II SA/Bd 1250/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu płatności pomocy finansowej w formie zasiłku stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "B." w B. z dnia [...], nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 5 października 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.s.") oraz art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "B." Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 25 sierpnia 2011 r., znak: [...], o odmowie zmiany sposobu płatności pomocy finansowej w formie zasiłku stałego. W/w orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Ostateczną decyzją z dnia 21 października 2010 r., znak: [...], działający z upoważnienia Prezydent Miasta B. Zastępca Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "B." Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. przyznał M. M. świadczenie z pomocy społecznej, tj.: ▪ w pkt 1 zasiłek stały od dnia 1 września 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. w wysokości 180,73 zł miesięcznie w miesiącu wrześniu 2010 r., a od miesiąca października 2010 r. w wysokości 361,46 zł, ▪ w pkt 2 składkę zdrowotną w wysokości 9,00% od kwoty zasiłku na czas trwania świadczenia, W pkt 3 określono, iż wypłata zasiłku stałego realizowana będzie w ten sposób, że w miesiącu wrześniu 2010 r. kwota 140,73 zł zostanie wpłacona na konto sklepu spożywczego przy ul. [...], a kwota 40 zł na konto Zakładu Energetycznego, natomiast od miesiąca października 2010 r. kwota 321,46 zł zostanie wpłacona na konto sklepu spożywczego i kwota 40 zł na konto Zakładu Energetycznego. Pismem z dnia 18 sierpnia 2011 r. M. M. zwrócił się do Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z wnioskiem o zmianę w/w decyzji w zakresie sposobu wypłaty zasiłku stałego, domagając się wypłaty zasiłku stałego w formie gotówkowej. Wnioskodawca podniósł, że potrzebne są mu środki finansowe na zakup leków, odzieży, butów i innych potrzebnych artykułów, których nie można zakupić w sklepie spożywczym. Podniósł, iż leczy się u lekarzy specjalistów na nadciśnienie tętnicze i miażdżycę zarostową kończyn dolnych, w związku z czym musi zakupić drogie lekarstwa. Wskazał, że ze względu na chorobę od ponad dwóch lat nie pije żadnego alkoholu. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie z dnia 16 sierpnia 2011 r. o stanie zdrowia wydane dla potrzeb orzekania o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczenie o udziale w terapii AA w postaci pieczątek Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia. W odpowiedzi na w/w podanie Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "B." Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. (dalej jako "Kierownik ROPS") poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r., znak: [...], że nie widzi zasadności zmiany sposobu płatności pomocy finansowej w formie zasiłku stałego. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, iż w poprzednich okresach strona nie leczyła się systematycznie w paradni odwykowej, do czego zobowiązywała się w kontrakcie socjalnym podpisanym w dniu 11 stycznia 2010 r., w związku z czym nie zakończyła jeszcze leczenia odwykowego. Z analizy przedłożonych przez stronę dokumentów wynika co prawda, iż wnioskodawca od 5.05.2011 r. regularnie uczestniczy w terapii, zgłaszając się do lekarza w Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia, jednakże cała terapia trwa 16 miesięcy i dopiero po tym czasie można uznać, że leczenie odwykowe zakończyło się. Zwrócono również uwagę, iż przyznanie zasiłku w formie świadczenia niepieniężnego znajduje podstawę prawną w art. 11 ust 1 u.p.s., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zaznaczono, że po dostarczeniu dokumentu potwierdzającego odbycie leczenia zostanie rozpatrzona zmiana przedmiotowej decyzji co do sposobu płatności zasiłku stałego. W zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. M. M. ponownie podniósł, że nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi mu na zakup leków, odzieży i innych niezbędnych do życia artykułów, których nie można zakupić w sklepie spożywczym. Zażądał ponadto przedstawienia przez pracownika socjalnego dowodów, na podstawie których uzyskał informacje na jego temat. Po rozpatrzeniu zażalenia M. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydało wskazaną na wstępie decyzję z dnia 5 października 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Kierownika ROPS. Na wstępie uzasadnienia w/w decyzji Kolegium wskazało, iż pismo organu pierwszej instancji z dnia 25 sierpnia 2011 r., nr [...], w sprawie odmowy zmiany sposobu płatności pomocy finansowej w formie zasiłku stałego, stanowiące odpowiedź na wniosek strony dotyczący zmiany formy płatności przyznanej pomocy, należało uznać za decyzję administracyjną. Przedmiotowe pismo, pomimo że nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji, tzn. takie elementy jak: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Zwrócono uwagę, że stosownie do treści art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej; decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Dlatego też organ I instancji podanie strony z dnia 18 sierpnia 2011 r. winien rozpoznać jako żądanie zmiany decyzji z dnia 21 października 2010 r., znak: [...], wydając decyzję administracyjną. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 11 stycznia 2010 r. M. M. zawarł z organem I instancji kontrakt socjalny określający sposób współdziałania między osobą a środkiem pomocy społecznej w zakresie rozwiązywania trudnej sytuacji życiowej. Z treści pkt II.1. wynika, iż przyczyną trudnej sytuacji życiowej jest podejrzenie zespołu zależności alkoholowej, a strona w celu uzyskania diagnozy odnośnie ewentualnej zależności alkoholowej (pkt II.4) podjęła się wywiązywania z zaleceń specjalistów poradni leczenia uzależnień. Strona nie dotrzymała postanowień kontraktu socjalnego, bowiem z informacji Przychodni Zdrowia Psychicznego Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia z dnia 18 czerwca 2010 r. oraz z dnia 4 kwietnia 2011 r. wynika odpowiednio, iż strona zgłosiła się do lekarza w dniu 24 maja 2010 r., ale nie podjęła leczenia odwykowego, oraz że ostatni kontakt z poradnią strona miała w dniu 30 września 2010 r., przy czym skarżący nie przyszedł na kolejną wizytę. Natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy notatki Naczelnika Wydziału Prewencji KP B.-B., wynika, iż M. M. jest znany z nadużywania alkoholu, gdyż wobec strony przeprowadzano interwencje. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego ze skarżącym w dniu 7 października 2010 r. wynika, iż strona była pod wpływem alkoholu, do czego przyznała się w rozmowie z pracownikiem socjalnym. Kolegium ustaliło, iż M. M. w oświadczeniu z dnia 20 października 2010 r. wyraził zgodę na ustaloną decyzją z dnia 21 października 2010 r., znak: [...], formę realizacji przyznanego zasiłku stałego. Organ odwoławczy ustalił także, iż strona legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia 21 września 2010 r. wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B., stwierdzającym, iż M. M. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (pkt I), a orzeczenie wydano do dnia 30 września 2011 r. (pkt III). Ponadto Kolegium ustaliło, iż skarżącemu - na jego wniosek - udzielono pomocy w postaci zasiłków celowych, co potwierdza decyzja organu I instancji z dnia 30 listopada 2010 r., nr [...], dotycząca zasiłku na zakup leków, oraz decyzja z dnia 19 lipca 2011 r., nr [...], dotycząca dofinansowania opłaty za gaz. Z przedłożonych przez stronę dowodów udziału w terapii AA wynika, iż począwszy od końca kwietnia 2011 r. do początku sierpnia 2011 r. brała ona udział w zajęciach (15 pieczątek). Wskazując na powyższe ustalenia Kolegium oceniło, iż organ I instancji prawidłowo rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie realizacji wypłaty zasiłku stałego i odmówił zmiany sposobu realizacji wypłaty świadczenia. Wyjaśniono, że z uwagi na prawdopodobieństwo wykorzystania świadczenia z pomocy społecznej w sposób niegodny z jego przeznaczeniem, organ I instancji za zgodą strony określił sposób wypłaty zasiłku stałego. Zasiłek ten jest wypłacany w części do sklepu spożywczego, gdzie strona może nabywać artykuły żywnościowe, a w części na regulowanie zobowiązań strony wobec Zakładu Energetycznego w B. Podkreślono, iż strona objęta jest stałą pomocą ze strony organu I instancji i nie pozostaje bez wsparcia. Wnioski strony o przyznanie zasiłków celowych (na wykup lekarstw, na opłatę za gaz) zostały rozpoznane pozytywnie, a zatem zarzuty strony, iż sposób realizacji zasiłku stałego nie pozwala na zaspokajanie innych potrzeb życiowych są chybione. Zwrócono również uwagę, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt, iż orzeczenie o niepełnosprawności strony zostało wydane do dnia 30 września 2011 r. Upłynął zatem czas realizacji zasiłku stałego przyznanego decyzją z dnia 21 października 2010 r., znak: [...]. Na ostateczną decyzję organu II instancji M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący podniósł, że twierdzenia pracownika socjalnego o nadużywaniu przez niego alkoholu są niezgodne z rzeczywistością. Zaznaczył, iż w ogóle nie pije alkoholu, a w jego aktach osobowych brak jakiegokolwiek dokumentu stanowiącego dowód na to, że nadużywał alkoholu. Został pomówiony przez inne osoby o nadużywanie alkoholu, zaś terapii odwykowej poddał się na skutek szantażu zastosowanego przez pracownika socjalnego. Wskazał, że we wrześniu 2011 r. zakończył pobieranie zasiłku i obecnie oczekuje na kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Podkreślił, iż chciałby dalej otrzymywać zasiłek, jednakże w takiej formie, aby mógł swobodnie dysponować pieniędzmi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. narusza przepisy postępowania w sposób istotny i to naruszenie w ocenie Sądu może mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte podaniem skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r., zawierającym prośbę do Dyrekcji MOPS o zmianę sposobu świadczenia zasiłku stałego, które zgodnie z oświadczeniem strony zostało odebrane skarżącemu w październiku 2010 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący jest objęty stałą opieką Miejskiego Ośrodka Pomocy w B. – Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej " B.". Świadczą o tym decyzje o przyznaniu tej pomocy znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Na mocy decyzji z dnia 21 października 2010 r. zostało przyznane skarżącemu prawo do zasiłku stałego od dnia 1 września 2010 r. do 30 września 2011 r., a wypłata tego świadczenia realizowana była na konto sklepu spożywczego przy ul. [...] w B. i na konto Zakładu Energetycznego. Decyzja powyższa w chwili złożenia wniosku była decyzją ostateczną, ale uprawnienie przyznane na podstawie tego orzeczenia jeszcze nie wygasło, ponieważ wniosek skarżący złożył w dniu 18 sierpnia 2011 r., a świadczenie w postaci zasiłku stałego było przyznane do dnia 30 września 2011 r. W związku z powyższym należało wyjaśnić ze skarżącym zakres żądania zawartego w złożonym wniosku o zmianę sposobu realizacji zasiłku stałego. Organ I instancji powinien zażądać wyjaśnienia od skarżącego, czego tak naprawdę żąda w złożonym wniosku. Skarżący bowiem domagał się zmiany sposobu płatności zasiłku stałego przyznanego prawdopodobnie na podstawie decyzji z dnia 21 października 2010 r., a więc decyzji ostatecznej. W treści podania skarżący nie wskazał daty i numeru decyzji przyznającej zasiłek stały. Powołał się jedynie na zamianę "talonów" na zasiłek stały. Na podstawie treści wniosku nie można zatem ustalić o jakie dokładnie orzeczenie organu administracji chodzi. W sprawie wiadome jedynie jest, że wszczęte podaniem złożonym w dniu 18 sierpnia 2011 r. postępowanie związane jest ze zmianą sposobu płatności uprawnienia przyznanego decyzją ostateczną i powinno zostać rozpatrzone w oparciu o przepisy dające podstawę do zmiany decyzji ostatecznych. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Skoro w złożonym wniosku skarżący tak naprawdę nie wskazuje jakiej konkretnie decyzji dotyczy jego żądanie, to organ I instancji winien wyjaśnić z nim, czego żąda wnosząc o zmianę sposobu płatności świadczenia. Brak ustaleń organu w powyższym zakresie jest niezbędne do merytorycznego rozpoznania wniosku. Żądanie skarżącego zatem może w związku z wygaśnięciem świadczenia z dniem 30 września 2011 r. dotyczyć nowego wniosku o przyznanie zasiłku stałego, złożonego na podstawie art. 102 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który to przepis stanowi, że świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego albo innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. Złożenie powyższego wniosku przez skarżącego w dniu 18 sierpnia 2011 r., a więc w trakcie jeszcze ważności decyzji o przyznaniu zasiłku stałego może sugerować również, że żądnie dotyczy zmiany decyzji ostatecznej co do sposobu płatności. W dniu rozprawy do protokołu skarżący oświadczył, iż chciał, aby pismo z dnia 18 sierpnia 2011 r. zostało potraktowane jako nowy wniosek w sprawie, ponieważ miał świadomość, że dalej będzie objęty pomocą społeczną. Powyższe wątpliwości, które nasuwają się na podstawie analizy akt sprawy nie zostały jednak wyjaśnione przez organy w toku prowadzonego postępowania, co świadczy o niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organ naruszył zatem art.7 kpa, który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ma rację organ odwoławczy wywodząc, że pismo organu I instancji z dnia 25 sierpnia 2011 r. z uwagi na minimum elementów decyzji można było potraktować jako decyzję administracyjną. Nie jest jednak wiadomy zakres żądania skarżącego zawarty we wniosku. Jeżeli podanie jest nowym wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego ze sposobem realizacji świadczenia pieniężnego do rąk skarżącego, to rozstrzygnięcie powinno orzekać w przedmiocie przyznania świadczenia, ze sposobem realizacji według uznania organu, a nieuwzględnienie żądania w zakresie realizacji pomocy winno zostać uzasadnione. Jeżeli natomiast wniosek skarżącego dotyczy zmiany decyzji ostatecznej, to organ winien w pierwszej kolejności ustalić, o którą decyzję organu chodzi skarżącemu i zażądać wskazania trybu wzruszenia decyzji ostatecznej, np. 155 kpa. W świetle powyższych rozważań pismo organu I instancji z dnia 25 sierpnia 2011r. jest decyzją administracyjną, ale wadliwą, bo podjętą w oparciu o niedokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, co może mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Kolegium naruszyło przepisy postępowania utrzymując w mocy powyższe orzeczenie. Stanowisko organu w przedmiocie sposobu płatności zasiłku stałego podejmowane jest w granicach uznania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo uzasadnił przeciwwskazania do wypłaty świadczenia skarżącemu osobiście. W aktach sprawy znajdują się dowody o zaprzestaniu uczęszczania na terapię AA oraz opinia Policji. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zdaniem skarżącego marnotrawienie pieniędzy przez niego na alkohol nie zostało poparte dowodami, a on sam oświadcza, że nie pije. Ustosunkowując się do tego zarzutu w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Organy, orzekając o przyznaniu pomocy w formie zasiłku stałego z przeznaczeniem na artykuły zabezpieczające pierwsze podstawowe jego potrzeby w formie świadczenia niepieniężnego, działają w ramach obowiązującego prawa. Ocena zasadności przyznania podopiecznemu pomocy społecznej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej tj. w formie niepieniężnej musi zostać poparta stwierdzeniem przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych. Tylko wówczas może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. W celu wykazania przesłanki do przyznania skarżącemu pomocy w formie świadczenia niepieniężnego wystarczające jest stanowisko pracownika socjalnego zawarte w wywiadzie o uzależnieniu skarżącego od alkoholu, poparte stwierdzeniem działania skarżącego pod wpływem alkoholu w trakcie przeprowadzania wywiadu. Fakt nadużywania alkoholu wynika również z pisma Komisariatu Policji w B. z dnia 20 października 2009 r. W świetle powyższego zastosowanie w sprawie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przez organ w celu przyznania pomocy w formie niepieniężnej jest w pełni uzasadnione w sytuacji, gdy skarżący jakikolwiek środki finansowe przeznacza na zakup i spożycie alkoholu, gdy środki te chociażby w części pochodzą z budżetu ośrodka pomocy społecznej, a więc wypracowane zostały przez innych obywateli. Przeznaczenie przez podopiecznego przyznanej pomocy pieniężnej na alkohol stanowi ewidentny przykład marnotrawienia przyznanych świadczeń. Stanowisko skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w formie pieniężnej uzasadnione zaprzestaniem spożywaniem przez niego alkoholu od ponad 2 lat powinno zostać zweryfikowane przez organ. Decyzja administracyjna nie może zostać oparta na domniemaniu. Stanowisko Komisariatu Policji B. – B. zostało sporządzone przed dwoma laty (20 października 2009 r.), a ostatni wywiad pracownika socjalnego znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy został sporządzony w dniu 7 października 2010 r. Wywód ten w odniesieniu do złożonego wniosku pochodzi sprzed roku i podważa ponad dwuletnią abstynencję skarżącego, ponieważ w dniu wywiadu skarżący był pod wpływem alkoholu. Na potrzeby przyszłego orzeczenia organ powinien ustalić dokładnie stan faktyczny według wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku oraz uaktualnić wywiad środowiskowy, zasięgnąć opinii Policji oraz Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia z leczenia odwykowego przez skarżącego. W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 135,oraz art. w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.