II SA/Gd 651/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 21 października 2011 r. nr [...]. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania "A" Stowarzyszenia od decyzji Wójta Gminy z dnia 21 października 2011 r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa nowej instalacji odgazowywania kwatery składowej [...] w "B" Spółka z o.o. w Ł.". "A" Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższe postanowienie. W skardze złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 21 października 2011 r. nr [...]. Skarżący wskazał, że akty te wywołać mogą nieodwracalne skutki, bowiem nie jest prawdopodobnym, by w przypadku uchylenia decyzji, instalacja oraz odpady złożone na kwaterze [...] zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalność odwołania nie podlega wykonaniu. Charakteryzuje się ono jedyne skutecznością związaną z uostatecznieniem się decyzji organu I instancji, wskutek zakończenia postępowania odwoławczego. O ile wniesienie odwołania w terminie, zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a., wstrzymuje wykonanie decyzji, o tyle jego zakończenie powoduje, że decyzja staje się wykonalna. W niniejszej sprawie, decyzją organu I instancji orzeczono o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na fakt, iż planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, nie został ono bowiem wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397). Decyzja w tym przedmiocie nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji, jej skutkiem jest jedynie możliwość uzyskania przez inwestora decyzji, o jakich jest mowa w art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199 poz. 1227 ze zm.), w tym decyzji o pozwoleniu na budowę. Skuteczność zarówno postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, jak i wydanej decyzji o umorzeniu postępowania nie spowoduje żadnych szkód, ani nieodwracalnych skutków, o jakich jest mowa w art. art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał we wniosku możliwości ich zaistnienia. Skutki takie spowodować może dopiero wykonalność decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero taka decyzja będzie bowiem podstawą realizacji inwestycji. Nadto wskazać należy, że w sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji ze względów proceduralnych. Instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, tj. dotyczących postępowań przed organami pierwszej jak i drugiej instancji oraz postępowań podejmowanych w ramach trybów nadzwyczajnych. Takie uregulowanie art. 61 § 3 p.p.s.a., związane jest z zakresem orzekania przez sąd administracyjny, wynikającym z art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola prawidłowości postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, nie zaś kontrola zasadności decyzji o umorzeniu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania nie pozostaje w granicach niniejszej sprawy i Sąd nie ma możliwości orzekania o uchyleniu decyzji umarzającej postępowanie w trybie art. 135 p.p.s.a. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania doprowadziło do sytuacji, w której organ II instancji w ogóle nie rozpoznawał sprawy merytorycznie. W takim przypadku, uchylenie przez Sąd decyzji wydanej przez organ I instancji skutkowałoby pozbawieniem strony instancji odwoławczej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, co narusza normę art. 15 k.p.a. W konsekwencji Sąd nie może orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji ani też wstrzymać wykonania takiej decyzji w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Sądu, co do zasady, ewentualna celowość takiego rozwiązania proceduralnego i możliwość wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w takim i analogicznych przypadkach, uzasadnia wprowadzenie zmiany ustawy w tym zakresie. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Wójta Gminy o umorzeniu postępowania.