II OSK 1093/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Borkowska Del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 16/07 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 16/07 po rozpoznaniu skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [..] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [..] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu zakładu demontażu odpadów elektronicznych i elektrycznych oraz punktu ich zbiórki i magazynowania na działkach nr ew. [..] i [..] przy ul. S. w W. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji motywowane jest tym, że wykonanie i eksploatowanie inwestycji zgodnie z przepisami prawa, warunkami decyzji i ustaleniami raportu o oddziaływaniu na środowisko nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska. Protest okolicznych mieszkańców nie ma uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji wniesionego między innymi przez G. K. nie podzieliło zastrzeżeń podniesionych w odwołaniu dotyczących wadliwości postępowania administracyjnego. W ocenie Kolegium postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Przeprowadzono analizę i ocenę bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i zdrowie oraz warunki życia ludzi. Warunki realizacji przedsięwzięcia uzgodniono z organem ochrony środowiska i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Nie było obowiązku powołania w sprawie biegłego i przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Kolegium nie podzieliło też zarzutów odnoszących się do raportu o oddziaływaniu na środowisko, który w ocenie tego organu spełnia wszystkie wymagania określone art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. W skardze na powyższą decyzję G. K. zarzuciła naruszenie art. 89 ( 2 kpa, art. 107 ( 3 kpa, art. 7 w zw. z art. 28 i art. 8 kpa oraz art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd podkreślił w uzasadnieniu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest wydawana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902/, zawierającej regulacje materialne a także przepisy procesowe. Zgodnie z art. 53 tej ustawy organ pierwszej instancji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez dokonanie publicznego obwieszczenia o możliwości zapoznania się z decyzją i dokumentacją dotyczącą środowiska i jego ochrony. Głównym dokumentem był sporządzony w sprawie Raport oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zapewniono udział w postępowaniu poprzez zastosowanie art. 49 kpa w zw. z art. 46a ust. 5 i art. 32 Prawo ochrony środowiska, czego wynikiem był protest mieszkańców z dnia 27 lutego 2006 r. W oparciu o raport organ ustala krąg podmiotów mających w sprawie interes prawny, które powinny być powiadomione o toczącym się postępowaniu. Organ uznał, że oddziaływanie inwestycji na środowisko zamknie się w granicach działek inwestora /obszar oznaczony na załączniku graficznym linią przerywaną A-J/. Nie był jednak w tym względzie konsekwentny, skoro za strony postępowania uznał też właścicieli działek graniczących z terenem inwestycji od północy i od wschodu. Inni właściciele sąsiednich działek nie zostali też pozbawieni możliwości działania, złożyli bowiem odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, które zostało przyjęte i rozpatrzone przez organ odwoławczy. Nie można więc mówić o naruszeniu art. 28 kpa, zwłaszcza iż nikt poza skarżącą skargi do sądu administracyjnego nie wniósł. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił też stanowisko organu odwoławczego co do nie zasadności zarzutu skarżącej w kwestii konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zwłaszcza iż art. 89 ( 2 kpa podobnie jak art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska mówi o możliwości przeprowadzenia rozprawy a nie o konieczności zastosowania tego środka. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja w sposób logiczny i wyczerpujący wywodzi zasadność rozstrzygnięcia a zwłaszcza o znaczeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Całość postępowania dowodowego, w tym treść raportu oddziaływania na środowisko, przesądziła zdaniem Sądu o rozstrzygnięciu jakie zostało wydane w sprawie, które nie narusza art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W skardze nie podniesiono żadnych zarzutów merytorycznych w zakresie ewentualnego negatywnego oddziaływania przyszłej inwestycji na środowisko, zaś ogólnikowe uwagi nie zostały poparte dowodami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. K. reprezentowana przez adwokata A. Z. – G. zarzucając naruszenie: 1/ art. 145 ( 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" poprzez oddalenie skargi w wyniku nie dostrzeżenia naruszenia prawa polegającego na nie uznania za stronę wskazanych osób, które wyraziły wolę bycia podmiotem w postępowaniu o czym świadczy fakt podpisania przez nie protestu z dnia 27 lutego 2006 r. oraz rozpatrzenia ich odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, 2/ art. 145 ( 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 1 ( 2 ppsa wobec nie dostrzeżenia, że fakt obwieszczenia nie zwalnia od prawidłowego określenia podmiotów mających interes prawny i zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu a także, iż fakt wniesienia odwołania nie może przesądzać o braku naruszeń prawa tych podmiotów, 3/ art. 145 ( 1 pkt c ppsa poprzez oddalenie skargi pomimo nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z naruszeniem art. 89 ( 2 kpa, 4/ art. 145 ( 4 ppsa wobec braku należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, 5/ art. 145 ( 1 pkt 1 c ppsa w zw. z art. 1 ( 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 ( 1 ppsa poprzez nie dokonanie należytej oceny, czy organy orzekające ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszernie omawia się wadliwe postępowanie wiążące się z ograniczeniami dotyczącymi zapewnienia udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie innych podmiotów i niesłuszny pogląd Sądu, że nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia jak też brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy, co potwierdza załączona do skargi opinia osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje, sporządzona na zlecenie Urzędu Gminy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W znacznej części skarga kasacyjna zarzuca naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego ze względu na ograniczenie możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym innych osób, niż wnosząca skargę kasacyjną. Należy w związku z tym stwierdzić, iż wprawdzie w określonych warunkach może to stanowić podstawę wznowieniową /art. 145 ( 1 pkt 4 kpa/, jednakże jak to wyraźnie stanowi art. 147 kpa, wznowienie postępowania na tej podstawie następuje wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu, to jest tego, który uznaje, że jego prawa zostały ograniczone. Jak to dostrzegł Sąd pierwszej instancji, skargę wniosła jedynie G. K., zaś inne osoby, na które powołuje się ona w skardze kasacyjnej, skargi nie wniosły, brak jest też danych, aby domagały się one wznowienia postępowania. Tym samym zarzuty w omawianym zakresie należy uznać za nieusprawiedliwione. Nie jest możliwe również uwzględnienie zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego wobec nie uwzględnienia opinii rzeczoznawcy przedłożonej Sądowi wraz ze skargą. Strona uczestnicząca w postępowaniu administracyjnym ma prawo korzystania z środków dowodowych, w tym również wniesienia o dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy również wówczas, gdy było prowadzone postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji i został sporządzony stosowny raport. W niniejszej sprawie natomiast opinia, o której mowa w skardze kasacyjnej, została złożona nie w postępowaniu administracyjnym, lecz dopiero wraz ze skargą. Przepis art. 106 ( 3 ppsa, który nie został zresztą powołany w skardze kasacyjnej, przewiduje iż co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, może jedynie wyjątkowo dopuścić jako uzupełniający dowód z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia sprawy i przyśpieszenia wydania rozstrzygnięcia. Nie może budzić wątpliwości, że opinia, na którą strona się powołuje, nie stanowi dokumentu w rozumieniu art. 106 ( 3, a zatem nie mogła być wzięta przez Sąd pod uwagę. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.