I OW 225/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.), Sędzia del. WSA Marian Wolanin, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Wrocławia o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Wrocławia a Burmistrzem Bielawy w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku S. G. o przyznanie zasiłku na częściową opłatę za pobyt w schronisku oraz zakup środków higienicznych postanawia: wskazać Burmistrza Bielawy jako organ właściwy w sprawie. UZASADNIENIE Wnioskiem z 7 października 2015 r. Prezydent Wrocławia, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu, zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Bielawy, reprezentowanym przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Bielawie, w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku S. G. w sprawie przyznania zasiłku na częściową opłatę pobytu w schronisku oraz zakup środków higienicznych. Prezydent Wrocławia, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora MOPS we Wrocławiu, wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość i wskazanie Burmistrza Bielawy – OPS w Bielawie jako organu właściwego w sprawie. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że S. G. pismem z 16 lipca 2015 r. zwrócił się do MOPS we Wrocławiu o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie do opłaty za pobyt w schronisku oraz na zakup środków higieny. Z uwagi na fakt, że S. G. przebywa aktualnie w Schronisku dla Osób Bezdomnych im. Św. Brata Alberta dla Mężczyzn przy ul. B. [...] we Wrocławiu, a ostatnie stałe zameldowanie posiadał w Bielawie przy ul. B. [...], MOPS we Wrocławiu pismem z 17 lipca 2015 r. przekazał podanie S. G. OPS w Bielawie jako organowi właściwemu do jego rozpoznania. OPS w Bielawie nie zgodził się z tym stanowiskiem i zawiadomieniem z 7 września 2015 r. przekazał MOPS we Wrocławiu podanie S. G. wraz z dokumentami uznając się niewłaściwym do załatwienia niniejszej sprawy. W treści ww. pisma uczestnik postępowania stwierdził, że z okoliczności sprawy tj. braku zainteresowania S. G. powrotem do Bielawy i wiązania swojej przyszłości z Wrocławiem (we Wrocławiu posiada on miejsce zamieszkania, tu żyje od kilku lat, tu się leczy, tu ubiega się o przyznanie lokalu socjalnego) wynika, że jego miejscem zamieszkania jest Wrocław, a zatem przedmiotowy wniosek o pomoc powinien być rozstrzygnięty zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., Poz. 163 z późn. zm.; dalej jako: "u.p.s.") przez MOPS we Wrocławiu. Wnioskodawca – Prezydent Wrocławia, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora MOPS we Wrocławiu, nie podziela stanowiska Burmistrza Bielawy, reprezentowanego przez OPS w Bielawie, co znajduje uzasadnienie w analizie dokumentów sprawy, przepisach ustawy o pomocy społecznej, jak i w orzecznictwie sądów. Organ podkreślił, że generalna zasada w zakresie właściwości miejscowej gminy i udzielania świadczeń pomocy społecznej zawarta jest w art. 101 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Definicję osoby bezdomnej zawiera natomiast przepis art. 6 pkt 8 u.p.s., zgodnie z którym jest nią osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., Poz. 150 ze zm.) pod pojęciem "lokal mieszkalny" należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. Z zakresu tego pojęcia ustawodawca wyłączył pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Podkreślenia wymaga, że użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności" wskazuje na jedynie przykładowy charakter wyliczenia. Wszystkie zatem pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkaniowych w rozumieniu powołanej ustawy. Prawo do schronienia ujęte jest jako jedna z form świadczeń niepieniężnych z zakresu pomocy społecznej (stanowi o tym art. 36 ust. 2 pkt i u.p.s.), przy czym istotą tego prawa jest, zgodnie z art. 48 ust. 2 u.p.s., przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego. Prawo schronienia nie zostało w bliższy sposób sprecyzowane co do treści. Jego zakres odzwierciedlony jest przez katalog placówek, w których następuje jego realizacja. Obejmuje on: noclegownię, schronisko, dom dla bezdomnych oraz inne miejsca przeznaczone do udzielania schronienia. Określenie "tymczasowe" miejsce noclegowe znaczy tyle, że udzielenie tego rodzaju miejsca jest odpowiedzią na pewien szczególny stan, w jakim znajduje się osoba potrzebująca z racji braku miejsca, w którym mogłaby zamieszkać. Miejsce w noclegowni nie może jednak zastępować miejsca zamieszkania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 sierpnia 2008 r., III SA/Kr 374/08). Odnosząc przedstawiony powyżej stan prawny do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, bezspornym jest, że S. G. jest osobą bezdomną. Nie zamieszkuje on w lokalu mieszkalnym przeznaczonym na pobyt stały w celu zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych oraz nie jest nigdzie zameldowany na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Aktualnym miejscem pobytu S. G. jest schronisko, które w świetle powołanych przepisów oraz orzecznictwa sądu stanowi jedynie tymczasowe schronienie i nie może zastąpić miejsca zamieszkania. W kontekście powyższego nie ma zatem znaczenia, że S. G. korzysta z opieki zdrowotnej we Wrocławiu, jak również, że wyraża wolę zamieszkania we Wrocławiu ubiegając się tutaj o lokal socjalny. Kwestie te, nie stanowią bowiem zgodnie z przytoczonymi przepisami u.p.s. o właściwości miejscowej gminy w zakresie udzielania świadczeń pomocy społecznej osobom bezdomnym. Właściwość tą ustala się bowiem jedynie w oparciu o ostatnie zameldowanie osoby bezdomnej na pobyt stały (postanowienie NSA z 7 lipca 2010 r., I OW 60/10). Co prawda ustawodawca w art. 101 ust. 3 u.p.s. dopuszcza przyznanie świadczeń osobie bezdomnej w miejscu jej pobytu, ale uzależnia to od szczególnej sytuacji osobistej osoby ubiegającej się o pomoc, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zatem w świetle powyższych okoliczności wnioskodawca prawidłowo ustalił właściwość miejscową gminy w oparciu o art. 101 ust. 2 u.p.s., tj. według ostatniego miejsca zameldowania osoby ubiegającej się o świadczenie. Skoro ostatnim miejscem zameldowania S. G. była miejscowość Bielawa to organem właściwym do rozpoznania jego wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej jest Burmistrz Bielawy – Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Bielawie. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Burmistrz Bielawy, reprezentowany przez Dyrektora OPS w Bielawie wniósł o wskazanie Prezydenta Wrocławia jako organu właściwego w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że S. G. wyjechał z Bielawy w 1994 r., do tego czasu zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym swojej konkubiny położonym przy ul. B. [...] w Bielawie. W 2002 r. został z tego lokalu wymeldowany, a od listopada 2011 r. przebywa na terenie Wrocławia, w tym w Schronisku dla Osób Bezdomnych im. Św. Brata Alberta dla Mężczyzn. W trakcie pobytu w schronisku zobowiązał się pisemnie do złożenia wniosku o przydział lokalu socjalnego do końca lipca 2012 r. Jednak nie wywiązał się z powyższego zobowiązania i nie podejmował żadnych działań zmierzających do wyjścia z bezdomności do maja 2014 r., kiedy to MOPS we Wrocławiu sporządził Indywidualny Program Wychodzenia z Bezdomności, mocą którego S. G. zobowiązał się do złożenia wniosku o przydział lokalu socjalnego. Podkreślono również, że realizując Indywidualny Program Wychodzenia z Bezdomności S. G. nie złożył wniosku o przydział lokalu socjalnego w Bielawie, a w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym stwierdził, że takie wnioski złożył już we Wrocławiu i że z tym miastem wiąże swoją przyszłość oraz nie chce wrócić do Bielawy. Wrocław uczynił swoim centrum interesów życiowych i to we Wrocławiu korzysta z usług służby zdrowia, a w okresach zdolności do zatrudnienia rejestruje się w Urzędzie Pracy. Podniesiono również, że właściwość miejscową gminy zobowiązanej do świadczeń z pomocy społecznej zgodnie z art. 101 ust. 1 i 2 u.p.s. ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o takie świadczenie. Natomiast w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Ustawa nie definiuje jednak pojęcia "miejsca zamieszkania" i w związku z tym należy posłużyć się definicją zawartą w art. 25 k.c. W myśl tego przepisu miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa w zamiarem stałego pobytu. Tym samym o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) oraz wewnętrzny (wola stałego pobytu), przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Zamiar można ustalić na podstawie zachowania danej osoby polegającego na ześrodkowaniu swoich czynności życiowych w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu wynika z takiego zachowania osoby fizycznej, który wskazuje na rzeczywiste powiązanie jej działalności życiowej z określoną miejscowością. O zamiarze stałego pobytu można zatem mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym miejscem, gdzie koncentrują się aktualne sprawy dorosłej osoby. Tym samym zdaniem Burmistrza Bielawy w przedmiotowej sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 101 ust. 2 u.p.s., albowiem S. G. od lat nie chciał, i nadal nie chce, powrócić do miejsca swojego ostatniego zameldowania ani współpracować ze służbami pomocy społecznej w Bielawie, w tym podejmować działania w celu uzyskania lokalu socjalnego, a równocześnie czyni miasto Wrocław miejscem swoich interesów życiowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, nie mającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych, objęte jest właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zagadnienie właściwości miejscowej gmin w sprawach z zakresu pomocy społecznej reguluje art. 101 u.p.s.. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. W przypadku osoby bezdomnej właściwą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały (ust. 2). Ustawa ta stanowiąc w art. 101 ust. 1, że właściwość miejscową gmin w sprawach z zakresu pomocy społecznej ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, nie zawiera legalnej definicji "miejsca zamieszkania". Z tego powodu zastosowanie w tym zakresie znajdują przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. przez miejsce zamieszkania osoby fizycznej rozumie się miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że o uznaniu konkretnej miejscowości za miejsce zamieszkania danej osoby decyduje takie przebywanie na jej terenie, które posiada cechy założenia tam aktualnego ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Zatem o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. O ile ustalenie pierwszej przesłanki na ogół nie nastręcza trudności, o tyle przy ustaleniu zamiaru stałego pobytu mogą decydować różnorakie okoliczności. W judykaturze przyjmuje się, że o zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej osoby, tam też ześrodkowana jest jej aktywność życiowa. Należy jednocześnie zauważyć, że samo zameldowanie, będące kategorią prawa administracyjnego, nie przesądza o miejscu zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego (vide postanowienie NSA z 14 stycznia 2010 r., I OW 154/09). Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie jest czynnością prawną, a zatem nie wymaga złożenia stosownego oświadczenia woli. Wystarczy, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby polegającej na ześrodkowaniu jej aktywności życiowej w określonej miejscowości. Przy ustalaniu miejsca zamieszkania decydującego znaczenia nie może mieć samo zameldowanie. Zameldowanie nie dowodzi jeszcze zamieszkiwania w danej miejscowości, a tym samym adres zameldowania nie przesądza jeszcze o miejscu zamieszkania osoby fizycznej. Miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której koncentrują się czynności życiowe danej osoby, bez względu na adres jej zameldowania. O zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciagnięcie wniosku, że określona miejscowość obecnie jest głównym ośrodkiem działalności dorosłej osoby fizycznej. Ustalenie aktualnego miejsca zamieszkania osoby fizycznej nie wyklucza w przyszłości zmian w tym zakresie. Zamiar pobytu w obecnym miejscu zamieszkania nie jest bowiem równoznaczny z dążeniem do wieloletniego przebywania w danej miejscowości, czy też z brakiem jakichkolwiek planów co do ewentualnej zmiany w przyszłości miejsca zamieszkania. Na ocenę, jakie jest aktualne miejsce zamieszkania, nie ma zatem wpływu okoliczność, czy dana osoba w przyszłości będzie chciała albo będzie zmuszona zmienić miejsce swego dotychczasowego zamieszkania. Jeżeli takie zmiany nastąpią, to będą one miały wpływ dopiero na przyszłą właściwość organów. Okoliczności te nie mogą mieć natomiast żadnego znaczenia przy rozstrzyganiu aktualnego żądania wnioskodawcy. W analizowanej kategorii spraw o właściwości miejscowej organu decyduje bowiem obecne miejsce zamieszkania strony ubiegającej się o konkretne świadczenie z pomocy społecznej. Ponadto, rozważeniu podlega również kwestia czy S. G. w sprawach z zakresu pomocy społecznej może być uznawany za osobę bezdomną. Definicję pojęcia osoby bezdomnej zawiera art. 6 pkt 8 u.p.s. Przepis ten stanowi, że bezdomnym jest osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy oraz niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także niezamieszkała w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Powyższy przepis przewiduje zatem dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie posiada stałego zameldowania, natomiast drugi dotyczy sytuacji, kiedy osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym posiada stałe zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie. Innych warunków ustawodawca nie przewidział. Dla kwalifikacji danej osoby jako bezdomnej nie ma zatem żadnego prawnego znaczenia, kiedy i z jakich przyczyn została ona wymeldowana z miejsca pobytu stałego oraz czy utrzymuje ona więzi mieszkańcami lub rodziną zamieszkałą w miejscowości, w której była zameldowana na pobyt stały. Warto również podkreślić, że S. G. realizuje Indywidualny Program Wychodzenia z Bezdomności rozpoczęty w maju 2014 r. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., Poz. 150 ze zm.) pod pojęciem lokal należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Z zakresu tego pojęcia ustawodawca wyłączył pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności" wskazuje na jedynie przykładowy charakter wyliczenia. Wszystkie zatem pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkalnych w rozumieniu powołanej ustawy. Warto również podkreślić, że miejsce w schronisku ma umożliwić tylko przeczekanie do chwili, gdy pomoc w takiej formie będzie zbędna ze względu na poprawę sytuacji życiowej danej osoby, ewentualnie do czasu, gdy zapewniona zostanie pomoc o charakterze stałym w postaci np. umieszczenia w domu pomocy społecznej. Nawet zatem, gdy z różnych przyczyn jest to stan przedłużający się, pobyt ten nie traci charakteru czasowego. W związku z powyższym należy zatem uznać, że Schronisko dla Osób Bezdomnych im. Św. Brata Alberta dla Mężczyzn mieszczące się we Wrocławiu przy ul. B. [...] nie spełnia ustawowych przesłanek do zaliczenia go do kategorii lokali mieszkalnych, albowiem jest placówką, którą można określić jako pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego, czasowego pobytu osób, nie stanowiącą natomiast lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 21 czerwca 2001 r. Odnosząc powyższy stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że S. G. jest osobą bezdomną, gdyż nie zamieszkuje w lokalu przeznaczonym na zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych oraz nie jest nigdzie zameldowany na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności. Jak słusznie podniósł wnioskodawca schronisko stanowi jedynie tymczasowe schronienie i nie może zastąpić miejsca zamieszkania, albowiem zgodnie z art. 48 ust. 2 u.p.s. udzielenie schronienia, które w myśl art. 36 ust. 2 lit. i stanowi jedną z niepieniężnych form świadczeń z pomocy społecznej, następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego w noclegowniach, schroniskach, domach dla bezdomnych i innych miejscach do tego przeznaczonych. Należy jednak podkreślić, że w aktach niniejszej sprawy, a dokładnie w protokole przesłuchania świadka (sporządzonym w wyniku rozmowy telefonicznej z zainteresowanym przeprowadzonej 26 sierpnia 2015 r. przez Ośrodek Pomocy Społecznej w Bielawie), znajduje się informacja, że S. G. "nie zamierza składać wniosków o przydział lokalu socjalnego w Bielawie, ponieważ jak podaje od kilku lat wiąże swoją przyszłość z Wrocławiem i tam w kwietniu 2015 r. złożył kolejny wniosek o przydział lokalu socjalnego, o czym nie poinformował tut. OPS, podobnie MOPS we Wrocławiu kierując do tut. Ośrodka kolejny wywiad środ. z kompletem dokumentów p. S. G. nie zawarł informacji w wywiadzie, że p. S. G. od dawna nie wiąże przyszłości z Bielawą i nie zamierza wracać do Bielawy, gdyż czuje się związany z Wrocławiem i tam ubiega się o lokal socjalny". Niemniej jednak podkreślić należy, że w przypadku osoby bezdomnej, z oczywistych względów, nie może być mowy o miejscu zamieszkania. Tym samym nie bada się jej zamiaru co do stałego pobytu, ale ustala jej status i gminą właściwą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2007 r., I OW 109/06, publ. LEX nr 344927, i z 4 lipca 2008 r., I OW 30/08, publ. LEX nr 494312). Natomiast w związku z faktem, że ostatnim miejscem zameldowania na pobyt stały S. G. była Bielawa, organem właściwym do rozpoznania jego wniosku w sprawie przyznania zasiłku na częściową opłatę pobytu w schronisku oraz zakup środków higienicznych, na podstawie art. 101 ust. 2 u.p.s., jest Burmistrz Bielawy. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.