IV SA/Wa 1960/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013, zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]listopada 2012, orzekającą o odmowie udzielenia D. T. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...].06.2012r. D. T. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2012r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 w związku z art. 1 i 3 ust. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Organ l instancji stwierdził, źe okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy wskazują w sposób jednoznaczny, że cudzoziemka nie spełnia przesłanki nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w art. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy oraz we wniosku zawarła nieprawdziwe informacje. W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono m.in. naruszenie przepisów ustawy dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach oraz przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie D. T. przedmiotowego zezwolenia. Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012, podtrzymując stanowisko organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 1 i 3 ust.2 pkt 1 i 3, 64 ust.4 ustawy z dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 15, 77 i 80 Kpa. Na tych podstawach wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W dniu 01.01.2012r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach stanowi, że ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy, wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do postanowień art. 3 ust. 4 i 5 powołanej ustawy pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011r., Nr 264, poz. 1573 z późn. zmianami). Zgodnie z w.w. przepisem pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia, oraz w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty, zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ posiłkował się informacjami, zawartymi w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Z ww. systemu nie wynika, aby D. T. ubiegała się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z czym organ zasadnie stwierdził, że wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga więc kwestia, czy wobec cudzoziemki zachodzą okoliczności z art. 1 pkt 1 ww. ustawy. We wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazano, że przebywa ona w Polsce od czerwca 2007r. Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemka przedstawiła dokument podróży Nr [...], wydany przez Ambasadę S. w W. dniu [...].05.2012r. z terminem ważności do dnia [...].05.2022r. Organ I instancji wezwał stronę m.in. o dołączenie do akt sprawy dokumentów, potwierdzających nieprzerwany pobyt cudzoziemki na terytorium Polski od dnia 20.12.2007r. W dniu [...].10.2012r. pełnomocnik strony dołączył do akt sprawy oświadczenie D. T., w którym cudzoziemka stwierdziła, że wyjeżdżała do C. jeden raz pod koniec 2007r. i dwa razy na początku 2008r. po 4 lub 5 dni. We wniosku D. T. jako ostatnią datę wjazdu na terytorium Polski podała czerwiec 2007r., i oświadczyła, że jest w Polsce od 06/2007r. W rubryce "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat" podała: "nie dotyczy." W materiale dowodowym znajduje się protokół przesłuchania skarżącej z dnia [...].10.2012r., w którym oświadczyła ona, że do Polski wjechała w czerwcu 2007r. oraz, że pod koniec 2007 r. i początek 2008r. wyjeżdżała do C. Na pytanie: "czy próbowała pani zalegalizować swój pobyt w C.?" zeznała: "Byłam w C. na początku legalnie, później nie udało załatwić się dokumentów i przyjechałam do Polski Cudzoziemka zeznała, że na terytorium R. przebywała legalnie od końca 2003r. do maja 2007r., a na pytanie: " Gdzie pani przebywała do 08.201Or." zeznała: "w Polsce. Prosiłam pośredników, żeby to dla mnie zrobili, wtedy przebywałam w Polsce." Organ I instancji ustalił, że D. T. w maju 2006r. była daktyloskopowana na terytorium R. oraz w okresie od dnia [...].02.201 Or. do dnia [...].08.201 Or. posiadała pozwolenie na pobyt na terytorium R. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd podziela stanowisko organów, że z oceny materiału dowodowego w sprawie wynika, że D. T., w przedmiotowym wniosku oraz w trakcie przesłuchania nie wykazała pobytu na terytorium Polski. Brak dowodów na nieprzerwany pobyt cudzoziemki na terytorium Polski co najmniej od 2007 roku, a ponadto wyjaśnienia skarżącej wzbudzają poważne wątpliwości, czy cudzoziemka rzeczywiście przebywała na terytorium Polski od czerwca 2007r.; Skarżąca była pouczona o konsekwencjach złożenia wniosku, zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Mimo to w dniu składania wniosku skarżąca podpisała wniosek i ww. oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także świadomość ww. konsekwencji. Jak trafnie wskazały organy, w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Powyższe rozwiązanie ma upraszczać postępowanie dowodowe oraz umożliwiać cudzoziemcom, którzy przebywają w Polsce od dłuższego czasu uregulowanie swojej sytuacji życiowej. Jak trafnie zauważyły organy, jeśli powyższe domniemanie zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Mimo wezwania przez organy, skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, iż przebywa w Polsce nieprzerwanie co najmniej od dnia 20.12.2007r., a zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż pobyt ten jest znacznie krótszy. Sąd podziela konstatację organów, że skarżąca - wbrew złożonemu przez nią oświadczeniu- nie przebywa na terytorium Polski od 2007 roku. Skoro skarżąca (w trakcie - jak twierdzi - pobytu w Polsce), ubiegała się o zalegalizowanie pobytu na terytorium R., trudno o przyjęcie, że po zalegalizowaniu pobytu w C. nadal przebywała nielegalnie na terytorium Polski. Sąd podziela też stanowisko organów, że w świetle art. 3 ust. 4 ustawy pobytu cudzoziemki nie można uznać za nieprzerwany co najmniej od dnia 20.12.2007r. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że twierdzenia strony są niewiarygodne, a ich treść była formułowana na potrzeby postępowania o udzielenie skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zdaniem Sądu brzmienie art. 3 ust. 2 ustawy ("Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli...") oznacza, że w razie zaistnienia w.w. przesłanki obligatoryjna jest odmowa udzielenia ww. zezwolenia. Nie znajduje więc zastosowania zasada z art. 7 k.p.a., gdyż jej zastosowanie nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny sprawy, uzasadnienie zaskarżonej decyzji należycie wyjaśnia przesłanki wydania decyzji. W sprawie nie naruszono też art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Dane cudzoziemki nie są zamieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Wojewoda [...] zwrócił się do organów opiniujących tj. do: Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Komendanta Stołecznego Policji o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaskarżona decyzja nie narusza więc art. 62 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.