III SA/Gl 1173/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2020 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Rektor Politechniki [...] utrzymał w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów z [...]r. nr [...] o nieprzyznaniu skarżącemu D.S. stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. Było to kolejne rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie wobec uchylenia poprzedniej decyzji rektora z [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów z [...]r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 czerwca 2019r., sygn. akt III SA/Gl 441/19. Stan sprawy przedstawia się następująco. D.S., student piątego roku stacjonarnych studiów doktoranckich Politechniki [...] w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie budowa i eksploatacja maszyn, złożył wniosek o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2018/2019. Decyzją z [...] r., nr [...], Odwoławcza Komisja Stypendialna Doktorantów Politechniki [...] orzekła o nieprzyznaniu wnioskodawcy stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że na podstawie § 21 ust. 1 Regulaminu przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej doktorantom Politechniki [...] (dalej w skrócie: "Regulamin"), Rektor Politechniki [...] przekazał Poleceniem nr [...] z [...] r. uprawnienia do przyznawania stypendium rektora dla najlepszych doktorantów Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów. Zgodnie z § 16 Regulaminu, stypendium dla najlepszych doktorantów może być przyznane doktorantowi: - na pierwszym roku studiów, który osiągnął maksymalną liczbę punktów w postępowaniu rekrutacyjnym; - na drugim i kolejnych latach, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: a) uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich, b) wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej, c) wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Stypendium może otrzymać doktorant, który złożył indeks wraz ze sprawozdaniem z przebiegu studiów doktoranckich za dany rok akademicki wraz z opinią promotora oraz zaliczył rok studiów. Wnioskodawca w wyznaczonym terminie złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. Komisja po rozpatrzeniu wniosku ustaliła, że wnioskodawca uzyskał za wskazane we wniosku osiągnięcia 70 punktów. Tymczasem, aby otrzymać stypendium należało uzyskać 78 punktów. W związku z powyższym Komisja ustaliła, że przedstawione we wniosku osiągnięcia nie uprawniają wnioskodawcy do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów. Wnioskodawca nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył do Rektora Politechniki [...] wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucił błędne rozliczenie dołączonych do wniosku dokumentów, potwierdzających osiągnięcia doktoranta. Decyzją z [...] r., nr [...], Rektor Politechniki [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że Komisja po ponownej analizie wniosku postanowiła do otrzymanych 70 punktów doliczyć 5 punktów co dało łączną liczbę 75 punktów. Tymczasem, w celu otrzymania stypendium należało uzyskać co najmniej 78 punktów, w związku z czym zaskarżona decyzja I instancji została utrzymana w mocy. Od tej decyzji, skarżący, reprezentowany w sprawie przez pełnomocnika procesowego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 25 czerwca 2019r. sygn. akt III SA/Gl 441/19 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Z decyzji wydanej w pierwszej instancji nie wynika co legło u podstaw odmowy przyznania skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej zawiera jedynie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, określa zasady przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów (cytowany jest Regulamin). Powyższe uzasadnienie rozstrzygnięcia nie wskazywało na okoliczności będące podstawą odmowy przyznania stypendium, czyli podstawy przyjętej punktacji. Zarzut ten dotyczy rozstrzygnięć obu instancji mimo, że w odwołaniu strona podniosła konkretne zarzuty. Nie wiadomo, który z zarzutów Rektor uznał za skuteczny, skoro podniósł przyznaną punktację o 5 pkt., ani dlaczego innym odmówił skuteczności. Organ nie uzasadnił w istocie odmowy przyznania stypendium, gdyż poza wskazaniem liczby przyznanych punktów nie uzasadnił w żaden sposób swego stanowiska. Nie jest natomiast dopuszczalna sytuacja, gdy doktorant zostaje pozbawiony stypendium z nieznanych sobie powodów. Zostaje też pozbawiony możliwości podjęcia takich działań, które umożliwiłyby jego uzyskanie w przyszłości. Formułując zalecenia, jakimi winny się kierować organy ponownie rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien załatwić wniosek uwzględniając wiążącą ocenę prawną wyrażoną w wyroku. W szczególności winien wydane rozstrzygnięcie uzasadnić w sposób odpowiadający wymogom prawa. Przechodząc na grunt rozstrzygnięcia, którego prawidłowość stanowi przedmiot badania w przedmiotowej sprawie przypomnieć należy, że rozpoznając sprawę po raz kolejny, organ I instancji decyzją z [...]r. nie przyznał stronie stypendium dla najlepszych doktorantów. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący nie spełnił przesłanek warunkujących przyznanie stypendium, gdyż uzyskał 75 punktów na 78 koniecznych do jego uzyskania. Zgodnie z Załącznikiem [...] do zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...]r. punktowane były następujące kryteria: 1. Średnia ocen –ocena 5,0 – liczba punktów otrzymana przez wnioskodawcę wynosi 10 na maksymalną 10, 2. Współpraca z przemysłem i innymi ośrodkami naukowo-badawczymi – liczba punktów otrzymana przez wnioskodawcę wynosi 0 na maksymalną 40 punktów, 3. Osiągnięcia naukowo – publikacyjne: przyznano 40 pkt na maksymalną liczbę 40 pkt. 4. Czynny udział w konferencjach naukowych - liczba punktów otrzymana przez wnioskodawcę wynosi 5 na maksymalną 10, 5. Udział w projektach naukowych (grantach). Za udział w badaniach statutowych, w grancie wydziałowym dla młodych naukowców i dwóch pracach badawczych przyznano 10 pkt – na maksymalną punktację 30 pkt; 6. Certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe. Wnioskodawca otrzymał 0 pkt na maksymalna liczbę 10 pkt. W ocenie wnioskodawcy należało przyznać 5 pkt. 7. Działalność organizacyjna oraz praca na rzecz uczelni (np. koło naukowe, [...], [...], dni otwarte, udział w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych, warsztatów szkoleń itd.). Wnioskodawca przedstawił dokumenty potwierdzające uczestnictwo w czterech przedsięwzięciach tj. powyżej minimalnych dwóch, zatem uzyskana liczba punktów wynosi 10 przy maksymalnej za to kryterium 10. Odnosząc się do przedłożonego przez stronę potwierdzenia uczestnictwa w projekcie "[...]" organ wyjaśnił, że uczestnictwo w nim stanowi interpersonalny rozwój organizacyjny i w związku z tym zostało zaliczone do kryterium 7, z którego skarżący i tak otrzymał maksymalną liczbę punktów, zatem nie mogło się to przyczynić do podwyższenia przyznanej punktacji. W tej sytuacji brak było podstaw do przyznania punktów za udział w tym projekcie w kategorii 6. W związku z tym, że suma zdobytych przez skarżącego punktów wynosiła 75, stypendium nie zostało mu przyznane. Od powyższego rozstrzygnięcia 8 października 2019r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił w nim błędne naliczenie punktów w zakresie kryterium 6: "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe". W zakresie tego kryterium skarżący podniósł, że Komisja wskazała, że uczestnictwo w projekcie "[...]" stanowi "interpersonalny rozwój organizacyjny", (czego jednak w żaden sposób nie uzasadniła), w związku z czym certyfikat z tego tytułu zaliczyła do pkt. 7 "Działalność organizacyjna oraz praca na rzecz uczelni (np. koło naukowe, [...], [...], dni otwarte, udział w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych, warsztatów szkoleń itd.)", z którego i tak skarżący otrzymał maksymalną ilość punktów. Punkt ten klasyfikuje wszelkie działania organizacyjne i inne prace na rzecz Uczelni i nie obejmuje żadnych prac związanych z rozwojem osobistym. Natomiast certyfikat, jaki otrzymała strona dotyczy ukończenia kursu, a nie jego organizacji, uczestnik projektu nie był jego organizatorem, stąd – zdaniem strony – brak podstaw do łączenia go z organizacją. Strona przytoczyła treść certyfikatu, w którym organizator szkolenia wskazał, że skarżący [...]r. ukończył kurs "[...]" w wymiarze 12 h i przywołał poszczególne punkty szkolenia. W związku z tym skarżący podniósł, że Komisja błędnie przyporządkowała ten certyfikat do pkt. 7, podczas gdy winien on być przypisany do pkt. 6, a wówczas właściwa punktacja za poz. 6 winna wynosić 5 pkt, a nie 0, jak zostało mu przyznane. Podniósł też, że Komisja zaniżyła ocenę punktową publikacji w czasopiśmie "[...]" i że była ona punktowana odmiennie od dotychczasowych zasad, tym niemniej zauważył, że o nawet prawidłowo naliczona punktacja w zakresie tego kryterium nie wpłynie na sumę zdobytych punktów, gdyż w zakresie tego kryterium posiada już maksymalną liczbę punktów. Podsumowując stwierdził, że po uwzględnieniu wadliwie nieprzyznanych mu punktów końcowa punktacja zamiast 75 winna wynosić 80 (5 pkt za osiągnięcia z pkt 6 załącznika) i przewyższałaby wymaganą dla przyznania stypendium ilość 78 punktów (karta 73 akt administracyjnych). Załącznikiem do wniosku były zaświadczenie o ukończeniu kursu "[...]" i suplement do zaświadczenia wskazujący zakres programowy kursu (karta 74). Zaskarżoną decyzją z [...]r. Rektor utrzymał jednak w mocy decyzję Komisji Stypendialnej, albowiem stwierdził, że została ona wydana prawidłowo i jest zgodna z prawem (karta 80 akt administracyjnych). Odnośnie kryterium nr 3 tj. osiągnięć naukowo – publikacyjnych podzielił stanowisko Komisji co do tego, że czasopismo "[...]" jako znajdujące się pod pozycją [...] wykazu B Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego punktowane jest w wysokości 10 pkt i taką punktację należy jeszcze podzielić przez współautorów, co dało 5 pkt na autora. Natomiast w zakresie kryterium z pkt 6 "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej ..." Rektor stwierdził, że uczestnictwo w projekcie "[...]" i [...] są powiązane w ramach jednego szkolenia, zatem organ prawidłowo przyznał za nie punkty w kategorii 7, wobec czego brak podstaw do ponownego przyznania punktów w ramach kategorii 6. W podsumowaniu Rektor stwierdził brak podstaw do zmiany decyzji Komisji Stypendialnej. Końcowo stwierdził, że wyczerpano limit finansowy na przeznaczony na wypłatę stypendium doktoranckiego , zatem jego wypłata na rzecz skarżącego nie jest możliwa. W skardze do sądu administracyjnego na tę decyzję skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego w tym w szczególności: 1) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i faktyczne rozstrzygnięcie sprawy pomimo braku w organie materiałów sprawy i przeprowadzenie czynności na posiedzeniu [...] roku pomimo otrzymania akt z Sądu dopiero [...] roku 2) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, niezawiadamianiu strony o prowadzonych czynnościach, możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów, 3) art. 15 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. ze względu na naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez bezrefleksyjne oparcie decyzji organu II instancji na opinii Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów, działającej jako organ I instancji. 4) art. 7, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania zasad prowadzenia i celu programu pn. [...], jako faktów znanych organowi z urzędu oraz poprzez niewłaściwą i dowolną interpretację faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujące uznaniem, że uczestnictwo w programie pn. "[...]" zgodnie z zasadami i celami programu jest ze strony uczestnika formą działalności organizacyjnej i pracy na rzecz uczelni, tymczasem prawidłowa ocena zakresu uczestnictwa w programie Skarżącego powinna prowadzić do wniosku, że nie był organizatorem w żadnej formie, a odbiorcą programu, wobec czego w wyniku uczestnictwa w programie zdobył umiejętności spełniające warunek zakwalifikowania uczestnictwa zgodnie z pkt 6 Załącznika [...] do Zarządzenia Nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] roku . 5) art. 270 ust. 2, 273 ust. 1, oraz art. 275 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1669) w związku z § 16 - 18 Załącznika nr [...] do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r. (Regulaminu Przyznawania i Wypłacania Świadczeń Pomocy Materialnej Doktorantom Politechniki [...]) poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, pomimo istnienia przesłanek przyznania stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów; 6) § 2 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r. (Regulaminu Przyznawania i Wypłacania Świadczeń Pomocy Materialnej Doktorantom Politechniki [...]) poprzez złamanie zasady równości dostępu do świadczeń pomocy materialnej w stosunku do skarżącego oraz zasady jawności działań - ze względu na nieudostępnienie innych wniosków o stypendia dla najlepszych doktorantów (w tym mimo wnioskowanej anonimizacji danych osobowych pozostałych osób wnioskujących). W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że nieprawdziwy jest zarzut, jakoby orzekał bez znajomości akt sprawy, skoro te były jeszcze w Sądzie administracyjnym. W tym zakresie wyjaśnił, że dysponował kserokopiami całych akt i rozstrzygając sprawę oparł się na nich. Co do punktacji za publikację podtrzymał tezę, że wobec ujęcia czasopisma w wykazie B Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego może być za nią przyznane maksymalnie 10 punktów, które skarżący otrzymał (ponieważ była to wspólna praca dwóch autorów otrzymał de facto 5 pkt, ale okoliczności podziału punktów na dwie osoby strona nie kwestionuje). Nie uznał za zasadny również zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., gdyż materiał dowodowy pochodził od strony i nie uległ zmianie w stosunku do tego, który stał się podstawą poprzedniego rozstrzygnięcia, zatem był stronie znany. Odnośnie projektu "[...]" organ podtrzymał tezę, że stanowił on "interpersonalny rozwój organizacyjny" i jako taki zasadnie został zakwalifikowany do pkt. 7. Podniósł też, że niemożliwe jest przyznanie stypendium w związku z wyczerpaniem procentowego limitu doktorantów, który mogą je otrzymać. W toku sprawy Rektor złożył pismo procesowe z 26 czerwca 2020r., w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Zarządzeniem z 20 sierpnia 2020r. Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek Krajowej Reprezentacji Doktorantów o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, albowiem nie został uzupełniony brak formalny wniosku w zakresie wykazania umocowania do działania w imieniu wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Nadto, stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Odnośnie tego przypomnieć należy, że w wyroku o sygn. akt III SA/Gl 441/19 Sąd stwierdził, że decyzje obu instancji w żadnej mierze nie spełniają wymogu określonego w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie wskazał jakie argumenty spowodowały, iż doliczono wnioskodawcy 5 punktów, ani których argumentów odwołującego nie uznał za zasadne i nie wyjaśnił dlaczego tak postąpił. Strona otrzymując obie decyzje nie miała w istocie żadnej możliwości do poznania i zrozumienia toku podejmowania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazał też, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ załatwi wniosek uwzględniając wiążącą ocenę prawną wyrażoną w wyroku i uzasadni wydane rozstrzygnięcie. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stwierdził, że organ nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w wyroku III SA/Gl 441/19. Przedmiotem sporu jest zasadność nieprzyznania stronie stypendium doktoranckiego dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2018/2019, która jest konsekwencją sporu o punktację, jaka winna być przyznana doktorantowi w kategorii określonej w załączniku nr [...] do zarządzenia Rektora Politechniki [...] nr [...] z [...]r.: - kryterium 6 – certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzającej zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe. Co prawda we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł jeszcze zarzuty odnośnie kryterium 3 – osiągnięcia naukowo-publikacyjne, tym niemniej przyznał, że w ramach tego kryterium otrzymał już maksymalną ilość punktów i nawet zmiana w zakresie punktacji w ramach tego kryterium nie może spowodować przyznania mu wyższej punktacji. Zresztą w skardze dotycząca tego zagadnienia argumentacja już nie została podniesiona. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast omawiane rozstrzygnięcia organów obu instancji nie wskazują, dlaczego odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaświadczeniu potwierdzającemu udział strony w szkoleniu wraz z suplementem. Takie działanie organów narusza nie tylko powołany przepis, ale także art. 8 K.p.a. i to zarówno jego § 1 jak i § 2, co wskazuje na zasadność zarzutu skargi w tym zakresie. Powołany przepis stanowi, że: § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. § 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Natomiast taki sposób prowadzenia postępowania, który ignoruje twierdzenia strony, w tym odnośnie charakteru projektu, w jakim brał udział w ramach "[...]" i w żaden sposób nie odnosi się do nich z pewnością nie budzi zaufania stron do władzy publicznej. Narusza także zasadę przekonywania, która nakazuje organom administracji publicznej wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 K.p.a.). Sporna kwestia koncentruje się wokół tego, do którego z punktów (6. czy 7.) Załącznika nr [...] do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] winien być zaliczony program "[...] – [...]". Zdaniem strony winien to być pkt 6. – "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich", organy zaliczyły go do pkt. 7 "Działalność organizacyjna oraz praca na rzecz uczelni (np. koło naukowe, [...], dni otwarte, udział w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych ...)". Z opisów powołanych punktów wynika, że w pkt 6. winny być ujmowane takie projekty, które pozwoliły uczestnikom na zdobycie umiejętności, w których uczestniczyli oni jako osoby szkolone; w pkt 7. – takie, w których uczestniczyli z ramienia ich organizatora. Z przedłożonych przez skarżącego zaświadczenia wraz z suplementem (karty 74 i 75) wynika, że ukończył on 12 –godzinny kurs "[...]" organizowany przez firmę zewnętrzną – "A" S.A. z G. Natomiast wśród załączników do skargi (karta 29 akt sądowych) znajduje się wykaz osób wchodzących w skład osób prowadzących szkolenie i nie ma wśród nich strony. Z powyższego, zdaniem Sądu, w sposób oczywisty wynika, że udział w tym projekcie nie stanowił pracy na rzecz uczelni, lecz formę kształcenia uczestnika kursu, zatem punkty z niego wynikające co do zasady winny być ujęte w poz. 6. Załącznika [...], który dotyczy certyfikatów potwierdzających zdobywanie umiejętności. Jeśli zaś w ocenie organów z jakichś względów nie mógł tam być ujęty, winno to być przekonująco i wyczerpująco wyjaśnione w decyzjach, skoro również w tym zakresie skarżący jasno przedstawiał swoje stanowisko. Organ podniósł co prawda, że strona nie przedstawiła certyfikatu z tego szkolenia, a jedynie zaświadczenie o jego ukończeniu, w żaden sposób jednak nie uargumentowała jakie ten fakt ma znaczenie w kontekście możliwości przyznania za nie punktów. Natomiast w odwołaniu strona wskazała na "załączony przeze mnie we wniosku certyfikat o ukończeniu kursu ..." (karta 71 akt administracyjnych), zatem nastąpiła rozbieżność co do stanu faktycznego sprawy, która winna być wyjaśniona w toku ponownego postępowania, o ile ma znaczenie dla sprawy, tj. o ile organ uznaje, że możliwość przyznania punktów jest ściśle związana z certyfikatem, a nie tylko z ukończeniem kursu. Nadto zauważyć trzeba, że stanowisko organu w zakresie oceny kursu jest niespójne. W decyzji I instancji organ stwierdził, że "uczestnictwo w projekcie "[...] i [...]" z [...]r. stanowi interpersonalny rozwój organizacyjny" (karta 67, akapit ostatni akt administracyjnych), co jednak zupełnie niczego nie wyjaśnia ani o niczym nie przesądza, gdyż ani pkt 6, ani 7 nie posługuje się takim opisem. Natomiast organ odwoławczy w swej decyzji podniósł, że "[...]" i "[...]" są z sobą powiązane, zatem niezasadne jest przyznawanie punktów z obydwu tytułów. Twierdzenia tego jednak w żaden sposób nie uzasadnił ani nie udowodnił. Zresztą nawet jeśli istotnie tak jest, to nie wyklucza to – zdaniem Sądu – przyznania punktacji z każdego z tych tytułów, jeśli są one tylko powiązane (a nie dublują się), bo nawet w takim przypadku możliwa jest sytuacja, że uczestnik kursu w każdym przypadku zdobywa nowe umiejętności, nawet jeśli pozostają w związku. Potwierdza to zasadność zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie zasad i celu programu [...]". Dlatego Sąd stwierdził, że obie decyzje nadal naruszają art. 107 § 3 K.p.a. i nie wypełniają wskazań Sądu co do przedstawienia których argumentów odwołującego (organ) nie uznał za zasadne i dlaczego tak postąpił. Zatem Sąd orzekający stwierdza, że sposób załatwienia sprawy narusza art. 8 § 1 i § 2, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a., które wymagają wskazania i wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie – również, a może nawet zwłaszcza w zakresie podniesionych przez nią zarzutów, aby strona miała świadomość, że jej głos został wysłuchany, a argumenty przeanalizowane. Narusza także art. 153 p.p.s.a. poprzez niezrealizowanie zaleceń Sądu zawartych w wyroku III SA/Gl 441/19. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że trudno stwierdzić, czy Komisja wydała orzeczenie nie dysponując aktami sprawy, gdyż otrzymała akta z Sądu [...]r., a decyzja I instancji nosi datę [...]r. Jeśli nawet sprawa była przedmiotem posiedzenia, jakie miało miejsce 2 września, to nie ma przeszkód, aby takie robocze spotkanie toczyło się w oparciu o kserokopie dokumentów, które zresztą sporządziła sama Politechnika, dlatego organ może polegać na ich wiarygodności. Sąd nie stwierdził też, aby brak zapoznania się strony ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia co do niego mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy, na którym oparły się organy był stronie znany i miała ona możliwość zajęcia co do niego stanowiska w toku postępowania poprzedzającego decyzje uchylone wyrokiem tut. Sądu o sygn. III SA/Gl 441/19. Z zarzutem bezrefleksyjnego powielenia stanowiska organu I instancji trudno jest polemizować, można byłoby go postawić każdemu orzeczeniu organu odwoławczego, który podziela stanowisko wyrażone w decyzji I instancji i z tego względu nie zasługiwał on na uwzględnienie. Odnośnie zasady równości dostępu do świadczeń pomocy materialnej i jawności działań, co miało nastąpić poprzez odmowę udostępnienia stronie innych wniosków o przyznanie stypendiów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd stwierdza, że ta kwestia pozostaje poza granicami przedmiotowej sprawy, zatem Sąd nie może się do niej odnieść w ramach przedmiotowego postępowania. Z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa procesowego, odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 270 ust. 2, 273 ust. 1, oraz art. 275 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1669) w związku z § 16 - 18 Załącznika nr [...] do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r., co miało nastąpić poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, pomimo istnienia przesłanek przyznania stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów jest przedwczesne. Wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie spornego kryterium nie można bowiem stwierdzić, czy skarżący spełnił, czy też nie spełnił przesłanek koniecznych do jego przyznania. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do powyższych wskazań Sądu. W szczególności ponownie przeanalizuje zasadność przyznania punktacji za sporne kryterium. Nie tylko przedstawi zasadność dokonanej przez siebie wyceny punktowej osiągnięć skarżącego i uzasadnienie ich kwalifikacji do poszczególnych kryteriów określonych w załączniku [...] do Zarządzenia Rektora nr [...], ale także szczegółowo i wyczerpująco odniesie się do argumentacji strony. Końcowo Sąd wyjaśnia, że nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, że wyczerpany został limit (niejasne jest czy doktorantów, którym mogą być przyznane stypendia, czy środków na ten cel, jednak w poprzednim akapicie odpowiedzi na skargę organ odnosił się do liczby doktorantów). Jeśli strona spełniała warunki konieczne do przyznania stypendium lecz go nie otrzymała, to nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego działania organu. Z uwagi na naruszenie powyższych przepisów, które mogło mieś wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i 153 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu wpisu sądowego, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym i opłaty od pełnomocnictwa.