II FSK 3801/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w dniu 5 grudnia 2014 r. wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II FSK 3801/13 w sprawie ze skargi I. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1545/09 oddalającego skargę kasacyjną I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 139/09 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 23 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wnioskiem z 22 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze wystąpił z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki w postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2014 r. (sygn. akt II FSK 380/13) w zakresie kosztów postępowania sądowego. We wniosku, pełnomocnik organu podniósł zarzut naruszenia art. 210 w zw. z art. 193 i art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W piśmie tym zawarto także zarzut naruszenia art. 200 w zw. z art. 279 P.p.s.a., jak również art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu pisma, pełnomocnik strony wywodził, że podstawa prawna rozstrzygnięcia o kosztach (art. 203 § 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 P.p.s.a.), sugeruje, że kwota zasądzonych od Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze kosztów postępowania jest wynikiem błędu rachunkowego. Zdaniem organu podatkowego, z treści art. 276 P.p.s.a. nie można bowiem wywieść prawa Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania poniesionych przez strony na wcześniejszych etapach postępowania. W konsekwencji tego strona skarżąca miała wyłącznie prawo dochodzenia zwrotu kosztów postępowania wznowieniowego na podstawie art. 200 P.p.s.a. Niemniej jednak z wnioskiem takim nie wystąpiła. Naczelny Sąd Administracyjny nie wyszczególnił jednakże w motywach wyroku, jakie konkretnie wydatki składały się na zasądzoną od organu kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z uwagi na powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze, z obowiązujących przepisów prawa wynika, że kwota ta powinna wynosić 1.433 zł. Wskazanie w sentencji wyroku kwoty 22.451 zł, zasądzonej od organu tytułem zwrotu kosztów postępowania musi stanowić oczywistą omyłkę pisarską, o której jest mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek okazał się bezpodstawny, dlatego podlega oddaleniu. Biorąc pod uwagę zarzuty stawiane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jak i przytoczoną na ich poparcie argumentację, należy dojść do wniosku, że wbrew temu co podnosi pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej, do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w kwocie 22.451 zł nie mogło dojść w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej. Przede wszystkim sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. podlegają wyłączenie omyłki oczywiste, czyli takie, które nie budzą wątpliwości i są bezsporne. Tymczasem pismo nazywane "wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki" stanowi w istocie rzeczy merytoryczną polemikę z zasadnością rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny o kosztach postępowania sądowego, na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 P.p.s.a. Przemawia za tym zarówno konstrukcja samego pisma, które rozpoczyna się od przedstawieniem zarzutów kierowanych do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i zawarta w nim argumentacja. Zasadza się ono bowiem na konstatacji, że z art. 276 P.p.s.a nie można wywieść prawa Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania poniesionych przez strony na wcześniejszych etapach postępowania. Tymczasem od prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w wyroku tego sądu, kończącego tok instancyjnej kontroli sądowoadministracyjnej, środek zaskarżenia nie przysługuje. Nawet jeżeli przyjąć, że w motywach wniosku Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze przedstawił tylko racje przemawiające za przyjęciem, iż w postanowieniu znalazł się jedynie błąd rachunkowy – zwrócić należy uwagę, że organ nie wyjaśnił, dlaczego prawidłowa kwota kosztów, które należało zasądzić, a którą tylko w wyniku omyłki źle oznaczono, wynosi 1.433 zł. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 160 i art. 193 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.