III SA/Kr 536/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : SWSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko SWSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2022 r. nr BP.501.1872.2021.0993.GD11.165685 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 21 stycznia 2022 r., znak BP.501.1872.2021.0993.GD11.165685, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), art. 4 pkt 22 lit. b art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919) lp. 5.2, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 8 ust. 1-3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 11 października 2021 r. wniesionego przez pełnomocnika strony od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 września 2021 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.050 (słownie: osiem tysięcy pięćdziesiąt) złotych – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości w wysokości 7.050 (słownie: siedem tysięcy pięćdziesiąt) złotych. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 10 czerwca 2021 r., w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...], inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili: 1) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, 2) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, 3) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, 4) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca A. P. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy A. sp. z o.o. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia 10 czerwca 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 września 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.) nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 8 050 zł: – za naruszenie określone pod lp. 5.2.1, 5.2.2 i 5.2.3 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na: przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone – 1650 zł; – za naruszenie określone pod lp. 5.6.1, 5.6.2 i 5.6.3 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na: niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego – 750 zł; – za naruszenie określone pod lp. 5.7.1, 5.7.2 i 5.7.3 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na: skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej – 5450 zł; – za naruszenie określone pod lp. 5.9.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na: skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego – o czas do 2 godzin – 200 zł. Na skutek odwołania A. Sp. z o.o. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję reformatoryjną z dnia 21 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, przytoczył relewantne przepisy ustawy o transporcie drogowym i wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.; w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 4 lit j rozporządzenia (WE) nr 561/2006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: – automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub – ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 4 lit k ww. rozporządzenia "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: – o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, – o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych, – za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą pieniężną w wysokości 250 złotych, – za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Udowodnione zostało na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy, protokołu kontroli, że kierowca A. P.: 1) prowadził pojazd od godziny 03:00 dnia 26.05.2021 r. do godziny 02:09 dnia 27.05.2021 r. przez 10 godzin i 10 minut. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 10 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 100 złotych. 2) prowadził pojazd od godziny 12:07 dnia 03.06.2021 r. do godziny 19:49 dnia 04.06.2021 r. przez 16 godzin i 42 minuty. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 6 godzin i 42 minuty w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 1.450 złotych. Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nakładając na stronę kary za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego dokonał sumowania kar za naruszenia cząstkowe, które to sumowanie nie uwzględnia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 604/21 określającego sposób sumowania kar za naruszenia czasu pracy. Z tego względu organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 1.650 złotych nałożoną na stronę przez organ I instancji za naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.550 złotych za naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone. Odnośnie naruszenia lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia 561/2006, odpoczynek – oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Stosownie do art. 4 lit. g ww. rozporządzenia, dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": – "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin; – "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. W myśl art. 8 ust. 1- 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, – skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych, – za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych. Udowodnione zostało na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy, protokołu kontroli, że kierowca A. P.: 1) o godzinie 01:13 dnia 13.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać alternatywny regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch częściach, z których pierwsza powinna nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał prawidłowo jedynie pierwszą część odpoczynku natomiast z drugiej części odpoczynku kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 53 minuty nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 16:20 dnia 13.05.2021 r. do godziny 01:13 dnia 14.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił druga część dziennego czasu odpoczynku o 7 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 100 złotych; 2) o godzinie 21:32 dnia 18.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać alternatywny regularny dzienny okres odpoczynku w dwóch częściach, z których pierwsza powinna nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał prawidłowo jedynie pierwszą część odpoczynku natomiast z drugiej części odpoczynku kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 14:41 dnia 19.05.2021 r. do godziny 21:32 dnia 19.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił druga część dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 9 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 550 złotych. Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nakładając na stronę kary za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego dokonał sumowania kar za naruszenia cząstkowe, które to sumowanie nie uwzględnia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 604/21 określającego sposób sumowania kar za naruszenia czasu pracy. Z tego względu organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 750 złotych nałożoną na stronę przez organ I instancji za naruszenie polegające na niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 650 złotych za naruszenie polegające na niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku. Odnośnie naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia 561/2006, odpoczynek – oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Stosownie do art. 4 lit. g ww. rozporządzenia, dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": – "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, – "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. W myśl art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: – o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych, – o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych, – za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Udowodnione zostało na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z tachografu i karty kierowcy, protokołu kontroli, że kierowca A. P.: 1) o godzinie 08:39 dnia 14.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 46 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 21:42 dnia 14.05.2021 r. do godziny 05:28 dnia 15.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 14 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 350 złotych; 2) o godzinie 21:07 dnia 17.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 12:16 dnia 18.05.2021 r. do godziny 21:07 dnia 18.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 9 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 150 złotych; 3) o godzinie 03:00 dnia 26.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 2 godziny i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 20:16 dnia 26.05.2021 r. do godziny 23:06 dnia 26.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 10 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 3.100 złotych; 4) o godzinie 00:27 dnia 30.05.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 33 minuty nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 11:46 dnia 30.05.2021 r. do godziny 19:19 dnia 30.05.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 27 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 350 złotych; 5) o godzinie 12:07 dnia 03.06.2021 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godz. 03:25 dnia 04.06.2021 r. do godziny 10:13 dnia 04.06.2021 r. Oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 12 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 900 złotych. Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nakładając na stronę kary za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego dokonał sumowania kar za naruszenia cząstkowe, które to sumowanie nie uwzględnia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 604/21 określającego sposób sumowania kar za naruszenia czasu pracy. Z tego względu organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 5.450 złotych nałożoną na stronę przez organ I instancji za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.850 złotych za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Odnośnie naruszenia lp. 5.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że według art. 4 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": – "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, – "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Zgodnie z art. 4 lit i rozporządzenia (WE) nr 561/2006, "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Stosownie do treści art. 8 ust. 1, 6, 7, 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: – dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub – jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Z przywołanych regulacji wynika, że w odniesieniu do tygodniowego czasu odpoczynku okresem rozliczeniowym jest okres dwóch tygodni, wyznaczony dla każdego tygodnia w sposób sztywny – od poniedziałku godz. 00:00 do niedzieli godz. 24:00 – z ewentualnym uwzględnieniem dodatkowego okresu trzech tygodni następujących po tygodniu, w którym kierowca wykorzystał skrócony tygodniowy czas odpoczynku. W ramach tak wyznaczonego okresu rozliczeniowego kierowca powinien wykorzystać co najmniej dwa tygodniowe czasy odpoczynku (2x regularne lub 1x regularny i 1x skrócony). Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: – o czas do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych, – o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych, – o czas powyżej 4 godzin karą pieniężną w wysokości 450 złotych. Organ odwoławczy ocenił – inaczej niż organ pierwszej instancji – że kierowca A. P. nie dopuścił się naruszenia w postaci skrócenia skróconego odpoczynku tygodniowego. W tygodniu obejmującym okres od dnia 31.05.2021 r. do godz. 06.06.2021 r. kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 56 godzin i 52 minut w okresie od godz. 20:44 dnia 05.06.2021 r. do godz. 05:36 dnia 08.06.2021 r. Odpoczynek tygodniowy rozpoczynający się w jednym tygodniu, a kończący w drugim tygodniu można przypisać do jednego z tych tygodni. Z uwagi na kontrolę drogową przeprowadzoną w dniu 10 czerwca 2021 r. regularny odpoczynek tygodniowy należało przypisać do tygodnia obejmującego okres od dnia 31.05.2021 r. do godz. 06.06.2021 r. Z tego względu organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 200 złotych nałożoną na stronę przez organ I instancji za naruszenie polegające na skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego i umorzył postępowanie w tej części. Odnosząc się do odwołania, w którym strona zakwestionowała swoją odpowiedzialność i podniosła, że osobą wyłącznie winną ujawnionych naruszeń jest kontrolowany kierowca – organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca, jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1 ww. ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2000 złotych za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 3 karą pieniężną w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12 000 złotych. Z materiału dowodowego wynika, że podmiotem wykonującym przewóz był przedsiębiorca A. sp. z o.o., natomiast kierowca A. P. był tylko pracownikiem wykonującym zadanie przewozowe w imieniu stron. Dlatego za naruszenia ujawnione w trakcie kontroli zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], a opisane w protokole kontroli nr [...] z dnia 10 czerwca 2021 r. ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca, w którego imieniu kierowca A. P. wykonywał przewóz drogowy. Przedsiębiorca, przyjmując kierowcę do pracy, winien go przeszkolić z przepisów regulujących transport drogowy tak by nie dochodziło naruszeń. Okoliczność, że kierowca wykonuje przewóz poza siedzibą przedsiębiorcy nie oznacza, że przedsiębiorca nie ma wpływu na zachowanie kierowcy. W postępowaniu administracyjnym podmiot ponosi odpowiedzialność nie na zasadzie winy, lecz jest to następstwem niezastosowania się do określonej normy prawnej. Dalej – w nawiązaniu do art. 8 k.p.a. – organ odwoławczy podkreślił, że strona miała możliwość wypowiedzenia się w toku czynności kontrolnych oraz w trakcie prowadzonego postępowania, zgłaszania dowodów, składania wyjaśnień, z których to uprawnień skorzystała w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. W trakcie toczącego się postępowania strona nie dostarczyła dowodów zwalniających ją od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W odwołaniu strona ograniczyła się do wyjaśnia, że zapewniła kierowcy odpowiednie szkolenia z czasu prowadzenia pojazdów w momencie zatrudnienia. Samo przeszkolenie kierowcy z norm czasu pracy jest niewystarczające, jeżeli kierowca będzie miał źle zaplanowany przewóz, skutkiem czego by go zrealizować zgodnie z poleceniem pracodawcy naruszy przy jego realizacji obowiązujące normy prawne. Gdyby przewóz był zorganizowany w sposób prawidłowy, a jednocześnie przedsiębiorca kontrolował pracę zatrudnionych przez niego kierowców pod względem przestrzegania norm czasu pracy, kierowca A. P. nie naruszyłby norm czasu pracy. Zdaniem organu odwoławczego, art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy są nimi osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne, którym prawo przypisuje podmiotowość prawną, działanie osób, przy pomocy których ww. podmioty prowadzą działalność gospodarczą (czyli w tym wypadku kierowców), jest działaniem tychże podmiotów. Jeżeli zatem kierowca w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych dopuścił się naruszeń przepisów prawa, to podmiot będący dla tego kierowcy pracodawcą bądź zleceniobiorcą ponosi odpowiedzialność administracyjną zgodnie z przepisami załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Okoliczności, które mogą spowodować zwolnienie się z wyżej opisanej odpowiedzialności muszą mieć charakter czysto zewnętrzny, wyodrębniony od działania przedsiębiorcy. Brak wpływu zachodziłby zatem, jeżeli przekroczenie okresów jazdy, skracanie okresów odpoczynku itp. byłoby związane z okolicznościami mającymi charakter siły wyższej bądź zdarzeniami o charakterze nagłym nietypowymi z punktu widzenia zdarzeń zwykle zachodzących na drodze. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy. Pismem z dnia 2 marca 2022 r. A. Sp. z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i wyjaśnienie materiału dowodowego istotnego dla sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że zasadne jest nałożenie kary administracyjnej na stronę skarżącą; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia tj. art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie strony i nieczuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa; 3) naruszenie przepisu prawa materialnego mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92b ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie polegające na nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, pomimo tego, że strona zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz prawidłowe zasady naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, albowiem strona jako podmiot wykonujący przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania – oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6. Zgodnie z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone jest sankcjonowane w następujący sposób: 1) o czas do mniej niż 1 godziny – karą pieniężną w wysokości 100 złotych, 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – karą pieniężną w wysokości 200 złotych, 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – karą pieniężną w wysokości 250 złotych, 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut – karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Zgodnie z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku jest sankcjonowane w następujący sposób: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny – karą pieniężną w wysokości 100 złotych, 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – karą pieniężną w wysokości 200 złotych, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – karą pieniężną w wysokości 350 złotych. Zgodnie z lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej jest sankcjonowane w następujący sposób: 1) o czas do 1 godziny – karą pieniężną w wysokości 150 złotych, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – karą pieniężną w wysokości 350 złotych, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – karą pieniężną w wysokości 550 złotych. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, który został wcześniej szczegółowo zreferowany, w tym ustalenia co do czasu pracy kierowcy A. P., w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości. Zdaniem Sądu, organ dokonał też prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zidentyfikował naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, które wyczerpują hipotezy statuowanych powołanymi wyżej przepisami norm sankcjonujących. Normy te zostały w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowane przez nałożenie kar w określonej przez prawo wysokości. Zauważyć przy tym trzeba, że organ odwoławczy zasadnie zreformował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji – na korzyść strony – przez przyjęcie odmiennego sposobu sumowania kar oraz przez stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia przepisów w postaci skrócenia skróconego odpoczynku tygodniowego (lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d.). Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca, jak i kierowca, a z materiału dowodowego wynika, że podmiotem wykonującym przewóz była A. sp. z o.o.; kierowca A. P. był tylko pracownikiem wykonującym zadanie przewozowe w imieniu stron. Odpowiedzialność za naruszenia ujawnione w trakcie kontroli zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...] ponosi zatem przedsiębiorca, w którego imieniu kierowca A. P. wykonywał przewóz drogowy. Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z 92b i art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b: "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Z kolei w myśl art. 92c: "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ". W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, by skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Zdaniem Sądu, rację ma organ, gdy twierdzi, że jeżeli przewóz byłby zorganizowany w sposób prawidłowy, a jednocześnie przedsiębiorca kontrolowałby pracę zatrudnionych u niego kierowców pod względem przestrzegania norm czasu pracy – to do naruszenia odnośnych norm by nie doszło. W świetle akt sprawy trafna jest ocena organu, iż strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy, a w szczególności nie przedstawiła dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Zgodzić się też trzeba z założeniem, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy. W ocenie Sądu, stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.); organ zapewnił stronie możliwość udziału w postępowaniu. Strona miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego (zawiadomienie z dnia 23 sierpnia 2021 r.) – materiał ten został zebrany na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. ani nie doszło do naruszenia uprawnień procesowych strony, a tym bardziej nie doszło do istotnego naruszenia tych uprawnień, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego. Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Dodatkowo należy wskazać, że w odwołaniu skarżąca – inaczej niż wskazał organ odwoławczy – rzeczywiście nie powoływała się na szkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy, ale nie podała też żadnych innych potencjalnie istotnych okoliczności. W tym kontekście warto zauważyć, że kierowca podpisał protokół kontroli i nie kwestionował jego ustaleń. Zważywszy że istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zastały ustalone w oparciu o zgromadzony, miarodajny materiał dowodowy, "stanowisko odnośnie całej sprawy skontrolowanego kierowcy" nie mogło mieć znaczenia w sprawie. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, jakoby organ miał obowiązek "powiadomić" stronę o hipotetycznych czy potencjalnych okolicznościach skutkujących zwolnieniem od odpowiedzialności. W ocenie Sądu, skarżąca ani w toku postępowania administracyjnego, ani nawet w skardze nie wskazała konkretnych, zrelatywizowanych do przedmiotowej sprawy okoliczności faktycznych, które można by rozważać pod kątem występowania przesłanek egzoneracyjnych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.