I FSK 421/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Ewa Rojek, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.) oraz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3230/14 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej w podatku od towarów i usług wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za grudzień 2006 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.), 2) oddala skargę kasacyjną D. sp. z o.o. z siedzibą w W., 3) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. 1.1. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3230/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 lipca 2014 r., wydaną wobec strony w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej w podatku od towarów i usług wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za grudzień 2006 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia 22 sierpnia 2012 r. określił spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2006 r. 1.2.1. Organ pierwszej instancji na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u."), zakwestionował stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dotyczących kampanii reklamowej [...] wystawionych przez P.H.U. M., D.M. Zdaniem bowiem tego organu faktury te dokumentowały fikcyjne transakcje, niemające miejsca w rzeczywistości. 1.3. P rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z dnia 29 kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 1.4. W wyniku skargi strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., o sygn. akt III SA/Wa 2420/13 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, stwierdzając, że nie może być ona wykonana w całości. 1.5. Dyrektor Izby Skarbowej w W., będąc związanym oceną prawną i wskazaniami powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 sierpnia 2012 r., decyzją z dnia 8 lipca 2014 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. 1.5.1. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie doszło do przedawnienia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2006 r. Zdaniem bowiem tego organu informacja zawarta w wyniku kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r., doręczonym stronie w dniu 10 września 2012 r. oraz treść decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 sierpnia 2012 r., doręczonych w dniu 10 września 2012 r., jednoznacznie świadczy o tym, że skarżąca została poinformowana o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania za okres objęty niniejszą decyzją. W konsekwencji zostały spełnione przesłanki określone w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej powoływana również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.") do zawieszenia biegu terminu przedawnienia rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. 1.5.2. W kwestii natomiast prawidłowości zakwestionowania stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez P.H.U. M., D.M., organ odwoławczy za konieczną uznał ponowną analizę, przez organ pierwszej instancji, zgłoszonych przez spółkę wniosków dowodowych i ich ewentualne przeprowadzenie skutkujące ustaleniem w sprawie prawidłowego stanu faktycznego. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej, spółka, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie argumentowała, że w sprawie, z powodu przedawnienia, organ nie miał prawa do określenia jej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2006 r. Podnosiła również, iż organ odwoławczy uniemożliwił jej wypowiedzenie się odnośnie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż decyzja i postanowienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zostały przez nią odebrane w tym samym dniu. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę spółki za zasadną. Zdaniem bowiem tego Sądu w zaskarżonej decyzji naruszono art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, w związku z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w tym przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów oraz zasad zaufania do organów państwa. 3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji zgodnie z postulatami art. 153 P.p.s.a. podzielił stanowisko zaprezentowane przez sąd administracyjny w wydanym uprzednio wyroku z dnia z dnia 12 marca 2014 r., o sygn. akt III SA/Wa 2420/13 co do braków dowodowych skutkujących obowiązkiem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. 3.3. W kolejnym fragmencie uzasadnienia WSA wskazał, że rozpoznając przedmiotową sprawę pod kątem zgodności z prawem okoliczności związanych z ewentualnym przedawnieniem rozliczenia strony za grudzień 2006 r. uznał, iż organ odwoławczy w zakresie przedstawienia uzasadnienia stanowiska de facto wiążącego organ pierwszej instancji w kwestii prawidłowości zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania z kks naruszył w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy przepis stanowiący podstawę wydania decyzji tj. art. 233 § 2 w związku z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego w postaci zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady zaufania do organów państwa. Analiza zdania drugiego art. 233 § 2 O.p., zdaniem WSA, wskazuje, że organ odwoławczy w tym trybie nie posiada uprawnień do jednoznacznego przesądzenia o określonych okolicznościach faktycznych. Zatem organ odwoławczy nie był uprawniony do przesądzenia o tym, iż w sprawie doszło do skutecznego zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez wskazanie w wyniku kontroli, że wszczęto wobec spółki postępowanie z kks. 3.4. Sąd pierwszej instancji podniósł dalej, że stanowisko organu w tym zakresie budzi szereg wątpliwości, które powinny być wyjaśnione przez organ pierwszej instancji ponowie rozpatrujący sprawę. Po pierwsze z treści wyniku kontroli można przyjąć, że co prawda organ wskazuje na okoliczność wszczęcia postępowania karno – skarbowego wobec Spółki jednakże ogranicza zawiadomienie wyłącznie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w podatku od towarów i usług do kwietnia 2006 r. W tym zakresie informuje także, że "z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe (...) nie zostało prawomocnie zakończone, zawieszenie biegu terminu przedawnienia za ten okres twa nadal". Ponadto, zdaniem WSA w dokumencie - wyniku kontroli podniesiono, że "w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2006 r. nieprawidłowości nie stwierdzono. Przedstawiono także rozliczenia za te okresy. Istotne jest także to, że organ podatkowy we wskazanym przez Dyrektora Izby Skarbowej dokumencie nie odniósł się do rozliczenia za grudzień 2006 r. W dokumencie tym zatem brak jest wyraźnego zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia za grudzień 2006 r. a także brak jest informacji czy rozliczenie za ten okres było nieprawidłowe. 3.5. Sąd pierwszej instancji oceniając wskazane powyżej rozbieżności uznał, że organ wyższego stopnia przekazując sprawę organowi pierwszej instancji ewentualnie powinien wskazać na istniejące dokumenty dotyczące grudnia 2006 r., a w sytuacji braku takich dowodów zlecić organowi pierwszej instancji wyjaśnienia okoliczności związanych z treścią wyniku kontroli oraz innych dokumentów, w których wskazuje się na okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w tym za grudzień 2006 r. Zdaniem Sądu organ odwoławczy przedstawiając "nową koncepcję" zaistnienia zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno skarbowego bez uwidocznienia wątpliwości związanych z jego treścią przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów a także działał sprzecznie z zasadą zaufania. Sąd stwierdził także, że organ powinien w zaskarżonym rozstrzygnięciu pozwolić organowi pierwszej instancji na samodzielną ocenę treści zawiadomienia, a także na dokonanie analizy akt sprawy w ramach dodatkowego postępowania dowodowego celem uznania, czy w innych dokumentach przekazanych Stronie przed terminem przedawnienia jest informacja o przyczynach zawieszenia biegu terminu przedawnienia za grudzień 2006 r. 4. Skargi kasacyjne. 4.1. Od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną złożył zarówno organ podatkowy, jak i skarżąca spółka. 4.1.1. Spółka w skardze kasacyjnej zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływana dalej również jako "P.p.s.a."), zarzuciła naruszenie w nim przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 153 P.p.s.a., poprzez uznanie de facto za prawidłowe działań Dyrektora Izby Skarbowej, polegających na dokonaniu odmiennej oceny prawnej sprawy, opierającej się na ustaleniach niezgodnych z oceną prawną wskazaną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2420/13, polegającej na stwierdzeniu, iż wynik kontroli dostarczony skarżącemu mógł stanowić akt formalnego zakomunikowania faktu prowadzenia postępowania karno-skarbowego skutkującego zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, podczas gdy stoi to w jawnej sprzeczności z wiążącą oceną prawną dokonaną przez sąd administracyjny; 2) art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z 141 § 4 i w zw., z art. 153 P.p.s.a., poprzez wydanie orzeczenia stojącego w sprzeczności z wiążącą oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2420/13, polegające na sformułowaniu nowych wskazań, co do dalszego postępowania, sprzecznych z oceną prawną i wskazaniami dokonanymi w prawomocnym wyroku sygn. akt III SA/Wa 2420/13, poprzez wskazanie, iż organy podatkowe winny po raz kolejny dokonywać analizy wyniku kontroli oraz akt sprawy pod kątem uznania czy ewentualnie w innych dokumentach przekazanych stronie przed, terminem przedawnienia znajduje się informacja o przyczynach zawieszenia jego biegu, podczas gdy całość materiału dowodowego w niniejszej sprawie była już dwukrotnie przedmiotem kontroli dokonanej przez sąd administracyjny, przy czym kwestia formalnego powiadomienia skarżącego o toczącym, się postępowaniu karnoskarbowym została ostatecznie rozstrzygnięta w wyroku WSA z dnia: 12 marca 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2420/13, nabierając waloru wiążącej oceny prawnej; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, tj.: a) całkowitym pominięciu w swoich rozważaniach zarzutu zawartego w pkt 3 skargi do sądu administracyjnego, tj. naruszenia, przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, polegającego na uniemożliwieniu podatnikowi wypowiedzenia się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, którego naruszenie samo w sobie powoduje konieczność uchylenia decyzji, administracyjnej bez dalszego badania zawartości merytorycznej skargi administracyjnej, b) całkowite pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań w przedmiocie pkt 3 skargi do sądu administracyjnego, co w sposób oczywisty uniemożliwia właściwą kontrolę instancyjną, oraz weryfikację przez skarżącego rozumowania sądu, administracyjnego w tym przedmiocie. Mając na uwadze podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej spółki wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; - w przypadku uznania, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, oraz zobowiązanie organu administracyjnego do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4.1.2. W skardze kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie również w całości zaskarżono wyrok WSA w Warszawie. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie w nim przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 191 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez wadliwe ustalenie podstawy faktycznej wyroku i niezasadne uznanie, że organ odwoławczy uchylając w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia nie jest uprawniony do oceny materiału zgromadzonego w sprawie w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd naruszył ww. przepisy również poprzez dokonanie niewłaściwej oceny zapisu znajdującego się na str. 25 wyniku kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r. czyli faktu powzięcia przez spółkę wiadomości o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym, a przez to wystąpieniu skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. Powyższe naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 191 i art. 233 § 2 O.p. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. miało, według autora kasacji, istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż było bezpośrednim powodem uwzględnienia skargi i uchylenia wskazanej na wstępie decyzji DIS. Brak naruszenia powyższych przepisów przez WSA doprowadziłby do oddalenia skargi, zgodnie z art. 151 P.p.s.a. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie, bowiem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. 5.1. Odnośnie, dotyczących przedawnienia zarzutów skarżącej, należy zgodzić się ze sformułowaną w skardze kasacyjnej tezą, że w poprzednio wydanym w sprawie, prawomocnym wyroku WSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2420/13, przesądzono że dla oceny, w ponownie prowadzonym postępowaniu, kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie nie będzie miał znaczenia wynik kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r., doręczony stronie w dniu 10 września 2012 r. oraz treść decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 sierpnia 2012 r., doręczona w dniu 10 września 2012 r. 5.1.1. W wyroku z dnia 12 marca 2014 r. WSA stwierdził bowiem, że z akt sprawy nie wynika aby formalnie (zgodnie z wyrokiem TK z dnia 17 lipca 2012 r., P-30/11) zakomunikowano stronie, do końca 2012 r. faktu prowadzenia postępowania karno – skarbowego. Tym samym zarówno wynik kontroli, decyzja dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r. jak i całość akt sprawy były przedmiotem rozważań sądu administracyjnego oraz oceny pod kątem ich skuteczności w zakresie formalnego zakomunikowania Skarżącemu informacji o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym w świetle standardów przedstawionych w wyroku Trybunatu Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. W przeciwnym razie, tj. gdyby sąd dostrzegł w ww. okolicznościach podstawę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności, rozstrzygnięcie byłoby inne, tzn. oddalające zarzuty strony w tym zakresie z uwagi na to, że błąd w ustaleniach organu co do znaczenia okoliczności powiadomienia prezesa zarządu spółki o postępowaniu karnoskarbowym był nieistotny dla wyniku sprawy (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 P.p.s.a.), bowiem do zawieszenia i tak doszło w inny sposób. 5.1.2. Zatem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., brak wypowiedzi Sądu w zakresie wpływu doręczenia ww. decyzji wymiarowej oraz wyniku kontroli z 22 sierpnia 2012 r. na bieg terminu przedawnienia przedmiotowej należności oznacza, iż skład orzekający w wyroku o sygn. III SA/Wa 2420/13 uznał te ustalenia za nieistotne dla oceny zastosowania w sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tzn. że nie świadczą one o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia rozliczenia spółki za grudzień 2006 r. 5.1.3. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom obecnie kontrolowanego wyroku WSA, dla oceny, w ponownie prowadzonym postępowaniu, kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie nie będzie miał znaczenia wynik kontroli z dnia 22 sierpnia 2012 r., doręczony stronie w dniu 10 września 2012 r. oraz treść decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 sierpnia 2012 r., doręczona w dniu 10 września 2012 r. 5.2. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji, wpływu na wynik sprawy nie mógł mieć zarzut strony dotyczący braku odniesienia się przez Sąd, do zarzutu skargi, co do umożliwienia przez organ wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. 5.3. Niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej organu. 5.3.1. Po pierwsze bowiem jak wyżej stwierdzono wynik kontroli dla oceny, w ponownie prowadzonym postępowaniu, kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie, nie będzie miał znaczenia. 5.3.2. Po drugie zgodzić należało się z Sądem pierwszej instancji, że analiza zdania drugiego art. 233 § 2 O.p. wskazuje, że organ odwoławczy w tym trybie nie posiada uprawnień do jednoznacznego przesądzenia o określonych okolicznościach faktycznych. Granice stosowania art. 233 § 2 O.p. należy oceniać poprzez zasadę dwuinstancyjności postępowania określoną w art. 127 O.p. i prawo strony do rozpoznania jej sprawy podatkowej w tym trybie (wyrok NSA I FSK 1727/15, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu. Tymczasem w wyniku przesądzenia przez organ wyższej instancji okoliczności faktycznej w sprawie, w decyzji, wydanej na podstawie art. 233 § 2 O.p., dana okoliczność nie zostanie dwukrotnie ustalona, raz przez organ pierwszej instancji, drugi raz przez organ odwoławczy. Będzie to jedynie okoliczność ustalona przez jeden organ, który dodatkowo, w ewentualnym postępowaniu odwoławczym, będzie oceniał własne ustalenia w sprawie. 5.4. Mimo podzielania części zarzutów kasacji spółki trzeba stwierdzić, iż wyrok WSA, co do rozstrzygnięcia odpowiadał prawu, decyzja organu powinna być bowiem uchylona, dlatego też zgodnie z art. 184 P.p.s.a. oddalono skargi kasacyjne obu stron. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.