II GZ 337/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. C.-P. Spółki z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1490/20 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. C.-P. Spółki z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. C.-P. Spółki z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz nakazał zwrócić stronie uiszczony od tej skargi wpis. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wywiedzioną skargą na wskazaną decyzję, zarządzeniem z dnia 29 lipca 2020 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.000 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca odebrała wezwania w dniu 7 sierpnia 2020 r. i tego samego dnia uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł. Do dnia wydania przez Sąd postanowienia nie została uzupełniona brakująca kwota wpisu w wysokości 900 zł. W takim stanie sprawy, Sąd I instancji powołując art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę strony odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy. B. C.-P. Spółka z o.o. we W., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 3 w zw. z art. 67 § 5 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego, tj. adw. T. D., wobec czego bieg terminu uzupełnienia wpisu się nie rozpoczął, a w konsekwencji nie upłynął do chwili obecnej. Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść postawionego w zażaleniu zarzutu i jego motywacji zawartej w uzasadnieniu stwierdzić należy, iż istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy sposób doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia braku fiskalnego skargi był skuteczny i czy w konsekwencji rozpoczął się bieg terminu do uzupełnienia tego braku skargi. Nie jest bowiem kwestionowana przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, że podjęta próba uiszczenia opłaty od wniesionej skargi była wadliwa, co wynika tak z dokumentów księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i wniosku strony skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia należnej od skargi opłaty. Pełnomocnik skarżącej spółki wywodzi, że Sąd I instancji odpuścił się naruszenia art. art. 67 § 5 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego - adw. T. D.. Powołany przepis, art. 67 § 5 p.p.s.a. określa, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Treść powołanej regulacji nie nasuwa wątpliwości, że w sytuacji gdy strona działa przez pełnomocnika, to właśnie jemu należy doręczać wszelką korespondencję związaną ze sprawą, do prowadzenia której został umocowany. W przedmiotowej sprawie, co wynika z treści załączonego do skargi pełnomocnictwa, pełnomocnikiem spółki B. C.-P. został ustanowiony adwokat T. D., który w ramach tegoż samego pełnomocnictwa udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego między innymi adwokatowi T. K.. Co również wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy, w przesyłce zaadresowanej na adres kancelarii D. & R. i P. K. A., gdzie jako adresat, na kopercie, wskazano adw. T. K., znajdowały się dwa wezwania do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi. Jedno, dotyczące nadesłania odpisu z KRS celem wykazania sposobu reprezentacji strony skarżącej - obejmującego swym zakresem dzień udzielenia pełnomocnictwa, w którym jako adresat wskazano wymienionego już adw. T. K. oraz drugie wezwanie dotyczące uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, w którym adresatem był adw. T. D. (k: 21, 23 oraz 25 i 26). Zauważyć przy tym należy, że przesyłki zawierającej oba wezwania nie odebrał żaden z wymienionych pełnomocników lecz pracownik kancelarii (k: 25). W takim stanie faktycznym sprawy wskazać należy, że doręczenie dokonane w miejscu pracy adwokata, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism jest doręczeniem prawidłowym w świetle przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OZ 769/13). Kwestia samego odbioru korespondencji w świetle przytoczonej tezy nie była kwestionowana, wobec czego przyjąć należy, że osoba, która pod adresem kancelarii dokonała odbioru kierowanej do niej korespondencji była upoważniona do dokonywania takiej czynności. Uznać wobec tego również należy, że wezwania pomieszczone w jednej przesyłce zostały skutecznie doręczone pełnomocnikom spółki w dacie, w której rzeczona przesyłka została podjęta przez pracownika kancelarii. Tym samym adwokat T. D. został skutecznie wezwany do uiszczenia w imieniu swojego mocodawcy wpisu od wniesionej skargi. Nie miała przy tym znaczenia podnoszona przez autora zażalenia okoliczność, iż na kopercie przesyłki zawierającej wezwania, jako adresat widniał adw. T. K.. Wbrew twierdzeniu zawartemu w motywach zażalenia, okoliczność ta nie świadczyła o faktycznym niedoręczenia adresatowi, adw. T. D. wezwania do uiszczenia należnego wpisu, skoro został on wymieniony w samym wezwania, skierowanym na adres siedziby jego kancelarii. Oceny tej nie zmienia powołana w motywach zażalenia teza postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I CZ 100/08, w której stwierdzono, że: "Co do zasady pisma sądowe powinny być doręczane przez sąd pełnomocnikowi procesowemu ustanowionemu przez stronę. Jedynie w przypadku wyraźnego oświadczenia strony albo działającego w jej imieniu pełnomocnika procesowego bądź jego zastępcy (pełnomocnika substytucyjnego) o tym by pisma doręczać pełnomocnikowi substytucyjnemu, sąd powinien dokonywać doręczeń temu właśnie pełnomocnikowi". Jak już bowiem wskazano, wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skierowane zostało do pełnomocnika skarżącej, nie zaś jego substytuta, zaś fakt zaadresowania przesyłki zawierającej owo wezwanie właśnie do substytuta pełnomocnika strony, nie miało wpływu na skuteczność tak wykonanej czynność, gdyż rzeczą substytuta było niezwłoczne przekazanie pełnomocnikowi wezwania lub co najmniej poinformowania go o tym fakcie, co wnioskując po podjętej próbie uiszczenia wpisu od skargi, miało miejsce. Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia aby w sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, zaś wniesienie przez niego rzeczonej opłaty w niepełnej wysokość i jej nieuzupełnienie w biegnącym do dokonania tej czynności terminie skutkował zasadnym stwierdzeniem przez Sąd I instancji nieuzupełnienia braku skargi w terminie, co obligowało Sąd do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi z przyczyn opisanych w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.