III SA/Lu 523/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżąca A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożonej na nią kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 28 sierpnia 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 17 września 2020 r. (k. 17 akt sądowych) i pozostało bezskuteczne, gdyż nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Według zaś art. 49 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Należy zwrócić przy tym uwagę, że przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stosuje się wprost do braków formalnych skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Według zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Oznacza to w konsekwencji, że w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, to skarga podlega odrzuceniu na wskazanej wyżej podstawie, nie zaś pozostawieniu jej bez rozpoznania, jak ma to miejsce w przypadku innego pisma strony, które nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. W sprawie niniejszej skargę wniosła spółka kapitałowa, a więc osoba prawna. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast stosowanie do art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Tymczasem w okolicznościach tej sprawy tak się nie stało, bowiem skarżąca w ogóle nie wykonała nałożonego na nią formalnego obowiązku, czyli opisanego na wstępie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 sierpnia 2020 r. dotyczącego złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Pomimo upływu zakreślonego jej terminu, który upłynął z dniem 24 września 2020 r. – nie wykazała na podstawie właściwych dokumentów (aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) sposobu jej reprezentacji i osób do tego uprawnionych, co skutkuje odrzuceniem skargi. Na marginesie dodać należy, że wykazanie sposobu reprezentacji osoby prawnej oraz osób fizycznych do tego uprawnionych zawsze ciąży na osobie prawnej jako stronie postępowania sądowego. Z obowiązku tego nie zwalnia strony istnienie rejestru publicznego, jakim jest Krajowy Rejestr Sądowy, który niezbędne w omawianym zakresie dane zawiera oraz jest dostępny sądowi z urzędu. Brak jakichkolwiek podstaw prawnych do przerzucania na Sąd tego rodzaju obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. – do odrzucenia skargi, o czym orzekł w sentencji postanowienia.