I OSK 640/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.J. – reprezentowanego przez opiekuna prawnego D.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Go 603/19 w sprawie ze skargi J.J. – reprezentowanego przez opiekuna prawnego D.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Go 603/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J.J. – reprezentowanego przez opiekuna prawnego D.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prokurator Okręgowy w [...] (dalej Prokurator) zwrócił się - na podstawie art. 182 i art. 21 § 1 pkt 3 kpa (Dz. U. z "2017 r. poz. 1257" [winno być "2018 poz. 2096"] ze zm.) i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341, [zm. poz. 60], dalej ukp bądź ustawa o kierujących pojazdami) - do Starosty [...] (dalej Starosta) o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania J.J. - reprezentowanego przez opiekuna prawnego D.R. (dalej skarżący), posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B wydanego [...] lipca 2009 r., na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem mechanicznym. Prokurator wyjaśnił, że Prokuratura Okręgowa w [...] przeprowadziła postępowanie wyjaśniające dotyczące konieczności wystąpienia o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania J.J. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem mechanicznym. Przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie I Ns [...] toczyło się postępowanie w przedmiocie ubezwłasnowolnienia całkowitego J.J.; w jego toku uzyskano opinię sądowo-psychiatryczno-psychologiczną z 15 kwietnia 2018 r. na okoliczność aktualnego stanu zdrowia psychicznego uczestnika, jego zdolności do kierowania swoim postępowaniem i prowadzenia swoich spraw. Z treści opinii wynika, że u J.J. rozpoznano zespół otępienny. [Prawomocnym postanowieniem z [...] stycznia 2019 r.] I Ns [...] Sąd Okręgowy w [...] całkowicie ubezwłasnowolnił J.J. [z powodu zespołu otępiennego po przebytym zatrzymaniu krążenia]. [Prawomocnym postanowieniem z] [...] marca 2019 r. [III RNs [...]] Sąd Rejonowy w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich ustanowił [opiekę prawną dla całkowicie ubezwłasnowolnionego J.J.]; na opiekuna prawnego dla całkowicie ubezwłasnowolnionego J.J. powołał D.R. Rozpoznanie tej choroby uzasadnia poddanie J.J. badaniom lekarskim na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 2 pkt 1 lit. a ukp - w celu stwierdzenia, czy z uwagi na aktualny stan zdrowia psychicznego posiada on nadal predyspozycje do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zdaniem Prokuratora możliwy jest wpływ stwierdzonego stanu zdrowia na właściwości psychomotoryczne. Dnia 25 kwietnia 2019 r. Starosta [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania J.J. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kat. B. Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] maja 2019 r.) Starosta [...] na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp i art. 104 kpa skierował J.J. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. J.J., reprezentowany przez opiekuna D.R., złożył odwołanie od ww. decyzji, podnosząc że decyzja wydana w sprawie jest przedwczesna, ponieważ odwołujący się z uwagi na swoje położenie nie może poruszać się w ogóle. Jest rehabilitowany i dopiero po skończonej rehabilitacji będzie sensowe wydawanie jakichkolwiek decyzji. Decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2019 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa [i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp] utrzymało w mocy decyzję z [...] maja 2019 r. Kolegium wskazało, że wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do kierowania pojazdami. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Informacje przekazane przez samego skarżącego ([kserokopia] karty informacyjnej neurofizjoterapeutycznej z 8 lipca 2016 r. - dołączona do odwołania) są bez wątpienia źródłem na tyle wiarygodnym, że na ich podstawie można było mieć zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Odnosząc się do treści odwołania dotyczącej zmiany wydanej decyzji o skierowaniu na badania lekarskie skarżącego do czasu aż zakończy rehabilitację i uzyska pełną sprawność fizyczną i psychiczną w zakresie terminu poddania się badaniu przez skarżącego, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia [z dnia 17 lipca 2014 r.] w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców [Dz. U. z 2017 r., poz. 250 ze zm.], osoba posiadająca skierowanie zgłasza się na badanie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania skierowania na to badanie. Intencją ustawodawcy było obligatoryjne zatrzymanie prawa jazdy po upływie określonego terminu bez względu na przyczyny niepoddania się badaniom w tym terminie, czemu dał wyraz w tym właśnie przepisie ustawy, który przede wszystkim określa termin na poddanie się badaniom i stwierdza, że niepoddanie się badaniom w określonym terminie skutkuje "zatrzymaniem uprawnień do prowadzenia pojazdów" [winno być "wydaniem decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy"] (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp). Skargę wywiódł J.J., reprezentowany przez opiekuna D.R. [, zastępowany przez adw. M.S.], zarzucając decyzji z [...] lipca 2019 r.: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami przez jego błędne zastosowanie a mianowicie przedwczesne, bo skarżący nie porusza się w ogóle więc nie może nawet chodzić a co dopiero jeździć ponieważ choruje na niedowład kończyn; dopiero gdy skarżący wstanie będzie zasadne kierować go na badania czy jego stan zdrowia pozwala mu na kierowanie pojazdami; skarżący nie może stawić się fizycznie na badania; 2. błędne prowadzenie postępowania przez naruszenie szeregu przepisów prawa administracyjnego; 3. naruszenie art. 7, 7a, 7b, 8, 9, 77, 138 kpa przez ich niezastosowanie bądź błędne zastosowanie; 4. naruszenie art. 97 § 1 pkt 3 kpa przez niezawieszenie postępowania z urzędu z uwagi na utratę przez stronę, jaką jest skarżący, zdolności do czynności prawnych wskutek ubezwłasnowolnienia całkowitego. Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji i umorzenie postępowania - względnie jego zawieszenie - do czasu ustąpienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania; zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądy administracyjne nie są władne - czego domaga się skarżący - uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji, i umorzyć postępowanie w sprawie czy też zawiesić postępowanie administracyjne. WSA uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bo zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia . Art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp, będący uzupełnieniem ww. regulacji, stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy o kierujących pojazdami, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, o których mowa w omawianym przepisie dotyczyć winny tego rodzaju aspektów stanu zdrowia osoby, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Uprawnienie starosty do skierowania na badania lekarskie należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a celem art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp jest spowodowanie, by osoba, w stosunku do której zaistniały określone wątpliwości, została przebadana przez uprawnionego lekarza zanim dojdzie do sytuacji, w której osoba ta narazi siebie, jak też innych uczestników ruchu drogowego na utratę zdrowia bądź życia. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia muszą być "uzasadnione" i "poważne". Informacja o nich musi być wiarygodna. Organ administracji publicznej obowiązany jest dokonać oceny, czy w konkretnym wypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju, pamiętając o tym, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Skierowanie na badania lekarskie może nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie (wyrok WSA w Białymstoku z 23.11.2010 r. II SA/Bk 624/10, Lex 752374). Decyzja o skierowaniu na badanie nie jest decyzją uznaniową, a jej jedynym ograniczeniem jest, by informacja o stanie zdrowia nasuwającym zastrzeżenie co do możliwości prowadzenia pojazdu była wiarygodna, wzbudzając tym samym istotne zastrzeżenia, co do stanu zdrowia osoby legitymującej się uprawnieniami do kierowania pojazdami. Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. W istocie obejmują one sytuacje, gdy jest prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje - nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Przyczyną dla której Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie był wniosek Prokuratora z [...] kwietnia 2019 r., w którym Prokurator powołał opinię z 15 kwietnia 2018 r. sądowo-psychiatryczno-psychologiczną o aktualnym stanie zdrowia psychicznego skarżącego, jego zdolności do kierowania swoim postępowaniem i prowadzenia swoich spraw. Z treści opinii wynika, że u skarżącego rozpoznano zespół otępienny (co nie jest przez skarżącego kwestionowane). Również - jak słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu decyzji - informacje przekazane przez samego skarżącego (kserokopia karty informacyjnej neurofizjoterapeutycznej z 8 lipca 2016 r. - dołączona do odwołania) są bez wątpienia źródłem na tyle wiarygodnym, że na ich podstawie można było mieć zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Zdaniem WSA treść tej karty wzmacnia zasadność stanowiska organów na rzecz przyjętej przez nie tezy o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń w odniesieniu do stanu zdrowia skarżącego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że decyzja wydana została przez organ przedwcześnie, wskazać należy - co zostało już wyżej podane - że sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem, nie podlega kontroli i ocenie tego sądu to, czy także w świetle kryteriów słuszności, celowości bądź sprawiedliwości społecznej rozstrzygnięcie organu administracji jest słuszne. Skoro informacja, którą uzyskał Starosta o możliwych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego była poważna i wiarygodna, uznać należało, że w konsekwencji upoważniała do podjęcia decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie obecnie a nie po zakończeniu rehabilitacji. Zasadne pozostawało utrzymanie w mocy tej decyzji przez organ odwoławczy. Skargę kasacyjną wywiódł J.J., reprezentowany przez opiekuna prawnego D.R., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adw. M.S., który zaskarżając w całości wyrok II SA/Go 603/19, zarzucił wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego tj. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami przez błędną wykładnię tego przepisu, a następnie niewłaściwe i przedwczesne zastosowanie, bo skarżący nie jest w stanie w ogóle się poruszać, a co dopiero prowadzić pojazd, gdyż choruje na niedowład kończyn, tak więc kierowanie go na badania w celu potwierdzenia czy jest on w stanie kierować pojazd[em] jest zupełnie bezcelowe, gdyż oczywistym jest, że aktualnie z uwagi na stan zdrowia nie jest on nawet władny, by pojawić się na tym badaniu, tak więc dopiero jego stan zdrowia ulegnie poprawie celowym będzie wykonanie tego badania; 2. art. 7, 8, 9, 11 kpa przez wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję organu, która bez szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz wydanie rozstrzygnięcia, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w sposób naruszający pogłębienie zaufania do organów Państwa, świadomości i kultury prawnej obywateli oraz z pominięciem wyjaśnienia zasadności przesłanek jakimi kierował się organ, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy co w konsekwencji spowodowało, że decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa; 3. [art.] 97 § 1 pkt 3 kpa przez niezawieszenie postępowania z urzędu z uwagi na utratę przez stronę, którą jest J.J. zdolności do czynności prawnych wskutek ubezwłasnowolnienia całkowitego; 4. [art.] 141 § 4 ppsa przez nieodniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do wszystkich argumentów skargi, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 kpa, której to kwestii Sąd nawet nie poruszył. Skarżący kasacyjnie wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku przez stwierdzenie nieważności i uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania względnie jego zawieszenie do czasu ustąpienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania; zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych za postępowanie przed Sądami obu instancji. Pismem z 21 lutego 2020 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Prokurator Okręgowy w [...], który wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341, zm. poz. 60; pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Skierowanie na badanie lekarskie zostało uzależnione przez ustawodawcę jedynie od wystąpienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. W razie ich wystąpienia starosta jest obowiązany wydać decyzję o skierowaniu na badania lekarskie. Art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp jest normatywnie powiązany z art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Organ wydając decyzję na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp nie bada, czy kierowca jest w stanie się na przedmiotowe badanie stawić, czy też nie (np. ze względu na stan zdrowia, wyjazd zagraniczny, urlop, itd.). Wydając decyzję o skierowaniu na badania organ nie przesądza, czy kierowca jest zdolny ze względu na stan zdrowia do kierowania pojazdami. Ocena w tym zakresie spoczywa na uprawnionym lekarzu. Podstawowym celem powołanych przepisów jest możliwe szybkie zweryfikowanie, czy u kierowcy zaszły przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ukp). Jeśli zaś kierowca nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ukp). W obu przypadkach chodzi o skuteczne wyeliminowanie niebezpieczeństwa, w którym pojazd prowadziłaby osoba niezdolna do tego ze względu na stan zdrowia. W sposób oczywisty ustawodawca chroni w ten sposób uczestników ruchu drogowego, włączając w to osobę, w stosunku do której zaszły podejrzenia co do jej stanu zdrowia. W tym miejscu należy zauważyć - na co trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej błędnie powołano: 1. art. 122 ust. 1 pkt 4 prd, który to przepis został uchylony art. 125 pkt 10 lit. j ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30 poz. 151) z dniem 19 stycznia 2013 r.; 2. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 2 poz. 15), które to rozporządzenie zostało uchylone z dniem 20 lipca 2014 r. (art. 137 ukp). Trafnie w orzecznictwie podniesiono, że art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza przede wszystkim, że winny być one oparte na wiarygodnych podstawach. Za takie z pewnością można uznać opinię sądowo-psychiatryczną stwierdzającą, że skarżący [w sprawie kontrolowanej wyrokiem I OSK 2774/16] jest uzależniony od alkoholu, jak i orzeczenie sądu o zastosowaniu wobec niego obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu. Nie ma przy tym znaczenia, że opinia sądowo-psychiatryczna została wydana na potrzeby innego postępowania niż administracyjne. Jeśli bowiem wynikały z niej uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia strony pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać organowi, że wziął pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski, zwłaszcza, że stanowiły one podstawę do wydania przez sąd powszechny postanowienia orzekającego obowiązek poddania się przez skarżącego [w sprawie kontrolowanej wyrokiem I OSK 2774/16] leczeniu odwykowemu. Organ dokonując oceny zaistniałej w tym przypadku sytuacji, miał na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, to jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym pozostaje by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg (wyrok NSA z 13.9.2018 r. I OSK 2774/16, Lex 2581416). W realiach niniejszej sprawy Starosta trafnie uznał, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczającym powodem do wydania decyzji I instancji było prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z [...] stycznia 2019 r. I Ns [...], którym Sąd ubezwłasnowolnił całkowicie skarżącego z powodu zespołu otępiennego po przebytym zatrzymaniu krążenia. Sąd Okręgowy nie tylko zastosował najdalej idący środek znany prawu cywilnemu w stosunku do uczestnika, lecz jeszcze dał wyraz w sentencji, że ubezwłasnowolnienie uzasadnia stan zdrowia uczestnika postępowania (art. 365 § 1 kpc). Z tego powodu starosta nie musiał dysponować opinią sądowo-psychiatryczno-psychologiczną z 15 kwietnia 2018 r., o której mowa we wniosku Prokuratora. Rację ma Kolegium, że załączona do odwołania kserokopia karty informacyjnej neurofizjoterapeutycznej z 8 lipca 2016 r. wystarczyłaby organowi do uznania, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Skoro w przedmiotowej sprawie zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego pochodziły z wiarygodnego źródła i były uprawdopodobnione stosowną dokumentacją, to należało uznać, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony i organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, przez co nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 9 i 11 kpa, a w konsekwencji również art. 156 § 1 pkt 2 kpa (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 kpa (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Stosownie do art. 97 § 1 pkt 3 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w razie utraty przez stronę zdolności do czynności prawnych. Skarżący - jako osoba ubezwłasnowolniona całkowicie - był prawidłowo reprezentowany przez swego opiekuna prawnego w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 30 § 2 kpa i prawomocnym postanowieniem III RNs [...]. Uwadze autora skargi kasacyjnej uszło, że jeżeli w toku postępowania strona utraciła zdolność do czynności prawnych (art. 30 § 1 kpa), organ obowiązany jest zawiesić postępowanie do czasu ustanowienia dla strony przedstawiciela ustawowego (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 520 nb 8). Tymczasem kontrolowana sprawa wszczęta została dnia 25 kwietnia 2019 r. - 21 dni po uprawomocnieniu się postanowienia z [...] marca 2019 r. III RNs [...], którym Sąd opiekuńczy ustanowił dla skarżącego opiekuna. O wszczęciu postępowania - zgodnie z prawomocnym od 4 kwietnia 2019 r. postanowieniem III RNs [...] - Starosta prawidłowo zawiadomił opiekuna prawnego skarżącego - D.R. D.R. reprezentowała skarżącego w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Art. 97 § 1 pkt 3 kpa w ogóle w kontrolowanej sprawie nie znajdował zastosowania, bowiem skarżący nie utracił zdolności do czynności prawnych w toku postępowania. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich istotnych żądań skargi ("Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy."; s. 5 akapit 2 wyroku II SA/Go 603/19). Brak odniesienia się do zarzutu ujętego w pkt 4 petitum skargi do WSA nie było błędem skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, z przyczyn wskazanych przy analizie zarzutu zawartego w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.