I OZ 1755/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 900/15 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE J. G. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego z dnia 30 lipca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wpisu sądowego od skargi w kocie 200 zł pod rygorem jej odrzucenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zaś postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 17 maja 2016 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 30 lipca 2015 r. w kwocie 200 zł. Odpis ww. zarządzenia został doręczony stronie w dniu 7 czerwca 2016 r. Pełnomocnik skarżącego w dniu 23 czerwca 2016 r. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi podnosząc, że skarżący w dniach od 6 czerwca 2016 r. do 19 czerwca 2016 r. przebywał poza granicami kraju w związku z wykonywanymi przez siebie obowiązkami zawodowymi, co znacznie utrudniło pełnomocnikowi możliwość zawiadomienia skarżącego o konieczności wniesienia wpisu sądowego. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący nie miał w tym czasie dostępu do telefonu. Należny w sprawie wpis uiścił zaś w dniu 20 czerwca 2016 r. Oddalając ww. wniosek, Sąd Wojewódzki – powołując się na treść art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a."– uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił baku winy w uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności. Zdaniem Sądu, wyjazd skarżącego z Polski nie stanowił okoliczności nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiłaby mu uzupełnienie braku fiskalnego skargi. Nawet bowiem zakładając, że był to nagły i nieplanowany wyjazd, który przypadł w ostatnich dniach terminu do uiszczenia wpisu, to w dobie telefonii komórkowej i Internetu nie było przeszkód, aby pełnomocnik ustalił ze skarżącym czy uiścić wpis. W ocenie Sądu, pełnomocnik należycie dbający o interesy mandanta, mając na względzie, że przywrócenie terminu nie jest instytucją należną tylko z tego tytułu, że wniosło się wniosek o przywrócenie terminu, winien był uiścić wpis od skargi, którą mógł następnie cofnąć, gdyby skarżący stwierdził jednak jej niezasadność. Po jego stronie leżało zaś należyte zadbanie o interesy swego mocodawcy. W tej sytuacji zatem niepodejmowanie przez niego odpowiednich działań na tym polu, należało uznać za brak szczególnej staranności, jakiej można było wymagać od profesjonalnego zastępcy procesowego należycie wykonującego swoje zawodowe obowiązki. J. G., w zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zakwestionował jego prawidłowość przedstawiając kilka kart leczenia szpitalnego. Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 p.p.s.a. warunkami przywrócenia uchybionego terminu są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, czyli niespełnienie chociażby jednej z nich powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona, uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę (oraz jej pełnomocnika) szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia po ww. kątem należało uznać wyrażone przez Sąd I instancji stanowisko za prawidłowe. We wniosku nie uprawdopodobniono bowiem okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia w niniejszym przypadku wpisu od skargi. Przede wszystkim należy wskazać, iż wymóg uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających uwzględnianie powyższego wniosku powoduje, iż niewystarczającym w takim przypadku będzie jedynie jego lakoniczne uzasadnienie. Wskazanie zaś przez skarżącego, że w dniach od 6 czerwca 2016 r. do 19 czerwca 2016 r. przebywał poza granicami kraju w związku z wykonywanymi przez siebie obowiązkami zawodowymi, co znacznie utrudniło pełnomocnikowi możliwość zawiadomienia skarżącego o konieczności wniesienia wpisu sądowego, a ponadto że skarżący nie miał w tym czasie dostępu do telefonu, za takie właśnie uzasadnienie należy uznać. Ogólnikowość zawartych we wniosku sformułowań, nieprzedstawiających w rzetelny i wiarygodny sposób okoliczności wyjazdu skarżącego uniemożliwia uznanie takich twierdzeń za przekonujące. Poza tym Sąd I instancji słusznie zauważył, że w sytuacji ustanowienia przez skarżącego zawodowego pełnomocnika, który jest zobligowany do należytego dbania o jego interesy, to na tym pełnomocniku ciążył obowiązek zabezpieczenia interesów swego mocodawcy, które w tym przypadku sprowadzały się do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, celem jej merytorycznego rozpoznania. Jego zaniechanie w tym zakresie, przy braku wiarygodnego wskazania istnienia ważnych ku temu przeszkód, skutkowało brakiem podstaw do wydania odmiennego orzeczenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.