II SA/Ka 10/03

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik ( spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1. oddala skargę w części uchylającej decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] Nr [...] i orzekające o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...], 2. w pozostałym zakresie stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] Nr [...], 3. określa, że zaskarżona decyzja w zakresie stwierdzenia nieważności nie może być wykonana. UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta Powiatu T., działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 1997 r. Nr 25 poz. 128 z późn. zm.) uznał E.K. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku począwszy od dnia [...]. W związku z podjęciem przez stronę zatrudnienia orzeczono wobec niej decyzją Starosty Powiatu T. Nr [...] z dnia [...] o utracie statusu bezrobotnego i utracie prawa do zasiłku. W dniu [...] E.K. powtórnie zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. i tym razem decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta T.działając na podstawie art. 37 j ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ) przyznał jej prawo do zasiłku przedemerytalnego, wobec spełnienia przesłanek wymaganych przez ustawę. W dniu [...] prezydent Miasta T., decyzją Nr [...] działając w oparciu o art. 37 k ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 6 poz. 56 z 2001 r.), odmówił przyznania E.K. prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż strona nie spełniła ustawowych przesłanek, od których uzależnione jest przyznanie świadczenia emerytalnego. W następstwie otrzymanej przez Powiatowy Urząd Pracy w T. informacji z dnia [...] przesłanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o przyznaniu E.K. na mocy wyroku sądowego renty z tytułu niezdolności do pracy za okres od [...] do [...], Prezydent Miasta w T. działając na mocy art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i 150 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowił postępowanie w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami – decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosty Powiatu T. o uznaniu E.K. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku i decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydenta Miasta T. o przyznaniu stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wznowienie postępowania uzasadnione było pojawieniem się nowych okoliczności, jakie stanowiły informacje uzyskane w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji wydanego postanowienia, Prezydent Miasta T. działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 3 pkt 1, art. 37 n ust. 1 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w związku z art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 154 poz. 1793 z 2001 r., oraz po myśli art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] o uznaniu E.K. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku przysługującym od dnia [...], decyzję Nr [...] z dnia [...] o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...], decyzję Nr [...] z dnia [...] o przyznaniu E.K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. oraz decyzję Nr [...] z dnia [...] o odmowie przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji uchylającej wymienione rozstrzygnięcie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 37 n ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu osoba posiadająca prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy nie może być uznawana za osobę bezrobotną, a także nie może posiadać uprawnień do zasiłku przedemerytalnego. Wobec faktu, iż okres zarejestrowania się E.K. w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. pokrywał się z okresem pobierania przez nią renty z tytułu niezdolności do pracy, niezgodne z prawem byłoby pozostawienie uchylonych decyzji w mocy. E.K. nie zgodziwszy się ze stanowiskiem organu administracji publicznej I instancji wniosła odwołanie, w którym zostało wskazane, iż przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy rozpoczęła starania o uzyskanie renty inwalidzkiej. Z chwilą otrzymania odmownej decyzji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaskarżyła ją i zarejestrowała się jako bezrobotna. Prawomocny wyrok w sprawie jej uprawnień do renty zapadł w dniu [...], o czym dowiedziała się dopiero w [...], a do chwili składania odwołania nie otrzymała jeszcze żadnych pieniędzy, nadto rentę przyznano jej do dnia [...], a zasiłek przedemerytalny od dnia [...]. a zatem wyłącznie przez okres 27 dni wypłaty te pokrywają się ze sobą. Po rozpoznaniu odwołania E.K. Wojewoda Ś. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 37 j ust. 1 oraz art. 73 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, uchylił zaskarżoną decyzję i w następstwie jej uchylenia orzekł powtórnie o uchyleniu kolejnych decyzji o uznaniu strony za bezrobotną z prawem do zasiłku, o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, o przyznaniu jej prawa do zasiłku przedemerytalnego i o odmowie przyznania jej świadczenia przedemerytalnego, a w miejsce uchylonych decyzji orzekł o odmowie uznania odwołującej za osobę bezrobotną z dniem [...] i z dniem [...]. Wojewoda Ś. zwrócił uwagę na proceduralne uchybienie organu I instancji, co stało się przyczyną uchylenia jego decyzji. Mianowicie po uchyleniu wskazanych decyzji ostatecznych organ I instancji nie rozstrzygnął o istocie sprawy, co stanowiło zdaniem organu administracji II instancji naruszenie prawa procesowego. Ponad powyższe odnosząc się in merito causae uznał, iż na mocy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, za osobę bezrobotną może być uznana tylko taka osoba, która jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy zarobkowej jeżeli nie nabyła prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, a na mocy art. 29 cytowanej ustawy osobie, której przyznano uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, za który wypłacono zasiłek dla bezrobotnych lub zasiłek przedemerytalny istnieje obowiązek zwrotu świadczenia z Funduszu Pracy. W dalszej kolejności, decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta T. działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 6 pkt 6 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zobowiązał E.K. do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku przedemerytalnego za okres od [...] do [...] w kwocie [...] wskazując w uzasadnieniu, iż rozstrzygnięcie powyższe jest skutkiem przeprowadzonego postępowania w wyniku którego uchylono decyzje przyznające stronie świadczenia z Funduszu Pracy w łącznej wysokości [...], a potrącenie dokonane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych objęły tylko kwotę [...]. E.K. wniosła od decyzji Wojewody Ś. Nr [...] z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której podniosła, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i bezzasadna. Skarżąca ponad tożsame co w uzasadnieniu odwołania od decyzji I instancji argumenty, w skardze swojej wskazała, iż w chwili rejestracji jako bezrobotna nie posiadała uprawnień do renty, a opieszałość postępowania sądowego spowodowała, iż otrzymała to prawo z opóźnieniem i po zarejestrowaniu się w Urzędzie Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, przytaczając dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, iż skarżąca składając swoje dokumenty do Urzędu Pracy nie poinformowała organu o toczącym się postępowaniu sądowym w przedmiocie jej zdolności do pracy, a zatem składała niezgodne z prawdą oświadczenia, a warunki do uznania za osobę bezrobotną ustala się w oparciu o okoliczności istniejące w dacie rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.p.s.a. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na względzie treść art. 134 p.p.s.a., a zatem nie będąc związany granicami skargi, co oznacza między innymi uprawnienia do uwzględnienia skargi również ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca, uznał, w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, iż skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn powołanych przez skarżącą. W pierwszej kolejności uwaga Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skupiła się na treści decyzji nr [...] z dnia [...], wydanej przez Prezydenta Miasta T. w następstwie wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzją Nr [...] z dnia [...] i decyzją Nr [...] z dnia [...]. Dokonując kontroli zgodności z prawem powyższej decyzji Sąd dostrzegł, iż wydana ona została w części dotyczącej uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] i decyzji Nr [...] z dnia [...] z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Jak stanowi art. 7 k.p.a. prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego ( art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Mając na względzie jedną z podstawowych zasad proceduralnych, jakim odpowiada procedura administracyjna, a to zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., należy zauważyć, iż decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a po myśli wskazanego przepisu, decyzja staje się ostateczna, gdy nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji. W ten sposób ustawodawca zapewnił stronom postępowania administracyjnego gwarancję ochronę ich praw do stabilności i pewności ostatecznych rozstrzygnięć organów administracyjnych. Dokonując zatem kontroli dopuszczalność uchylenia przez Prezydenta Miasta T. decyzji Nr [...] i decyzji [...] w aspekcie zasady praworządności i biorąc pod uwagę, iż nie było to następstwem zastosowania szczególnego trybu jakim jest wznowienie postępowania należy uznać, iż rozstrzygnięcie to nastąpiło z rażącym uchybieniem prawa. Poprzedzające bowiem wskazaną decyzją postanowienie Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] nie wznawiało postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Nr [...] i [...]. Postępowanie odwoławcze, co wynika z brzmienia przepisu art. 138 kpa, powinno polegać na wszechstronnym ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa i to również pod względem legalności. Wskazane uchybienie przepisom proceduralnym winno zatem zostać zauważone i usunięte w przewidziany prawem sposób przez Wojewodę Ś. Organ II instancji nie zwrócił jednak uwagi na wskazane wady kwalifikowane decyzji I instancji, a wręcz powielając je, poprzez usunięcie z obrotu prawnego tych samych decyzji ostatecznych, wobec których nie został zastosowany żaden z trybów nadzwyczajnych, o których mowa w art. 16 k.p.a., również w sposób rażący naruszył prawo. Przez to decyzja Wojewody Ś. w części dotyczącej uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] i decyzji Nr [...] z dnia [...] dotknięta została wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 zdanie drugie kpa, a w wyniku takiej wady, musiała zostać usunięta z obrotu prawnego. Należy zauważyć ponadto, iż organ II instancji, pomimo zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu prawnego o konieczności rozstrzygnięcia merytorycznego, po dokonaniu rozstrzygnięcia usuwającego z obrotu decyzję zawierającą wadliwe ustalenia faktyczne, sam nie zastosował się do powyższego obowiązku. Wojewoda Ś. bowiem, uchyliwszy decyzję nr [...] z dnia [...] i decyzję [...] z dnia [...] nie orzekł w to miejsce merytorycznie z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Konieczność zatem eliminacji części zaskarżonej decyzji wynikająca z wcześniej wskazanych przyczyn, a to z uwagi na naruszenie art. 16 k.p.a., uzasadniona była również z przyczyn rażącego uchybienia treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Analizując w pozostałym zakresie rozstrzygnięcie organu II instancji dotyczące decyzji Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na jeszcze inne rażące uchybienia natury procesowej mające miejsce na etapie postępowania odwoławczego. Istota odwołania się do drugiej instancji i powtórne orzekanie w tej samej sprawie przez organ odwoławczy między innymi ma na celu korektę i poprawienie decyzji pierwszej instancji, jeśli jest wadliwa. Sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy określa art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ II instancji wydaje decyzję, która w zależności od dokonanych ustaleń może być decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę, tj. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję, bądź ją uchylającą i orzekającą o istocie sprawy odmiennie niż to uczynił organ I instancji lub też umarzającą postępowanie odwoławcze, gdy stała się ona bezprzedmiotowa, względnie decyzją kasacyjną, w wyniku której sprawa wraca do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Powołany w decyzji Wojewody Ś. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zezwalał organowi odwoławczemu na uchylenie decyzji Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] i rozstrzygnięcie odmienne od tego, jakie zawierała zaskarżona decyzja organu I instancji, jednakże zakres rozstrzygnięcia Wojewody Ś. wyznaczony był zakresem rozstrzygnięcia sprawy w decyzji Nr [...] z dnia [...]. W postępowaniu odwoławczym może być bowiem rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym w przeciwnym wypadku prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności przed organami administracji. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Ś. w miejsce uchylonej decyzji Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego orzekł o odmowie uznania E.K. za osobę bezrobotną od dnia [...]. Rozstrzygał zatem sprawę, która nie była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Powtórnie wskazując na przepis art. 138 § 1 i 2 k.p.a. należy zauważyć, iż istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Zasada ta została przez organ odwoławczy naruszona, a w konsekwencji zaskarżona decyzja w części orzekającej o odmowie uznania E.K. za osobę bezrobotną od dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie nakazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rozważyć treść decyzji organu I instancji w zakresie omówionym wyżej. Odniósł się przeto do rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta T. zawartego w decyzji Nr [...] z dnia [...], a to rozstrzygnięcia w zakresie uchylenia decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...] o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego, i działając w ramach uprawnień nadanych mu po myśli art. 135 p.p.s.a. stwierdził również w tej części decyzji Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia [...] jej nieważność. Reprezentując, bowiem pogląd prawny o konieczności wyeliminowania z obrotu decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną, ze względu na rażące uchybienie przez organ administracji I instancji treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mógł pozostawić w obrocie decyzji, w której organ administracji po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia nie zajął merytorycznego stanowiska. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny wychodząc poza granice skargi, stwierdził nieważność decyzji pierwszoinstancyjnej w części uchylającej wskazane decyzje ostateczne, co do których nie zostało wznowione postępowanie i w części uchylającej decyzję Nr [...] z dnia [...]. Stwierdził także nieważność decyzji zaskarżonej, którą uchylone zostały powtórnie, po uchyleniu decyzji I instancji, te same rozstrzygnięcia ostateczne, co do których postępowanie nie zostało wznowione, a także w części orzekającej o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia [...]. Dokonując w pozostałym zakresie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień skutkujących uwzględnienie skargi. Stwierdził natomiast, iż rozstrzygnięcie załatwiające sprawę merytorycznie w zakresie uchylonej decyzji Nr [...] z dnia [...] wydane zostało w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. W tym zatem zakresie skarga E. K. nie mogła zatem wywołać skutków prawnych i podlegała oddaleniu. Analiza treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ze szczególnym uwzględnieniem lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001 roku Nr 6 poz. 56 z późn. zm.) nie pozwala na ustalenia inne, niż dokonane zostały w treści zaskarżonej decyzji. W przepisie tym ustawodawca zdefiniował osoby, którym na zasadach wskazanych w cytowanej ustawie przysługują świadczenia z Funduszu Pracy z tytułu pozostawania bez pracy. Ustawodawca nie przyznał w tym zakresie organom administracji publicznej kompetencji pozwalającej na dokonywanie oceny opartej o przesłanki uznaniowe. Jednoznaczne brzmienie wskazanego przepisu traktuje jako jedną z przesłanek eliminujących z grona osób bezrobotnych, posiadanie uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania administracyjnego dokonano ustaleń faktycznych, którym skarżąca nie zaprzeczyła. Z ustaleń tych wynikało jednoznacznie, iż na mocy orzeczenia sądu powszechnego skarżąca jako niezdolna do pracy miała ustalone prawo do renty z funduszu ubezpieczeń społecznych. Za datą początkową przyznanego prawa przyjęty został dzień [...], a za datę końcową dzień [...]. W okresie tym zatem skarżąca nie mogła zostać uznaną za osobę bezrobotną. Zasiłek przedemerytalny stanowiący świadczenie przyznane na mocy art. 37 j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 roku przysługiwał osobom spełniającym ściśle określone materialnoprawne przesłanki i również w tym zakresie ustawodawca nie pozwolił organom orzekającym na stosowanie jakiejkolwiek dowolności. Podstawowym warunkiem przyznania wskazanego świadczenia było posiadanie w chwili rejestracji przez osobę pozostającą bez pracy statusu osoby bezrobotnej w myśl omawianego wcześniej art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Biorąc pod uwagę, iż skarżąca w okresie od [...] do [...] miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy wykluczone było ze względu na nie spełnienie warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej, przyznanie jej zasiłku przedemerytalnego. Okoliczność, iż prawo skarżącej do świadczenia z funduszu ubezpieczeń społecznych zostało ustalone na drodze sądowej, a wyrok w sprawie zapadł po wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego nie zmienia sytuacji prawnej skarżącej. Nie nabyła ona bowiem uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia prawomocności wyroku sądowego, a tym bardziej, co podnosi w swojej skardze, od dnia dowiedzenia się o treści wyroku sądowego lecz od dnia wskazanego w sentencji tego wyroku. Nie miał znaczenia także dla oceny sprawy fakt, iż okres pobierania obu świadczeń – świadczenia z Funduszu Pracy i świadczenia z funduszu ubezpieczeń społecznych pokrywał się wyłącznie przez 27 dni. Ustawodawca bowiem nie uzależnił uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego od długości okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy wykluczając generalnie możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej w przypadku posiadania uprawnień do dochodów z innych tytułów. Prawidłowo zatem uznał organ administracji, iż wyrok sądowy stanowił nową, nie znaną w trakcie rozstrzygania okoliczność, która nakazywała wznowić postępowanie w sprawie i orzec w oparciu o uzyskane informacje. Należy zauważyć, co słusznie podniósł organ II instancji, że skarżąca w chwili rejestrowania się w Urzędzie Pracy zapoznała się z treścią Informacji dla osób bezrobotnych, której pkt 14 i pkt IV 7 nakazywał jej niezwłoczne informowanie Urzędu Pracy o zmianach w jej sytuacji majątkowej, a także złożyła podpis pod oświadczeniem, którego pkt 13 wyraźnie stanowił o zobowiązaniu skarżącej w przypadku otrzymania renty lub emerytury za ten sam okres co wypłata zasiłku. Miała ona zatem świadomość co do wykluczania się uprawnień przysługujących z ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu z uprawnieniami do dochodu przysługującymi z jakichkolwiek innych źródeł. Z tych więc przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 art. 145 § 1 pkt 1 lic. c, art. 151 i wobec faktu, iż zaskarżona decyzja dotyczyła nabytych przez skarżącą praw, na podstawie art. 152 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.