II SA/Bd 895/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2011r. sprawy ze skargi Z.O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Bd 895/11 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.), oraz art. 83 ust. 1 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kpa decyzją z dnia [...] maja 2011 r. [...] nakazał Z O rozbiórkę budynku garażowego wybudowanego na działce geodezyjnej nr [...] w m. R., gm. Ł. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 104 w zw. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 103 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 83 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy z dnia 24 października 1974 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg organu garaż pobudowany został w sposób ewidentnie samowolny. Jego pobudowanie naruszyło przepisy o planowaniu przestrzennym (ustalenia decyzji o warunkach zabudowy) i powoduje pogorszenie warunków bezpieczeństwa - tym samym nie istnieją prawne przesłanki do jego zalegalizowania i powiatowy organ nadzoru budowlanego nie miał innej prawnej możliwości jak nakazać jego rozbiórkę. Garaż jest trwale związany z gruntem, gdyż posadowiony został na podłożu betonowym, które to podłoże przenosi obciążenia z konstrukcji garażu na grunt. Składając skargę pełnomocnik Z. O., zarzucając naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 37 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 24 października 1974 r. oraz obrazę art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art., 75, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, wniósł o uchylenie obu decyzji. Odpowiadając na skargę, powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz zgodność z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 z późn. zm.) oraz przepisami ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wykazało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak podstaw do wzruszenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Z akt sprawy wynika natomiast - po przesłuchaniu świadków, dokonaniu oględzin i zbadaniu stosownych dokumentów (czym zrealizowano dyspozycje przepisów art. 7, 75 i 77 § 1 Kpa) - że na działce Nr [...] w miejscowości R., której właścicielem jest skarżący, w latach 1988 -1989 pobudowano garaż, bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższą datę należało zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 Prawo budowlane. Pobudowanie garażu w myśl art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 tej ustawy wymagało natomiast pozwolenia na budowę, którego skarżący nie przedstawił. Przepisy art. 37 ust. 1 ustawy 24 października 1974 r. Prawo budowlane stanowi natomiast, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obwiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący Z. O. wystąpił [...] maja 2010 r. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego i Wójt Gminy Ł., decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak: [...], ustalił warunki dla zabudowy budynku gospodarczo - garażowego na działce Nr [...] w obrębie R. - Ś. Decyzja powyższa określa, iż zgodnie z jej załącznikiem graficznym linia zabudowy od drogi wojewódzkiej nr [...] (od krawędzi jezdni w głąb działki Nr [...]) powinna wynosić 20,00 m. Tymczasem przedmiotowy garaż posadowiony został w odległości 5,00 m od pasa drogowego i 8,80 m od krawędzi jezdni. Decyzja o warunkach zabudowy z [...] października 2010 r. określiła, iż komunikacja z działki Nr [...], na której pobudowano samowolnie rzeczony garaż ma odbywać się do drogi wewnętrznej, działki Nr [...] i [...], a za jej pośrednictwem, poprzez istniejący już zjazd do drogi wojewódzkiej Nr [...]. Z dokonanych oględzin i dokumentacji fotograficznej z uwagi na trwałą konstrukcję budynku wyjazd z działki Nr [...] odbywa się bezpośrednio na drogę wojewódzką nr [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, iż budowa rzeczonego garażu narusza przepisy o planowaniu przestrzennym uchybiając decyzji z [...] października 2010 r. o warunkach zabudowy, co oznacza spełnienie przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 października 1974 r. Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika ponadto, iż Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. Rejon Dróg Wojewódzkich w T. kolejnymi pismami z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] i z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] wskazał, że obsługa komunikacyjna działki Nr [...] może się odbywać wyłącznie z drogi wewnętrznej, tj. działki Nr [...] i [...], która posiada wyłącznie do drogi wojewódzkiej Nr [...]. Tymczasem z dotychczasowych ustaleń wynika, że zjazd z działki Nr [...] odbywa się i może odbywać się tylko, z uwagi na konstrukcję garażu na drogę wojewódzką. Niewątpliwie stan taki powoduje zagrożenie pogorszenia warunków bezpieczeństwa. To zaś oznacza, że spełniona została także i druga przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniająca orzeczenie nakazu przymusowej rozbiórki garażu. Spełnienie obu przesłanek z art. 37 ust. 1 ustawy z 27 października 1974 r. - Prawo budowlane wykluczało wszczęcie postępowania zmierzającego do legalizacji samowolnie postanowionego obiektu i uprawniało, wręcz obligowało organ do orzeczenia nakazu rozbiórki. Mając powyższe na uwadze z uwagi na brak przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownie do art. 151 tej ustawy należało skargę oddalić.