I OSK 54/06

TEZY Art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. 2004 nr 256 poz. 2572 ze zm./, wymaga zgody kuratora oświaty na kierowanie szkołą lub placówką przez osobę niebędącą nauczycielem. Zgoda taka może być wyrażona pozytywnie - przez jej wyrażenie lub negatywnie - przez niewniesienie sprzeciwu w terminie. Terminu na wyrażenie przez kuratora zgody ten przepis nie zakreśla, co nie oznacza, iż termin taki nie istnieje. Wynika on z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./ i wynosi 14 dni od doręczenia organowi wniosku o akceptację powołania. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Irena Kamińska, Protokolant Anna Harwas, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt IV SA/Wr 565/05 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy T. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia 9 czerwca 2005 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia 6 kwietnia 2005 r. stanowiącego akt powołania Anny W. na stanowisko Dyrektora Miejskiego Przedszkola z Oddziałem Małego Dziecka w T. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I OSK 54/06 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23.09.2005 r. IV SA/Wr 565/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Burmistrza Miasta i Gminy T. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia 9.06.2005 r. (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia tego Burmistrza z dnia 6.04.2005 r., stanowiącego akt powołania na stanowisko dyrektora Miejskiego Przedszkola z Oddziałem Małego Dziecka w T. Komisja konkursowa, powołana przez Burmistrza Miasta i Gminy T., wyłoniła, jako kandydata na ww. stanowisko, Annę W., nie będącą nauczycielką, o czym Burmistrz poinformował Kuratora Oświaty pismem z 8.02.2005 r., wnosząc o akceptację kandydatki. Kurator, pismem z 25.02.2005 r., złożył zastrzeżenia o niespełnieniu wymogów, powołując art. 36a ust. 2 ustawy o systemie oświaty, na co Burmistrz ponownie, pismem z 23.03.2005 r., wystąpił o zajęcie stanowiska i wobec braku odpowiedzi na to wystąpienie powołał 6.04.2005 r. Annę W. na stanowisko dyrektora. Kurator pismem z 7.04.2005 r. podtrzymał swoje stanowisko. Stwierdzając nieważność powołania, Wojewoda D. zarzucił istotne naruszenie prawa polegające na braku zgody Kuratora Oświaty na powołanie na stanowisko dyrektora osoby nie będącej nauczycielem, wymagane przez art. 36 ust. 2 tej ustawy. Oddalając skargę Burmistrza Miasta i Gminy T., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że powołanie, bądź odwołanie dyrektora szkoły jest sprawą z zakresu administracji publicznej /w skardze zarzucono, iż jest czynnością z zakresu prawa pracy/ i że następuje ono w formie zarządzenia wójta /burmistrza, prezydenta miasta/, a co za tym idzie akt ten podlega nadzorowi wojewody. Sąd stwierdził, iż Wojewoda D. prawidłowo uznał, że Kurator Oświaty, zgłaszając zastrzeżenia co do powierzenia stanowiska z powołaniem się na art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. 2004 nr 256 poz. 2572 ze zm./, w istocie odmówił wyrażenia zgody przewidzianej w art. 36 ust. 2 tej ustawy i zasadnie stwierdził nieważność zarządzenia o powołaniu. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Burmistrz Miasta i Gminy T., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego przez błędną wykładnię: - art. 88 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegającą na przyjęciu, że Wojewoda D. jest organem właściwym do sprawowania, w trybie tego przepisu, nadzoru nad powołaniem Anny W. na stanowisko Dyrektora Miejskiego Przedszkola z Oddziałem Małego Dziecka w T., - art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającą na przyjęciu, iż materia powołania na stanowisko dyrektora przedszkola należy do właściwości sądu administracyjnego, - art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty polegającą na przyjęciu, że złożenie zastrzeżeń przez Kuratora Oświaty w trybie art. 36a ust. 2 tej ustawy jest równoznaczne z niewyrażeniem zgody na zajmowane stanowisko, - błędnej ocenie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że Kurator nie wyraził zgody na powołanie Anny W. na stanowisko Dyrektora Przedszkola. Odpowiadając na skargę, Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwaną dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, zatem może rozpoznać sprawę tylko w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych. Podstawy te określa art. 174 p.p.s.a. wskazując dwie - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że podstawy przytoczone w sposób nie odpowiadający wymogom art. 174 p.p.s.a. nie mogą być przez Naczelny Sąd poprawiane, uzupełniane czy interpretowane. W skardze kasacyjnej, Burmistrz Miasta i Gminy T. zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego przez błędną wykładnię przepisów, które zostały wymienione oraz błędną ocenę materiału dowodowego. Wyżej cyt. art. 174 p.p.s.a. nie zawiera takiej podstawy skargi kasacyjnej jak błędna ocena materiału dowodowego, zatem tak postawiony zarzut jest zupełnie chybiony. Natomiast jeśli idzie o błędną wykładnię, to zarzut taki może dotyczyć wyłącznie prawa materialnego /art. 174 pkt 1/, bowiem prawo procesowe może być naruszone tylko w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/, ale nie przez błędną wykładnię. Odpowiadające zatem art. 174 przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na wskazaniu przepisów prawa materialnego /konkretny przepis, konkretnego aktu prawnego/ i stopnia naruszenia /błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie/ i prawa procesowego w taki sam sposób, a nie wskazaniu przepisów prawa procesowego i materialnego pod jednym mianownikiem, odnoszącym się do naruszenia prawa materialnego. Tak postawione zarzuty wymagają bowiem poprawiania przez Naczelny Sąd Administracyjny podstaw skargi kasacyjnej, do czego ten Sąd nie jest ani uprawniony ani zobligowany, jak powiedziano wyżej. Przytoczenie podstaw w sposób jaki ma miejsce w niniejszej skardze powoduje, że w istocie Naczelny Sąd musi dokonać ich analizy i domyślić się, które przepisy skarżący uważa za przepisy prawa materialnego, a które procesowego i już to czyni je nieusprawiedliwionymi. Ponadto podkreślić należy, że, ponieważ skarga kasacyjna służy od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, zarzuty powinny wskazywać przepisy, które stosował ten sąd, a nie organ administracji, którego działania sąd oceniał. Art. 88 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./ stanowiący, że organy nadzorcze mają prawo żądania informacji i danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania gminy, niezbędnych do wykonywania przysługujących im uprawnień, nie miał zastosowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Nie można zatem postawić Sądowi zarzutu jego naruszenia. Z kolei, jeśli idzie o art. 3 p.p.s.a., to przepis ten dzieli się na konkretne jednostki redakcyjne, tj. 3 paragrafy, a paragraf 2 jeszcze na punkty. Prawidłowe przytoczenie podstawy kasacyjnej powinno wskazać konkretny przepis, tj. artykuł, paragraf, punkt, aby Naczelny Sąd, będąc związany granicami skargi, mógł zarzut rozpoznać. Jednak podkreślić należy, że przepis ten przewiduje kontrolę przez sąd administracyjny aktów nadzoru. Taki akt był przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Pomijając zatem wadliwość przytoczenia podstawy skargi kasacyjnej, rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D., jako mieszczące się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 par. 2 p.p.s.a., podlegało kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Nie można również uznać za słuszny zarzutu naruszenia art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. 2004 nr 256 poz. 2572 ze zm./. Przepis ten wymaga zgody kuratora oświaty na kierowanie szkołą lub placówką przez osobę niebędącą nauczycielem. Zgoda taka może być wyrażona pozytywnie - przez jej wyrażenie lub negatywnie - przez niewniesienie sprzeciwu w terminie. Terminu na wyrażenie przez kuratora zgody ten przepis nie zakreśla, co nie oznacza, iż termin taki nie istnieje. Wynika on z art. 89 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym i wynosi 14 dni od doręczenia organowi wniosku o akceptację powołania. W sprawie powołania Anny W. Kurator Oświaty wniósł zastrzeżenie i choć przytoczył art. 36a ust. 2 cyt. ustawy o systemie oświaty, to jednak zgody nie wyraził. Zakładając jednak, że stanowisko Kuratora było mylące, to i tak powołanie nastąpiło przed upływem 14-to dniowego terminu. Z akt sprawy nie wynika, kiedy zostało doręczone Kuratorowi Oświaty ponowne pismo Burmistrza z dnia 23.03.2005 r. w sprawie powołania, informacji co do tej okoliczności nie umiał też udzielić na rozprawie pełnomocnik Burmistrza. Zakładając jednak, iż doręczenie miało miejsce dnia 23.03.2005 r., to termin 14-dniowy upływał dnia 6.04.2005 r., zatem powołanie tego dnia nastąpiło przed upływem terminu, a wobec tego bez zgody Kuratora. Uznanie więc przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że Wojewoda zasadnie ocenił, iż powołanie nastąpiło bez zgody Kuratora, nie narusza art. 36 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na mocy art. 184 p.p.s.a.