedmiotem działalności statutowej [...] sp. z o.o. jest działalność rolnicza oraz pozytywnego zaopiniowania założeń do prowadzenia działalności rolniczej przez doradcę Powiatowego Zespołu Doradztwa Rolniczego w [...] z s. w [...] oraz kierownika Działu Ekonomiki i Zarządzania Gospodarstwem Rolnym ZODR oraz faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej przez nabywcę po dniu orzekania przez organ I instancji nieprawidłowo uznając, że warunkiem koniecznym do wykazania rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej jest uzyskanie dokumentów urzędowych potwierdzających spełnianie rękojmi w postaci opinii Izby Rolniczej oraz Dyrektora Ośrodka Doradztwa Rolniczego oraz całkowicie negując fakt rozpoczęcia działalności rolniczej przez nabywcę po dniu 1 stycznia 2020 r.; 2) art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie we własnym zakresie wszelkich okoliczności sprawy, błędną analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędne ustalenia faktyczne polegające na stwierdzeniu, iż Skarżący nie udowodnili, że została spełniona ustawowa przesłanka; 3) art. 78 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego, mających na celu wykazanie przez Skarżących faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej przez nabywcę oraz w konsekwencji pominięcie zmiany stanu faktycznego, jaka zaistniała w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a datą orzekania w sprawie przez Ministra, w którym to okresie Spółka podjęła działania polegające na zwiększeniu kapitału zakładowego spółki, zakupie traktora, zatrudnieniu pracownika posiadającego wykształcenie rolnicze oraz długoletnie doświadczenie w prowadzeniu działalności rolniczej na stanowisku kierownika produkcji, zawarciu z G. P. umowy dzierżawy Nieruchomości, rozpoczęciu uprawy części gruntów rolnych będących własnością [...] sp. z o.o., które to czynności miały na celu faktycznie rozpoczęcie prowadzenia działalności rolniczej i tym samym wykazanie rękojmi należytego prowadzenia gospodarstwa rolnego przez nabywcę. W związku z powyższym, Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji wyrażającej zgodę na zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości w terminie 30 dni. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz Skarżących solidarnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania oraz szeroko rozwinięto podniesione zarzuty. Skarżący m.in. powołując się na art. 2a ust. 4 u.k.u.r. wskazali na przesłanki konieczne do spełnienia do wyrażenia zgody w przedmiotowej sprawie. Podkreślili, że w przypadku nabywców będących osobami prawnymi wymóg dawania rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej należy odnosić do osób zatrudnionych w strukturze kierowniczej firmy, które - wobec posiadanego doświadczenia czy choćby wykształcenia - mogą zarządzać, czy choćby nadzorować działalność w danym zakresie. Wskazano, że Prezes Zarządu [...] sp. z o.o. posiada wykształcenie rolnicze zgodnie z przepisami dotyczącymi wykształcenia rolniczego pod prawem duńskim oraz posiada wieloletnie doświadczenie rolnicze w prowadzeniu działalności rolniczej na terenie Polski. Podano, że od 18 lat przebywa w Polsce i w tym czasie kierował kilkoma spółkami mającymi siedzibę na terenie województwa [...], których przedmiot obejmował prowadzanie działalności rolniczej, a nadto żadna z tych spółek nie została postawiona w stan upadłości lub też nie doprowadziła do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na grunty o przeznaczeniu nierolniczym. Skarżący, w zakresie rękojmi, powołali się na dołączone do akt sprawy opinie ośrodków rolniczych, wskazujące na to, że zakup nieruchomości dla rozwoju gospodarstwa jest niezbędny, a założenia nabywcy rokują na utrzymanie się na rynku. Ponadto zaznaczono, że nabywca miał pierwotnie korzystać z zakupu usług sprzętu i magazynu [...] sp. z o.o., ale z uwagi na odmowną decyzję organu I instancji uzasadnioną brakiem dysponowania własnym parkiem maszynowym, Spółka podjęła szereg działań zmierzających do tego, aby samodzielnie móc prowadzić działalność rolniczą. Podkreślono również, że Spółka podjęła szereg działań, zmierzających do rozpoczęcia prowadzenia działalności, tj. została rozwiązana ze skutkiem na dzień 29 lutego 2020 r. przez G. P. z [...] sp. z o.o. umowa dzierżawy nieruchomości oraz zawarta umowa dzierżawy nieruchomości pomiędzy G. P., a [...] sp. z o.o. Ponadto, [...] sp. z o.o. rozpoczęła uprawę działek stanowiących własności spółki to jest działek o numerach [...],[...],[...] i [...], zaś wcześniej zawarte umowy dzierżawy nie zostały przedłużone (dowody potwierdzające te okoliczności znajdują się w aktach sprawy). [...] sp. z o.o. została dokapitalizowana kwotą 500.000 zł i w chwili obecnej jej kapitał zakładowy wynosi 2.900.000 zł, co miało na celu umożliwienie Spółce zakup sprzętu oraz zatrudnienie kadry koniecznej do prowadzenia działalności rolnej. Dodatkowo Spółka zatrudniła na umowę o pracę w okresie od dnia 1 marca 2020 r. Pana D. J. na stanowisku kierownika produkcji rolnej w wymiarze pełnego etatu. Skarżący podnieśli, że do oceny spełnienia przesłanki ustawowej rękojmi należytego prowadzenia gospodarstwa rolnego nie jest konieczne uzyskanie dokumentów urzędowych wydanych przez właściwe podmioty w przypisanej do tego formie, ale należy przeanalizować całokształt dowodów zgromadzonych w sprawie. Zdaniem Skarżących, w niniejszej sprawie brak jest dowodów, które wskazywałyby, że nabywca nie będzie prowadzić działalności rolniczej w sposób należyty i optymalny, natomiast jest wiele dowodów, które tą okoliczność potwierdzają. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz powtórzył argumentację, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia wad, które powinny skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w przedmiocie niewyrażenia zgody na nabycie przez Spółkę od Pana G. P. wskazanych nieruchomości rolnych. Podstawą wydania decyzji przez organ I instancji były przepisy ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1405 z późn. zm.). W ocenie organów obydwu instancji, nabywcy nieruchomości rolnej nie spełniają przesłanek określonych w art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b ww. ustawy, tzn. nabywca nie daje rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej. Zdaniem organu [...] Sp. z o.o. nie wykazała, że daje rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej. W związku z tym, nie spełniła wszystkich przesłanek niezbędnych do uzyskania zgody. Skarżący (Spółka i Pan G. P.) są odmiennego zdania, odwołując się przede wszystkim do dowodów okazanych na etapie postępowania odwoławczego oraz sądowego (wraz ze skargą). Sąd zauważa, że ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego ogranicza prawo nabycia nieruchomości rolnej, wyszczególniając w art. 2a ust. 1 oraz ust. 3 podmioty uprawnione do nabycia takich nieruchomości. Jednocześnie w ust. 4 wskazuje warunki, które spełnić muszą inne niż wymienione w ust. 1 i 3 podmioty, aby uzyskać zgodę na nabycie nieruchomości rolnej. I tak w odniesieniu do podmiotu, który ma nabyć nieruchomość rolną na wniosek zbywcy - czyli tak jak to ma miejsce w rozpoznanej sprawie - ustawa wymaga, aby spełnione zostały łącznie następujące warunki: a) zbywca ma wykazać, że nie było możliwości nabycia nieruchomości rolnej przez podmioty, o których mowa w ust. 1 i 3, b) nabywca musi dawać rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej, c) w wyniku nabycia nie dojdzie do nadmiernej koncentracji gruntów rolnych. W rozpoznanej sprawie nie ma wątpliwości co do spełnienia warunków określonych w lit. a i c). Spór natomiast dotyczy spełnienia przez nabywcę warunku dawania rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej (przesłanka określona w lit. b)). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "dawać rękojmię". Z oczywistych względów, nie będzie właściwe dla odkodowania znaczenia tego zwrotu posłużenie się pojęciem rękojmi w znaczeniu cywilistycznym, rozumianym jako odpowiedzialność majątkowa sprzedawcy lub wykonawcy za wady rzeczy stanowiącej przedmiot transakcji. Należy zatem użyć potocznego rozumienia tego pojęcia, które oznacza "zagwarantowanie czegoś", "poręczenie o czymś". Zdaniem Sądu, skoro celem ustawy jest wzmocnienie ochrony i rozwoju gospodarstw rodzinnych oraz zapewnienie właściwego zagospodarowania ziemi rolnej, zatem wymóg zapewnienia przez nabywcę nieruchomości rolnej rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej, odnoszony winien być właśnie do zagwarantowania wykorzystania tej nieruchomości pod działalność rolniczą, tak aby nabyta nieruchomość rolna spełniała swoją gospodarczą funkcję i aby zapewnione było prowadzenie jej zgodnie z zasadami tej działalności umożliwiającymi jej optymalne wykorzystanie przy uwzględnieniu najlepszych dostępnych środków, prowadzące do efektywnego wykorzystywania nieruchomości w procesie produkcji rolnej. Organy oceniając pełnienie przez Spółkę przesłanki z art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b winny były ocenić czy nabywcy gwarantują, że zakupiona nieruchomość rolna będzie efektywnie wykorzystywana w działalności rolniczej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy dokonały prawidłowej interpretacji ww. przepisów, a następnie odpowiednio je zastosowano przyjmując, że nabywca nie daje rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu, że brak jest postaw do uwzględnienia zarzutów Skarżących dotyczących naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie we własnym zakresie wszelkich okoliczności sprawy, błędną analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędne ustalenia faktyczne polegające na stwierdzeniu, iż Skarżący nie udowodnili, że została spełniona ustawowa przesłanka oraz naruszenia art. 78 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego, mających na celu wykazanie przez Skarżących faktycznego rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej przez nabywcę. Analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że Minister przeanalizował i odniósł się nie tylko do dowodów wniesionych przez Spółkę na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Wzięto także pod uwagę dowody zgłoszone przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego. Świadczy o tym sama treść decyzji zawarta na jej 4-5 stronach. Organ prawidłowo przywołał również zarówno dowody przemawiające za jego stanowiskiem, ale również za stanowiskiem Skarżących. Zdaniem Sądu prawidłowo zostały ocenione wskazane w decyzji stwierdzone fakty. Kolejno zauważyć należy, że rzeczywiście za istnieniem rękojmi Spółki przemawia to, iż z KRS wynika że przedmiotem jej działalności jest działalność rolnicza oraz to, że z okazanego świadectwa wynika, iż prezes [...] Sp. z o.o. – D. J. zrealizował cykl kształcenia rolników zgodnie z ustalonymi przepisami określającymi wykształcenie rolnicze. Spółka uzyskała także pozytywną opinię doradcy ZODR i kierownika Działu Ekonomiki i Zarządzania Gospodarstwem Rolnym ZODR dotyczącą założeń do działalności rolniczej. Prawidłowo jednak organ zauważył, że w związku z argumentacją zawartą w decyzji organu I instancji, Spółka wypowiedziała okres dzierżawy wydzierżawianych dotychczas gruntów rolnych (umowy dzierżawy wraz z aneksami dołączone do odwołania Spółki). Organ zasadnie wskazał, że o braku rękojmi świadczy to, iż Spółka w dniu złożenia wniosku o zgodę, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała własnego sprzętu ani obiektów rolniczych, a dotychczasową działalność opierała na zapleczu sprzętowym oraz magazynowym innej spółki. Spółka nie prowadziła dotychczas działalności rolniczej, lecz wydzierżawiała swoje grunty, a wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich składały inne podmioty. [...] Ośrodek Doradztwa Rolniczego w [...] odstąpił od wydania opinii dotyczącej założeń do prowadzenia działalności rolniczej [...] Sp. z o.o. z uwagi na brak możliwości weryfikacji danych. Także [...] Izba Rolnicza nie wyraziła opinii dotyczącej nabycia gruntów rolnych przez [...] Sp. z o.o., ponieważ "[...] Sp. z o.o. nie jest znana [...] Izbie Rolniczej pod względem prowadzenia działalności rolniczej". Organ II instancji stwierdził w swojej decyzji, że Spółka przedstawiła umowę o pracę zawartą z Panem J. D. o zatrudnieniu na stanowisku kierownika produkcji rolnej, oświadczenie S. S. o zobowiązaniu do współpracy z [...] Sp. z o.o., decyzję ARiMR z dnia [...] lutego 2019 r. o wpisaniu Spółki do ewidencji producentów, fakturę na zakup traktora, a także umowę wykonania usług agrotechnicznych na ziemi rolnej. Nie sposób jednak nie dostrzec, że dokumenty te zostały okazane dopiero w toku postępowania odwoławczego, przygotowano je na potrzeby trwającego postępowania i były bezpośrednio związane ze stanowiskiem organu I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę prawidłowo organ stwierdził, że zestawienie powyższych dowodów i okoliczności nie dowodzi jednoznacznie tego, że Spółka gwarantuje należyte prowadzenie działalności rolniczej. W szczególności podjęte w trakcie postępowania działania, nie zmieniają tego, że Spółka nie posiada żadnego doświadczenia w prowadzeniu działalności rolniczej, a dwie instytucje rolnicze nie były w stanie udzielić pozytywnej opinii dotyczącej Spółki, ze względu właśnie na brak informacji o działalności rolniczej Spółki. Powyższej oceny nie zmieniają również dokumenty załączone do skargi, w szczególności złożony w dniu 5 maja 2020 r. wniosek Spółki o przyznanie płatności bezpośrednich, jak również lista płac za kwiecień 2020 r. Zwłaszcza dlatego, że dowody te powstały po wydaniu decyzji nie tylko przez organ pierwszej, ale i drugiej instancji. Trudno dopatrywać się nieprawidłowości w gromadzeniu i rozpatrzeniu całości materiału dowodowego przez organ, w sytuacji, gdy dowody, na które powołują się Skarżący jeszcze wówczas nie istniały. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Należy zauważyć, że argumentacja Skarżących, w szczególności okazywane przez nich dowody ewoluowały w trakcie rozpatrywania niniejszej sprawy zależnie od stanowiska organów reprezentowanego na poszczególnych etapach postępowania. Co wskazuje na to, iż były one dostosowywane tak, aby uzyskać stan faktyczny w sprawie uzasadniający korzystne dla Skarżących rozstrzygnięcie. Powyższe wskazuje, że rację mają organy, iż w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, również tych, które zostały okazane przez Skarżących na etapie postępowania odwoławczego, jak i przed Sądem, istnieją wątpliwości co do tego, czy została spełniona przesłanka rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej przez Spółkę, dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia, że została spełniona ustawowa przesłanka wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości przez Spółkę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.