II SA/Wa 1969/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r. [...]. UZASADNIENIE A. K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz decyzję ją poprzedzającą, Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r., którą organ uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., przyznającą stronie dodatek mieszkaniowy od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] października 2013 r. w wysokości 459,06 zł miesięcznie oraz odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których - w razie uwzględnienia skargi - nie będzie można cofnąć. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje przy tym oceny zasadności złożonej skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku. W ocenie Sądu, we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, nie wystarczy tylko podnieść, że wykonanie kontrolowanego aktu lub czynności administracji publicznej, narazi skarżącego na znaczną szkodę bądź na powstanie skutków trudnych do odwrócenia, ale trzeba także taki zarzut w należyty sposób uzasadnić, wraz z przedstawieniem w razie potrzeby, odpowiednich dokumentów źródłowych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, iż na skutek ewentualnego wykonania kontrolowanego aktu, zaistnieją przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym fakt wystąpienia znacznej szkody (na który się powołuje) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie został przez skarżącą uprawdopodobniony (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2007 r., sygn. akt I OZ 372/07, publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Dodatkowo zauważyć należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy akt (decyzja) ma przymiot wykonalności i ma być wykonany w przyszłości. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, akty administracyjne odmowne nie korzystają z przymiotu wykonalności, podobnie jak postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji jest orzeczeniem o charakterze procesowym, nie nadaje się więc do wykonania i nie wymaga wykonania, nie wywołuje też skutków o charakterze materialnoprawnym (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 214/13, LEX nr 1318897, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 175/15 publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). W przedmiotowej sprawie A. K. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej skarżącej dodatek mieszkaniowy i odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. W związku z powyższym w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, oraz decyzja ją poprzedzająca, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym określonym w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.