II SA/Wr 254/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński – spr. Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę robót budowlanych do stanu poprzedniego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z [...].02.2020 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołania A. D., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) z [...].09.2019 r., nr [...] o nałożeniu obowiązku doprowadzenia wykonanych robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie wykonanego samowolnie otworu okiennego oraz odtworzenie faktury i koloru elewacji na powierzchni zamurowania otworu okiennego. Decyzja ta zapadła w postępowaniu naprawczym dotyczącym doprowadzenia do zgodności z prawem robót budowlanych związanych z wybiciem otworu okiennego i wykonaniem okna w ścianie na I piętrze budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] w [...][...]. Prowadzący postępowanie naprawcze w pierwszej instancji PINB ustalił, że inwestor – A. D., wykonał otwór okienny w ścianie znajdującej się w odległości 80 cm od granicy z sąsiednią działką nr [...] w [...][...]. Organ zakwalifikował wykonane prace jako przebudowę wymagającą zgłoszenia. Wobec uznania, że otwór okienny znajduje się w odległości mniejszej od granicy sąsiedniej nieruchomości niż jest to przewidziane w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.042002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie), organ I instancji decyzją z [...].11.2016 r. nakazał inwestorowi doprowadzenie elewacji budynku do stanu poprzedniego. To rozstrzygnięcie zostało decyzją kasacyjną wyeliminowane z obrotu prawnego. W ponownym postępowaniu organ II instancji nakazał rozważyć możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie uprawnienia wynikającego z § 2 ust. 2 rozporządzenia. W ponownym postępowaniu inwestor przedłożył sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego oraz rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu ochrony p.poż po przebudowie, polegającej na wykonaniu w budynku jednego otworu okiennego od strony działki nr [...]. W tym opracowaniu stwierdzono, że usytuowanie spornego okna w odległości mniejszej niż określona w § 12 rozporządzenia jest możliwe i nie wpływa na bezpieczeństwo pożarowe. W ekspertyzie wskazano także rozwiązania zastępcze inne niż określają to przepisy techniczno-budowlane, zapewniające zabezpieczenie przeciwpożarowe obiektu. Wraz z ekspertyzą inwestor przedłożył postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej we [...] z [...].03.2017 r. wyrażające zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony we wskazaniach ekspertyzy, w inny sposób niż wynikający z § 12 ust. 1 pkt 1, § 12 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 , § 218 ust. 1 § 271 ust. 1 i § 272 ust. 3 rozporządzenia. W oparciu o przedłożone dowody, PINB wydał decyzję z [...].05.2017 r., nr [...], którą nałożył na inwestora obowiązek wykonania robót polegających na zamontowaniu automatycznych czujek dymu w klatce schodowej i w lokalu na I piętrze. W wyniku rozpoznania odwołaniu od tej decyzji złożonego przez J. A., właścicielkę działki nr [...], WINB decyzją z [...].12.2017 r., nr [...] r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. WINB stwierdził, że przepisy prawa budowlanego nie dają organom nadzoru budowlanego możliwości nakładania obowiązku polegającego na montażu czujek dymu, pomimo, że w celu poprawy bezpieczeństwa użytkowania budynku jest to wskazane. W związku natomiast ze spełnieniem wymagań określonych w § 2 ust. 2 rozporządzenia - roboty budowlane wykonano w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia bądź zagrażający środowisku czy też, istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, organ II instancji uznał, że nie ma podstaw do nakładania obowiązków na podstawie art. 51 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. i tym samym postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W wyniku zaskarżenia opisanej decyzji przez J. A. do WSA we Wrocławiu, mocą wyroku z 09.08.2018 r., sygn. akt 150/18 uchylono decyzję WINB oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji. W tym wyroku Sąd stwierdził, że uchylone decyzje organów obu instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. § 2 ust. 2 rozporządzenia poprzez nie zbadanie możliwości uzyskania odstępstwa na zasadzie określonej w art. 9 u.p.b. oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia. Według Sądu, przeszkodą dla ewentualnego zastosowania w sprawie art. 9 u.p.b. nie jest okoliczność, że postępowanie dotyczy robót już wykonanych (prowadzone jest w trybie art. 50-51 u.p.b.). Skład orzekający w tym wyroku podzielił prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że zastosowania przepisu art. 9 ust. 3 u.p.b. nie można ograniczyć jedynie do jego wykładni literalnej (por. wyroki NSA z: 22.12.2009 r. II OSK 1951/08; 4.09.2014 r. II OSK 542/13; 27.09.2016 r. II OSK 3152/14; z 15.02.2017 r. II OSK 1330/16). Wykładnia funkcjonalna art. 9 ust. 1-4 u.p.b. przemawia za możliwością stosowania wynikającej z tego przepisu instytucji zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nie tylko na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ale także w tzw. postępowaniu naprawczym (art. 50-51 u.p.b.) i postępowaniu dotyczącym legalizacji obiektu budowlanego bądź jego części. W toku ponowionego postępowania inwestor przedłożył wniosek o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, w którym opisał dlaczego zachodzi szczególnie uzasadniona konieczność zastosowania odstępstwa (konieczność wydzielenia odrębnego pokoju dla chorego dziecka) wraz z powołaniem się na zapadły w sprawie wyrok II SA/Wr 150/18. Do wniosku załączono projekt zagospodarowania działki nr [...], pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we [...] z [...].11.2017 r., postanowienie z [...].03.2017r. [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej wyrażające zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony we wskazaniach ekspertyzy technicznej, ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu ochrony przeciwpożarowej po przebudowie (wykonaniu otworu okiennego od strony działki nr [...] w [...][...])., a także odpis wyroku WSA we Wrocławiu w sprawie II SA/Wr 150/18 oraz orzeczenie o niepełnosprawności dziecka. Pismem z [...].03.2019r. PINB wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o udzielenie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Do pisma organ dołączył wniosek inwestora wraz z załącznikami. W odpowiedzi udzielonej pismem z [...].05.2019r. Minister Inwestycji i Rozwoju poinformował, że wniosek do ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo składa organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Minister wyraził stanowisko, że organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do złożenia wniosku o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w trybie art. 9 u.p.b. Wobec wskazanej treści stanowiska Ministra Inwestycji i Rozwoju, organ pierwszej instancji zawiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Z prawa tego skorzystał A. D., który wystąpił o ponowne złożenie wniosku do Ministra o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W odpowiedzi PINB w [...] poinformował o braku podstaw do wystąpienia z takim wnioskiem, powołując się na argumenty przytoczone przez Ministra w piśmie z [...].05.2019 r. W odpowiedzi na kolejny wniosek inwestora z [...].08.2019 r., PINB poinformował, że wniosek w trybie art 9 u.p.b. może złożyć jedynie organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie decyzją z [...].09.2019 r., nr [...], PINB nakazał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. A. D. - inwestorowi robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu okiennego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym na działce nr [...] w [...][...], od strony działki nr [...] w [...][...] - doprowadzenie do stanu poprzedniego elewacji ww. budynku poprzez zamurowanie wykonanego samowolnie otworu okiennego oraz odtworzenie faktury i kolory elewacji na powierzchni zamurowania wskazanego otworu okiennego, w terminie 3 miesięcy od kiedy decyzja stanie się ostateczna. W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora, opisaną na wstępie decyzją z [...].02.2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WINB stwierdził, że w sprawie nie było możliwości wykonania dyspozycji art. 9 u.p.b., ponieważ Minister Inwestycji i Rozwoju, poinformował, że takiego wniosku nie może składać organ nadzoru budowlanego, a jedynie organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego należało stwierdzić, że nie ma możliwości odstąpienia w tym postępowaniu od przepisów techniczno-budowlanych w sposób wskazany w art. 9 u.p.b. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że dla działki nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem nie zaistniała podstawa do zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia. Organ zaznaczył przy tym, że przepis ten znajduje zastosowanie do usytuowania budynku od granicy działki na której obiekt się znajduje tylko w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W takiej sytuacji prawnej, biorąc po uwagę zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że nie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i tym samym należało nakazać zamurowanie otworu okiennego oraz odtworzenie elewacji budynku. Tylko w taki sposób można doprowadzić część ściany z otworem okiennym do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, od których nie było możliwości odstąpienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wskazał na prawidłowy sposób współdziałania przez organ I instancji z właściwym Ministrem. Wniosek PINB o upoważnienie na odstąpienie od przepisów techniczno-budowlanych nie zyskał akceptacji Ministra. Wobec tego wyczerpano w sprawie wszystkie możliwości. Decyzję WIBN z [...].02.2020 r. zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, działający przez pełnomocnika inwestor A. D., zarzucając naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nieodpowiadającej prawu i niewłaściwym podtrzymaniu nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, w sytuacji, gdy organ I instancji w sposób przedwczesny wydał rozstrzygnięcie, nie podejmując wszystkich czynności niezbędnych do rozpatrzenia spraw; - art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 9 i art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu, że organ I instancji wykonał dyspozycje dotyczące dalszego postępowania, określone w wyroku WSA we Wrocławiu z 09.08.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 150/18, podczas gdy organ I instancji zobowiązany był do podporządkowania się w/w wyrokowi w pełnym zakresie, natomiast przyjęcie przez ten organ informacji Ministra Inwestycji i Rozwoju o braku możliwości wystąpienia z wnioskiem przez organ nadzoru budowlanego, pomimo posiadania wiedzy o treści wyroku 09.08.2018 r. świadczy o niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia; - art. 7 i art. 7b k.p.a. w zw. z art. 9 u.p.b., poprzez przyjęcie, że wniosek skierowany do Ministra Inwestycji i Rozwoju nie był w stanie uzyskać zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy w rzeczywistości właściwy minister ustosunkował się do wniosku jedynie formalnie, pozostawiając go bez merytorycznego rozstrzygnięcia, pomimo że ocena prawna wyrażona w wyroku z 09.08.2018 r. wiąże wszystkie organy działające w sprawie, a zarówno organ I jak i II instancji wiedział o możliwości wydania takiego odstępstwa, również w sytuacji wystąpienia z wnioskiem przez organ nadzoru budowlanego; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a., poprzez: zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności uznanie, że organ I instancji powziął wszelkie niezbędne czynności mające na celu uwzględnienie wskazań określonych w wyroku z 09.08.2018 r.; wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję naruszającą zasady praworządności oraz nie pogłębiającej, lecz podważającej zaufanie obywateli do organów państwa. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji PINB i przekazanie organom sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi przytoczone zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ) powoływanej dalej jako ʺp.p.s.a.ʺ wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika że sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Wyłącznie stwierdzenie istnienia którejkolwiek ze wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kluczowa kwestia, która podlega w pierwszej kolejności rozpatrzeniu w niniejszej sprawie dotyczy eksponowanego w skardze zarzutu o niezastosowaniu się przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA we Wrocławiu z 09.08.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 150/18 i tym samym naruszenie przez organy przepisu art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przytoczone uregulowanie oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny musi uwzględniać skontrolowanie, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz ocenę ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Składa orzekający w niniejszej sprawie, nie podzielił zarzutu skargi, kierując się następującą argumentacją. Przede wszystkim, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, należało stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w powołanym wyroku. W sprawie nie jest przy tym kwestionowane, że w tym wyroku tut. Sąd opowiedział się za możliwością zastosowania wynikającej z przepisu art. 9 u.p.b. instytucji zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nie tylko na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ale także w tzw. postępowaniu naprawczym (art. 50 - 51 u.p.b.). Wobec tego zobowiązano organ administracji do rozważenia możliwości uzyskania odstępstwa na zasadzie określonej w tym przepisie oraz art. § 12 ust. 2 rozporządzenia. Kierując się powołaną oceną prawną organ nadzoru budowlanego nie tylko rozważył możliwości zastosowania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w sposób opisany w art. 9 u.p.b. ale także wdrożył wskazaną w tym przepisie procedurę i wystąpił do Ministra o udzielenie upoważnienia na takie odstępstwo. Do tego wystąpienia organ nadzoru stopnia powiatowego przedłożył sporządzony przez inwestora wniosek wraz z dokumentami mającymi uzasadnić istnienie szczególnie uzasadnionego przypadku, który przemawia za udzieleniem odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Wobec negatywnego stanowiska Ministra, który wykluczył możliwość zastosowania przepisu art. 9 ust. 3 u.p.b. do postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego w sprawie już wykonanych robót, nie można czynić orzekającym w sprawie organom z tego powodu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ nadzoru budowlanego, stosując się do ocen i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, zobligowany był jedynie do wystąpienia o udzielenie upoważnienia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i z tego obowiązku w pełni się wywiązał. Nie mógł on samodzielnie zdecydować o takim odstępstwie. Takie odstępstwo wymagało uprzedniej zgodny Ministra w postaci upoważnienia udzielonego w odrębnym postępowaniu. Jednocześnie nie można zapominać o tym, że wyrok wydany w sprawie II SA/Wr 150/18, jako orzeczenie kasacyjne, samo w sobie nie zawierał treści wskazującej na prawidłowy sposób załatwienia sprawy w przyszłości. Z treści tego wyroku nie wynikał dla organów obowiązek wydania decyzji korzystnej dla strony. W tym zakresie Sąd nie mógł zastąpić organu administracji. Nie można zatem mówić na stanie niewykonania prawomocnego wyroku. Ponadto jak już wyżej zaznaczono, obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie może być wyłączony w przypadku, w którym przepisy prawa uległy zmianie. W stosunku do wyroku tut. Sądu, taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Na moment orzekania, tj.15 października 2020 r. mocą ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r., poz. 471) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 19 września 2020 r., wprowadzona została nowelizacja art. 9 powołanej ustawy poprzez dodanie ustępu 5. Zgodnie z nim: odstępstwa, o którym mowa w ust. 1 (odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych - pod. Sądu), nie dopuszcza się w postępowaniach, o których mowa w rozdziale 5a (postępowania w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy – pod. Sądu). W uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej ustawę Prawo budowlane wyjaśniono, że dodanie ustępu 5 do omawianego przepisu i tym samym wprowadzenie dodatkowego zapisu odnoszącego się do postępowań administracyjnych dotyczących tzw. "samowoli budowlanych", miało na celu jednoznaczne wskazanie, że udzielenie zgody na odstępstwo nie jest możliwe podczas trwania procedury legalizacji samowoli budowlanej. Z wyżej wskazanej regulacji prawnej wynika, że ustawodawca expressis verbis wykluczył możliwość wystąpienia przez organy nadzoru budowlanego z wnioskiem do Ministra o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w postępowaniu naprawczym (art. 50-51 u.p.b.) i postępowaniu dotyczącym legalizacji obiektu budowlanego bądź jego części. Skoro orzekające organy nadzoru budowlanego nie uzyskały upoważnienia Ministra na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, to konsekwencją takiej sytuacji musiało być zastosowanie postępowania naprawczego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Wynikająca z tego przepisu kompetencja organ nadzoru budowlanego do wydania w drodze decyzji nakazu doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, znajduje zastosowanie, gdy nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że na działce o nr [...] w [...][...] usytuowany jest budynek mieszkalny, w ścianie którego na wysokości I piętra, od strony działki o nr [...], skarżący wybił otwór okienny w odległości od około 80 cm do 1,35 cm od granicy działki sąsiedniej. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Stosownie do § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, dopuszczalne jest sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Przywołane przepisy nie dopuszczają zatem możliwości posadowienia budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę działki sąsiedniej, jeżeli odległość takiej ściany od granicy działki wynosi mniej niż 4 metry. W przedmiotowym przypadku warunek ten nie jest spełniony. W związku z powyższym prawidłowo organ przyjął, że jedynym możliwym trybem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem był tryb przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Decyzja organu nadzoru budowlanego wydana w tym przedmiocie ma charakter związany a nie uznaniowy, gdyż ustawodawca nie pozostawił właściwemu organowi wyboru treści rozstrzygnięcia w przypadku stwierdzenia braku możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dlatego organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. W sprawie nie występują również jakiekolwiek inne naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego skutkujące koniecznością uchylenia decyzji. Wbrew zarzutom skargi organy nie zaniechały wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. Postępowanie dowodowe było prowadzone prawidłowo a ustalenia organów mają pokrycie w aktach administracyjnych sprawy. Decyzje zawierają prawidłowe uzasadnienie i podstawy materialnoprawne. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.