I SA/Kr 1839/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej J.W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Skarżąca – J.W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 września 2014 r. nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 czerwca 2014 r. nr [...] określającej skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2011 r., z tytułu sprzedaży nieruchomości, w kwocie 10 116 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. utratę możliwości regulowania bieżących rachunków rodziny, sprzedaż mieszkania oraz zmusi ją do wyjazdu za granicę w celach zarobkowych. Skarżąca podała, że problemy finansowe jej rodziny rozpoczęły się w 2009 r., kiedy jej mąż stracił dobrze płatną pracę. Ponownie podjął on pracę około 2 miesiące temu. Przez cały ten okres czteroosobowa rodzina utrzymywała się z wynagrodzenia skarżącej w kwocie około 3000 zł. Skarżąca podniosła, że miesięcznie z tytuły kredytu bankowego uiszcza kotwę 1 600 zł, z tytułu czynszu kwotę 750 zł, a 300 zł stanowią koszty jej dojazdy do pracy w Krakowie. Brak możliwości regularnego zarobkowania doprowadził do powstania zaległości w płatności czynszu za 4 miesiące. Skarżąca zaznaczyła, że nie może liczyć na pomoc finansową rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oznaczanej dalej jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca uzależnił zatem możliwość wstrzymania aktu lub czynności od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przesłanki należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Ustawodawca nie sprecyzował jednakże, jak należy rozumieć przesłanki ryzyka wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że sąd jest obowiązany do każdorazowej oceny ich wystąpienia w konkretnej, indywidulanej sprawie. W związku z tym w przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11, wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11). Jednocześnie należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, zgodnie z którym, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13). W rozpoznawanej sprawie skarżąca powołała się na trudną sytuację materialną. Z przedłożonej kserokopii wezwania do zapłaty, wystawionego przez Powszechną Spółdzielnię Mieszkaniową w C., wynika, że skarżąca na dzień 7 października 2014 r. zalega z opłatami za mieszkanie w łącznej kwocie 1 861,86 zł. Skarżąca miała również przez dłuższy czas problemy z regulowaniem rachunków za energię elektryczną, na co wskazują przedłożone kserokopie wezwań do zapłaty, wystawione przez T. Sprzedaż sp. z o.o. m.in. w grudniu 2011 r., styczniu 2012 r., w lutym 2013 r., w czerwcu 2014 r. W związku brakiem bieżącego regulowania opłat za usługi telekomunikacyjne z małżonkiem skarżącej została rozwiązana z dniem 31 marca 2013 r., bez zachowania okresu wypowiedzenia umowa przez M. S.A. w G. Postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. umorzył postępowanie skierowane do majątku skarżącej z wniosku wierzyciela – Banku Polska Kasa Opieki S.A - w związku z zapłatą przez całości należność. Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. Bank Pekao S.A. w W. wypowiedział małżonkowi skarżącej umowę kredytu w łącznej kwocie 244 361,19 zł, z uwagi na saldo zadłużenia w kwocie 2 023,69 zł. Skarżąca przedłożyła nadto liczne wezwania do zapłaty z tytułu zaległych składek na oc. Zdaniem Sądu podniesione przez skarżącą okoliczności, poparte dokumentami złożonymi do akt sprawy dają podstawę do udzielenia skarżącemu wnioskowanej ochrony tymczasowej. Sąd wziął pod uwagę, że ewentualna egzekucja mogłaby spowodować powstawanie lawinowo innych zaległości w bieżących wydatkach, zmuszając skarżącą do wyjazdu za granicę w poszukiwaniu lepiej płatnej pracy. Rozłąka z małoletnimi dziećmi i mężem mogłaby wywołać szkody nie do naprawienia. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.