III SA/Wa 326/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. oddala skargę UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem") w wyniku ustaleń poczynionych w ramach przeprowadzonej wobec B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") kontroli podatkowej m. in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r., a w jej rezultacie postępowania podatkowego w celu określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r., decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. określił Stronie dochód w kwocie 576.550,05 zł w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego w miejsce wykazanego w zeznaniu dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w wysokości 201.025,05 zł. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżąca złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r., a następnie w dniu 5 sierpnia 2014 r. jego korektę, w której wykazano: przychody ze źródeł przychodów położonych na terenie RP – 7.052.060,86 zł; koszty uzyskania przychodów – 6.851.035,81 zł; dochód – 201.025,05 zł; odliczenia od dochodu – 201.025,05 zł; podstawa opodatkowania – 0,00 zł; podatek należny – 0,00 zł. W toku kontroli podatkowej analizie poddano sprawozdanie finansowe (bilans, rachunek zysków i strat, informację dodatkową) sporządzone na dzień 31 grudnia 2013 r. przez Spółkę. W rachunku zysków i strat sporządzonym za 2013 r. wykazano: łączny przychód - 7.052.060,86 zł, w tym: 3.622.005,34 zł - przychody netto ze sprzedaży produktów, 3.260.321,89 zł - przychody netto ze sprzedaży towarów i materiałów, 7.915,89 zł - przychody finansowe, 161.817,74 zł - pozostałe przychody operacyjne, łączne koszty - 6.906.073,16 zł, w tym: 5.353.518,14 zł - koszt sprzedanych produktów, towarów, materiałów, 24.212,44 zł - pozostałe koszty operacyjne, 38.235,09 zł - koszty finansowe, 238.217,51 zł - koszty sprzedaży, 1.251.889,98 zł - koszty ogólnego zarządu. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że z informacji dodatkowej sporządzonej w dniu 30 czerwca 2014 r. przez Stronę wynikało, że kwota 55.037,35 zł nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. W toku kontroli podatkowej ustalono, że Skarżąca na koncie: 703 "Sprzedaż towarów" zaewidencjonowała fakturę VAT nr [...] z dnia 27 września 2013 r., na której jako wystawca widnieje Spółka, a odbiorca B. Sp. z o.o. NIP: [...] dotycząca sprzedaży soli drogowej – luz, wartość netto - 307.500,00 zł, VAT - 70.725,00 zł, 743 "Wartość sprzedanych towarów" zaewidencjonowała fakturę VAT nr [...] z dnia 10 września 2013 r., na której jako wystawca widnieje F. [...] NIP [...], a odbiorca Spółka w przedmiocie sprzedaży soli drogowej – luz, wartość netto - 304.800,00 zł, VAT - 70.104,00 zł. Naczelnik w toku prowadzonej kontroli podatkowej włączył do materiału dowodowego uwierzytelnioną kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. M. G. prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą F. [...], z której wynikało, że w toku przeprowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. postępowania podatkowego, poprzedzonego kontrolą podatkową, ustalono, że we wrześniu 2013 r. M. G. dokonał rzekomego nabycia soli drogowej - luz w ilości 1500 ton od B. Sp. z o. o. NIP [...] (nabycie potwierdzone fakturą VAT nr [...] z dnia 9 września 2013 r.). Powyższy towar był w dniu następnym przedmiotem dalszej rzekomej odsprzedaży do Skarżącej (faktura nr [...] z dnia 9 września 2013 r.). Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. w wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że głównymi "dostawcami" soli (spożywczej i drogowej) do F. [...] w kontrolowanym okresie były P. Sp. z o. o. oraz B. Sp. z o. o., natomiast głównymi "odbiorcami", na rzecz których fakturował dostawy soli (spożywczej i drogowej) były również P. Sp. z o. o., B. Sp. z o. o. oraz drobni odbiorcy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. zauważył, że zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronach internetowych spółek biorących udział w rzekomych transakcjach w zakresie kupna i sprzedaży soli (spożywczej i drogowej) z M. G.: P. Sp. z o. o. jest dystrybutorem soli drogowej, przemysłowej, technicznej i spożywczej oraz wykonuje usługi pakowania materiałów sypkich, B. Sp. z o. o. jest holdingiem polsko - ukraińskim zajmującym się handlem solą i minerałami. Jest oficjalnym dystrybutorem ukraińskiej kopalni soli A., jak również polskich kopalni, Skarżąca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie kompleksowego sprzątania, pielęgnacji zieleni, multitechniki - multiserwisu oraz usług remontowych. Analiza materiału dowodowego odnoszącego się do fakturowania obrotu solą pomiędzy M. G., a jego kontrahentami dała podstawę Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w R. do stwierdzenia, że M. G. wystawiał i wprowadzał do obrotu gospodarczego faktury VAT, (m. in. na rzecz Strony), nieodzwierciedlające rzeczywistych operacji gospodarczych. Z ustaleń ww. organu wynikało, że M. G. oraz jego "kontrahenci" stworzyli fikcyjny łańcuch dostaw soli. Wykazany przez M. G. obrót solą miał na celu jedynie wykazanie się przy chodami ze sprzedaży, w związku z wnioskiem o dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej zakupu Systemu B2B, jak również uzyskanie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług od zakupu przedmiotowego systemu. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. ustalił, że M. G. w kontrolowanym okresie nie prowadził żadnej rzeczywistej działalności gospodarczej bądź prowadził ją w bardzo niewielkim rozmiarze, a wykazywane przez niego obroty miały stworzyć pozory legalnej i rzeczywistej/faktycznej działalności gospodarczej. W związku z powyższymi Organ I instancji stanął na stanowisku, że widniejący na spornej fakturze VAT dostawca - F. [...], nie był dostawcą soli drogowej - luz na rzecz Skarżącej, a faktura dokumentująca powyższą operację nie potwierdza faktycznej dostawy soli od tego dostawcy, a jedynie ją pozoruje, nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji w sensie materialnym, o czym świadczy brak zachowania Spółki typowego dla warunków rynkowych, zmierzającego do maksymalizacji zysków oraz skrócenia łańcucha dostaw, co świadczy o świadomym udziale Strony w transakcji mającej na celu jedynie uzyskanie korzyści podatkowej. Organ pierwszej instancji zakwestionował również wysokość zaewidencjonowanych przez Spółkę przychodów stwierdzając, iż zaewidencjonowana przez Skarżącą w księgach rachunkowych kwota przychodu w wysokości 307.500,00 zł wynikająca z faktury VAT nr [...] z dnia 27 września 2013 r., na której jako wystawca widnieje Spółka, a jako odbiorca B. Sp. z o.o. w przedmiocie sprzedaży soli drogowej luz w wartości netto (307.500,00 zł) nie stanowi przychodu, gdyż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż do ww. sprzedaży nie doszło. Skarżąca nie zajmuje się bowiem handlem solą, a transakcja nie miała ekonomicznego uzasadnienia. Uznano zatem, iż faktycznie nie doszło do zawarcia transakcji. Z uwagi na fakt, że w toku kontroli podatkowej ustalono, że na rachunek bankowy Skarżącej w dniu 29 listopada 2013 r. wpłynęły środki pieniężne wynikające z kwestionowanej faktury VAT w kwocie brutto 378.225,00 zł, uznano, iż otrzymane pieniądze z uwagi na definitywny charakter przysporzenia, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.; dalej jako "u.p.d.o.p.") stanowią przychód w momencie ich otrzymania. W ocenie Naczelnika samo wykazanie braku rzeczywistej realizacji transakcji, za którą Skarżąca wystawiła na rzecz B. Sp. z o.o. sporną fakturę VAT i otrzymała na rachunek bankowy kwotę z niej wynikającą jest wystarczającą przesłanką, by kwotę tę zaliczyć do przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Dodatkowo organ ten zwrócił uwagę na okoliczność, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. określił Spółce kwotę podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za wrzesień 2013 r. w wysokości 70.725,00 zł, tj. podatku wykazanego w fakturze VAT nr [...] z dnia 27 września 2013 r. wystawionej na rzecz B. Sp. z o. o. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdził że Spółka w roku 2013 uzyskała łączny przychód w wysokości 7.122.785,86 zł (kwota wykazana w zeznaniu 7.052.060,86 zł + 70.725,00 zł niewykazane otrzymany przychód). Uznał zarazem nierzetelność prowadzenia ksiąg rachunkowych w części wykazanych nieprawidłowości. Skarżąca w odwołaniu z 30 lipca 2019 r., wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzuciła Naczelnikowi naruszenie: art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 7 pkl 1 oraz art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") w związku z art. 44 § 1 pkt 1 § 5 oraz art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy oraz art. 17 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego w związku z art. 208 § 1 O.p. poprzez nieumorzenie postępowania, mimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, na skutek ustania karalności przestępstwa karnoskarbowego, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p., w związku z brakiem przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie świadomego uczestniczenia przez Stronę w domniemanych zamiarach M. G., polegających - tak jak spekuluje urząd - na sztucznym zwiększeniu obrotu w celu wyłudzenia dotacji, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez brak wykazania bezprawnych korzyści podatkowych, uzyskanych kosztem Skarbu Państwa, które stały się udziałem Strony, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez nieprzedstawienie dowodów na okoliczność, iż obrót solą służył jedynie wyłudzeniu dotacji na zakup systemu B2B, co wiązało się również z dokonaniem odliczenia VAT z tytułu zakupu, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez błędne założenie, że ta sama sól, która została zakupiona przez M. G. od B. Sp. z o.o., została następnie odsprzedana spółce B. przez Stronę, bowiem trudno dopatrywać się tożsamości towaru oznaczonego tylko co do gatunku, jeśli Skarżąca nabywała sól i posiadała ją na magazynie w dużo większej ilości, niż ilość sprzedana następnie B. Sp. z o. o., art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez błędne ustalenie, iż obrót i magazynowanie soli nie były związane z jej działalnością gospodarczą, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 5, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 3a, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne rozpoznanie przychodów, jako niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz bezprawne uznanie wydatków jako niestanowiących kosztów podatkowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przedawnienia Dyrektor wskazał, że w sytuacji, gdy termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. upłynął w roku 2014, to zobowiązanie podatkowe przedawnia się z końcem 2019 r., a zatem Naczelnik nie naruszył przepisu art. art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 7 pkl 1 oraz art. 70c O.p. Przechodząc z kolei do kwestii spornej, sprowadzającej się do ustalenia wysokości określonego przez organ pierwszej instancji dochodu, który nie spowodował powstania zobowiązania podatkowego za 2013 r. Dyrektor stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż zaistniała przesłanka do określenia wysokości dochodu Strony w drodze decyzji, skoro z przeprowadzonego postępowania wynikało, iż Skarżąca w złożonym zeznaniu podatkowym wykazała dochód niepowodujący powstania zobowiązania podatkowego w wysokości innej, niż wynika z przeprowadzonego postępowania. Zgodził się ze stanowiskiem Naczelnika zaprezentowanym w wydanej decyzji zgodnie, z którym czynności udokumentowane fakturą VAT nr [...] z dnia 27 września 2013 r., na której jako wystawca widnieje Spółką, a jako odbiorca B. Sp. z o.o. w przedmiocie sprzedaży soli drogowej – luz, wartość netto - 307.500,00 zł, nie miały miejsca w rzeczywistości, nie dokonano obrotu towarem, przedmiotem obrotu była jedynie wymiana dokumentów. Zatem z tytułu wystawienia faktury nie powstał przychód do opodatkowania B. Sp. z o.o., zatem kwota netto w wysokości 307.500,00 zł wynikająca z ww. faktury nie stanowi przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. W toku kontroli podatkowej ustalono jednak, że na rachunek bankowy Skarżącej wpłynęły środki pieniężne w wynikającej z ww. faktury VAT kwocie brutto 378.225,00 zł. Zatem wpłacona na konto kwota stanowi przychód Spółki, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., z uwagi na definitywny charakter przysporzenia. Mając powyższe na uwadze uznał, że okoliczność otrzymania na rachunek bankowy kwoty wynikającej z faktury, która nie dokumentowała rzeczywistej transakcji gospodarczej jest wystarczającą przesłanką, aby kwotę tę zaliczyć do przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Z powyższego wynika, iż organ pierwszej instancji ustalając wysokość przychodów w wysokości 7.122.785,86 zł (7.052.060,86 zł + 70.725,00 zł) nie naruszył przepisów prawa podatkowego. Odnosząc się natomiast do ustaleń organu pierwszej instancji dokonanych w zakresie nieprawidłowego ustalenia przez Stronę kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnej faktury VAT, przedstawiającej nierzeczywisty przebieg transakcji zakupu soli drogowej od F. [...], zwrócił uwagę, że prawo podatnika do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, nie wynika z samego faktu posiadania dokumentu (faktury), lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi, czyli bezspornego poniesienia wydatku. Dlatego też uznał, że faktura zaksięgowana przez podatnika w kosztach nie dokumentuje faktycznej transakcji gospodarczej, o czym świadczy zgromadzony przez Naczelnika materiał dowodowy z którego wynika, iż w 2013 r. powyższa spółka, która wystawiła na rzecz Skarżącej zakwestionowaną fakturę, nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej albo prowadziła ją w bardzo małym zakresie, zajmowała się natomiast wystawianiem fikcyjnych faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i wprowadzaniem ich do obrotu gospodarczego, co przesądza o tym, iż kwoty wydatków uwidocznione na tych fakturach nie mogą być podstawą do ustalenia kosztów uzyskania przychodów. Dlatego też Dyrektor potwierdził stanowisko Naczelnika, iż Stronie z tytułu prowadzonej działalności nie przysługiwało prawo do zaliczenia jako koszt uzyskania przychodów za 2013 r. kwoty netto wynikającej z zakwestionowanej faktury, gdyż nie dokumentowała ona faktycznego zdarzenia gospodarczego i była nierzetelna. Powyższe koszty nie spełniały bowiem dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W przekonaniu Dyrektora nie doszło więc do naruszenia art. 15 u.p.d.o.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dokumenty potwierdzające wydatki (faktury VAT) ujęte w ewidencji Strony dotyczące transakcji nabycia soli drogowej - luz nie dokumentują faktycznych zdarzeń, a co za tym idzie nie stanowią podstawy do zaliczenia udokumentowanych nimi wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Dyrektor nie zgodził się też z zarzutami naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p., stwierdzając, iż wbrew twierdzeniom Strony, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a wyprowadzone na jej podstawie wnioski znajdują poparcie w obiektywnych dowodach. Dokonując oceny treści dowodów organ podatkowy prawidłowo doszedł do wniosku, że wystawione faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Końcowo, nie zgadzając się z zarzutem naruszenia art. 187 § 1 O.p., zauważył, iż w toku prowadzonego postępowania Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby lub uprawdopodobniały faktyczny zakup soli drogowej, a następnie jej sprzedaż. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania potwierdził natomiast, iż podmioty, które wystawiły faktury w zakwestionowanym łańcuchu dostaw w rzeczywistości nie dokonały dostawy towaru wynikającego z faktur, o czym świadczą argumenty przedstawione przez organy podatkowe w wydanych rozstrzygnięciach. W skardze z 13 stycznia 2020 r. Strona, wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania podatkowego, co miało istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, poprzez uwzględnienie jako dowodów rozstrzygnięć decyzji w innych sprawach podatkowych oraz zawartych w nich kwalifikacji prawnych, zamiast uwzględnienia dowodów na podstawie, których te decyzje zostały wydane, a także poprzez uwzględnienie decyzji nieostatecznych oraz odnoszących się do innego podatku; art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez nieprzedstawienie dowodów na okoliczność, iż obrót solą służył jedynie wyłudzeniu dotacji na zakup systemu B2B w firmie M. G.; art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p., w związku z brakiem przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie świadomego uczestniczenia przez Stronę w domniemanych zamiarach G., polegających - tak spekuluje urząd - na sztucznym zwiększeniu obrotu w celu wyłudzenia dotacji; art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez brak wykazania bezprawnych korzyści podatkowych, uzyskanych kosztem Skarbu Państwa, które stały się udziałem Strony; art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez błędne założenie, że ta sama sól, która została zakupiona przez A. [...] od spółki B., została następnie odsprzedana spółce B. przez Stronę; bowiem trudno dopatrywać się tożsamości towaru oznaczonego tylko co do gatunku, jeśli Skarżąca nabywała sól i posiadała ją na magazynie w dużo większej ilości, niż ilość sprzedana następnie B.; art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez błędne ustalenie, iż obrót i magazynowanie soli nie były związane z działalnością gospodarczą spółki B.; przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich interpretację: art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 5, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 3a, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne rozpoznanie przychodów, jako niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz bezprawne uznanie wydatków jako niestanowiących kosztów podatkowych, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 5, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 3a, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną interpretację wysokości przysporzenia, która stanowi podstawę do opodatkowania – w sytuacji uznania, iż transakcje były fikcyjne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne. Istota sporu in meriti dotyczy wysokości określonego przez organy dochodu, który nie spowodował powstania zobowiązania podatkowego za 2013 rok, zaś zarzuty skargi koncentrują się wokół naruszenia przepisów postępowania podatkowego, co miało istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe poprzez, w szczególności, nieprzedstawienie dowodów na okoliczność, iż obrót solą służył jedynie wyłudzeniu dotacji na zakup systemu B2B w firmie M. G. oraz niewykazanie bezprawnych korzyści podatkowych, uzyskanych kosztem Skarbu Państwa, które stały się udziałem Skarżącej, a także błędne ustalenie, iż obrót i magazynowanie soli nie były związane z działalnością gospodarczą spółki B., naruszyły przepisy art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., co w konsekwencji doprowadziło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 5, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 3a, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne rozpoznanie przychodów, jako niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz bezprawne uznanie wydatków jako niestanowiących kosztów podatkowych. W ocenie Sądu zarzuty te są bezpodstawne i pozostają w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego. Z analizy akt sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżąca do przychodów podatkowych w księgach rachunkowych zaliczyła transakcję w zakresie sprzedaży soli drogowej - luz, wartość netto - 307.500,00 zł, udokumentowaną fakturą VAT nr FVS/S/0003/09/l 3 z dnia 27.09.2013 r., na której jako wystawca widnieje B. Sp. z o. o., a jako odbiorca B. Sp. z o. o., którą organy prawidłowo oceniły, że nie dokumentuje ona faktycznie dokonanej transakcji gospodarczej. Taki wniosek wynika zarówno ze zgromadzonych materiałów dowodowych, jak i analizy okoliczności sprawy. W punkcie wyjścia Sąd wskazuje, że toku prowadzonej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2018r. włączył do materiału dowodowego uwierzytelnioną kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. oraz, że w wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że głównymi "dostawcami" soli (spożywczej i drogowej) do F. [...] w kontrolowanym okresie były P. Sp. z o. o. oraz B. Sp. z o. o., natomiast głównymi "odbiorcami", na rzecz których fakturował dostawy soli (spożywczej i drogowej) były również P. Sp. z o. o., B. Sp. z o. o. oraz drobni odbiorcy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. zauważył, że zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronach internetowych spółek biorących udział w rzekomych transakcjach w zakresie kupna i sprzedaży soli (spożywczej i drogowej) z Panem M. G.: P. Sp. z o. o. jest dystrybutorem soli drogowej, przemysłowej, technicznej i spożywczej oraz wykonuje usługi pakowania materiałów sypkich. B. Sp. z o. o. jest holdingiem polsko - ukraińskim zajmującym się handlem solą i minerałami. Jest oficjalnym dystrybutorem ukraińskiej kopalni soli A.. jak również polskich kopalni. B. Sp. z o. o. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie kompleksowego sprzątania, pielęgnacji zieleni, multitechniki - multiserwisu oraz usług remontowych. Przeprowadzona analiza materiału dowodowego odnoszącego się do fakturowania obrotu solą pomiędzy M. G.. a jego kontrahentami dała podstawę Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w R. do stwierdzenia, że M. G. wystawiał i wprowadzał do obrotu gospodarczego faktury VAT (m. in. na rzecz Skarżącej spółki B. Sp. z o. o.), nieodzwierciedlające rzeczywistych operacji gospodarczych. Z ustaleń Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. wynika też, że M. G. oraz jego "kontrahenci" stworzyli fikcyjny łańcuch dostaw soli. Wykazany przez M. G. obrót solą miał na celu jedynie wykazanie się przy chodami ze sprzedaży, w związku z wnioskiem o dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej zakupu Systemu B2B, jak również uzyskanie zwrotu różnicy podatku od towarów i usług od zakupu przedmiotowego systemu. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. ustalił również, że M. G. w kontrolowanym okresie nie prowadził żadnej rzeczywistej działalności gospodarczej bądź prowadził ją w bardzo niewielkim rozmiarze, a wykazywane przez niego obroty miały stworzyć pozory legalnej i rzeczywistej/faktycznej działalności gospodarczej. Dlatego też, biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził, iż widniejący na spornej fakturze VAT dostawca - F. [...], nie był dostawcą soli drogowej - luz na rzecz B. Sp. z o. o., a faktura dokumentująca powyższą operację nie potwierdza faktycznej dostawy soli od tego dostawcy, a jedynie ją pozoruje, nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji w sensie materialnym, o czym świadczy brak zachowania B. Sp. z o. o. typowego dla warunków rynkowych, zmierzającego do maksymalizacji zysków oraz skrócenia łańcucha dostaw. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, ustalając powyższy stan faktyczny organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 120, art, 121 § 1 i art. 122 O.p., ani też nie dokonały dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza akt sprawy dowodzi bowiem, że przeprowadzone postępowanie podatkowe odpowiada zasadom prowadzenia postępowania dowodowego na gruncie Ordynacji podatkowej a organy kierowały się przestrzeganiem przepisów procesowych, dokładając starań, by skompletować wszechstronny, niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym materiał dowodowy, który został poddany także oceniony poprzez pryzmat doświadczenia życiowego i racjonalnego pod względem ekonomicznym działania przedsiębiorcy. Podkreślenia wymaga także, że przed wydaniem decyzji organy każdorazowo umożliwiły Stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału, zaś wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy oparł się na całościowym materiale dowodowym, dopuszczając jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego i co jest zgodne z prawem, a jednocześnie dokonał po raz kolejny merytorycznej oceny sprawy. W ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom Skarżącej - ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a wyprowadzone na jej podstawie wnioski znajdują poparcie w obiektywnych dowodach. Nie doszło zatem do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 O.p., poprzez dowolną ocenę dowodów. Sąd zauważa, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie były zarówno ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego W., jak i ustalenia dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w postępowaniu przeprowadzonym wobec kontrahenta podatnika oraz dokumentacja transakcji przedstawiona przez Skarżącą oraz, że Organ pierwszej instancji podjął również próbę przesłuchania w charakterze Strony Prezesa Zarządu Spółki, będącego równocześnie Prezesem Zarządu Spółki B. sp. z o.o., która miała sprzedawać sól pierwszej w łańcuchu dostaw firmie, jednakże prawidłowo wezwany na przesłuchanie w charakterze J. S. skorzystał z przysłuchującego mu prawa do odmowy składania zeznań. Jednocześnie Sąd wyjaśnia i podkreśla, że zgodnie z art. 180 § 1 i art. 181 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. W świetle powyższego zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego W., jak DIS, mieli prawo włączyć do akt sprawy materiały dowodowe Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. zgromadzone w postępowaniu przeprowadzonym wobec kontrahenta podatnika, które – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – zostały dodatkowo poddane ocenie pod względem faktycznym i prawnym w ramach niniejszej sprawy. Wbrew argumentacji podniesionej przez pełnomocnika, akta sprawy dowodzą, że w niniejszej sprawie organy podatkowe nie uchybiły obowiązkowi załączenia do akt postępowania podatkowego dokumentów z powiązanych postępowań, na które następnie się powołały. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów naruszenia zasad postępowania podatkowego w związku z naruszeniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej opartej o tezy wyrażone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 16.10.2019 r. C-189/18, Sąd stwierdza, iż do akt badanej sprawy zostały włączone dokumenty z postępowań prowadzonych wobec kontrahentów Strony, na które powołano się w wydanym rozstrzygnięciu. Z dokumentami tymi Strona miała możliwość się zapoznać w toku prowadzonego postępowania. Zatem nie można stwierdzić, iż z tego powodu Strona miała ograniczone prawo do obrony. Jednocześnie Sąd zauważa, że przedmiotem orzeczenia TSUE, na które powołuje się Skarżąca była sprawa, w której węgierski organ podatkowy zapoznał podatnika w sposób pośredni i tylko z częścią dowodów zgromadzonych w sprawie jego kontrahenta oraz przedstawił je podatnikowi w "formie streszczenia", co TSUE ocenił jako naruszające m.in. zasadę poszanowania prawa do obrony i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W konsekwencji TSUE uznał, że: "w przypadku gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu"(pkt 57). Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważa, iż na podstawie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Sąd zauważa iż w toku prowadzonego postępowania Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby lub uprawdopodobniały faktyczny zakup soli drogowej, a następnie jej sprzedaż. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania potwierdził natomiast, iż podmioty, które wystawiły faktury w zakwestionowanym łańcuchu dostaw w rzeczywistości nie dokonały dostawy towaru wynikającego z faktur, o czym świadczą argumenty przedstawione przez organy podatkowe w wydanych rozstrzygnięciach, które Sąd, wobec bezsporności przytoczonych dowodów, traktuje jako własne. Dlatego też sugestie Skarżącej w zakresie "błędnego założenie, że ta sama sól, która została zakupiona przez A. [...] od spółki B., została następnie odsprzedana spółce B. przez Stronę, bowiem trudno dopatrywać się tożsamości towaru oznaczonego tylko co do gatunku, jeśli Skarżąca nabywała sól i posiadała ją na magazynie w dużo większej ilości, niż ilość sprzedana następnie B." Sąd traktuje jedynie jako nieuprawnioną polemikę Skarżącej z jednoznacznymi i nie budzącymi wątpliwości ustaleniami faktycznymi organów. Reasumując dotychczasowe rozważania, zdaniem Sądu zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postępowania w zakresie zgromadzania dowodów niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy są bezpodstawne, podobnie jak związany z nimi zarzut naruszania art. 191 O.p., gdyż dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy podatkowe nie są skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów i dokonują jego swobodnej oceny, na podstawie zasad doświadczenia życiowego, wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego. W ocenie Sądu, w wyniku tej tak dokonanej oceny, Organ odwoławczy zasadnie uznał, że wystawione faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Dlatego też zarzut skargi dotyczący dokonania ustaleń stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o okoliczności ustalone w toku prowadzonego postępowania wobec kontrahenta podatnika, jest nieuzasadniony. W świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, organy dokonały także prawidłowego procesu subsumpcji. Zgodnie bowiem z art. 15 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 wym. ustawy. Jak podkreśla się zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, faktury, które nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w takim przebiegu, jak to wynika z danych na tych fakturach, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia kwot z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów. Dla uwzględnienia poniesionego wydatku w kosztach podatkowych niezbędne jest bowiem spełnienie warunków wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w tym m.in. podstawowego, związanego z nakazem zidentyfikowania związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem a uzyskanym (lub zakładanym) przychodem. Gdy faktury są fikcyjne i nie dokumentują rzeczywistych czynności i wynikających z nich kosztów, brak jest możliwości ustalenia takiego związku, a w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy do ujęcia w rachunku podatkowym rzekomo poniesionych na ich podstawie wydatków. Jeżeli zatem faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej między wskazanymi w niej podmiotami, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego uznaje takie wydatki, które wynikają z rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, mających odzwierciedlenie w prawidłowych i rzetelnych dowodach źródłowych. Prawo podatnika do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, nie wynika z samego faktu posiadania dokumentu (faktury), lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi, czyli bezspornego poniesienia wydatku. Obrót towarem bądź wykonanie usługi udokumentowane fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych. Natomiast nie jest nim dostarczanie, czy wymiana samych dokumentów. Dokumenty źródłowe (faktury) stanowią zatem podstawę do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów podatkowych, gdy dokumentują rzeczywiste czynności, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., tzn. faktycznie wykonane (poniesione w celu osiągnięcia przychodów). Jeżeli faktury (lub inne dowody) nie dokumentują rzeczywistych transakcji między podmiotami, to nie mogą one stanowić podstawy do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodów (por. dla przykładu: wyrok NSA z14.04.2014 r. sygn. akt II FSK 392/14). Dlatego też Sąd nie podziela zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 u.p.d.o.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że dokumenty potwierdzające wydatki (faktury VAT) ujęte w ewidencji Skarżącej, a dotyczące transakcji nabycia soli drogowej - luz, nie dokumentują faktycznych zdarzeń, a co za tym idzie nie stanowią podstawy do zaliczenia udokumentowanych nimi wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Odnosząc się do zarzutu błędnego rozpoznania przychodów, jako niezwiązanych z działalnością gospodarczą oraz bezprawnego uznania wydatków jako niestanowiących kosztów podatkowych, a także "błędną interpretację wysokości przysporzenia, która stanowi podstawę do opodatkowania – w sytuacji uznania, iż transakcje były fikcyjne" Sąd wskazuje, że - co do zasady - podstawę opodatkowania, w myśl art. 18 u.p.d.o.p. stanowi dochód po odliczeniu m.in. darowizn na wskazane w ww. przepisie cele. Podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22 i art. 24a, wynosi 19% podstawy opodatkowania. Na podstawie art. 27 ust. 1 ww. ustawy podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a) u.p.d.o.p. i przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Zgodnie natomiast z art. 21 b pkt 1O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że wysokość dochodu jest inna, niż wykazana w deklaracji, a osiągnięty dochód nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu. W ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie taka właśnie sytuacja wystąpiła, skoro Skarżąca w złożonej korekcie zeznania podatkowego wykazała dochód niepowodujący powstania zobowiązania podatkowego w wysokości innej, niż wynika to z przeprowadzonego postępowania, co upoważniało organ do określenia wysokości dochodu w drodze decyzji. Skoro zatem z tytułu wystawienia spornej faktury nie powstał przychód do opodatkowania B. Sp. z o. o., to tym samym kwota netto w wysokości 307.500,00 zł wynikająca z faktury VAT nr [...] z dnia 27.09.2013 r. nie może stanowić przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. W tym miejscu Sąd wskazuje i przypomina, że w toku kontroli podatkowej bezspornie ustalono jednak , że na rachunek bankowy B. Sp. z o. o. wpłynęły środki pieniężne w wysokości wynikającej z w/w faktury VAT kwocie brutto 378.225,00 zł. Wpłacona na konto kwota stanowi więc przychód Spółki, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., z uwagi na definitywny charakter przysporzenia. Przychodami są bowiem na podstawie tego przepisu wszelkie przysporzenia majątkowe, które przysługują podatnikowi niezależnie od tego, czy zostały już zrealizowane, czy też stanowią wierzytelność, a więc także otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. uzależnia włączenie pieniędzy i wartości pieniężnych do przychodu podatnika od spełnienia wyłącznie jednej przesłanki, a mianowicie ich "otrzymania", tj. przekazania na własność. Nie stawia w tej mierze żadnych innych warunków, a w szczególności od kogo i z jakiego tytułu zostały otrzymane. Momentem powstania przychodu pieniężnego jest zatem moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika, względnie na jego rachunek określonych środków, skutkujący powstaniem po jego stronie możliwości dysponowania tymi środkami. Dlatego też Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że okoliczność otrzymania na rachunek bankowy kwoty wynikającej z faktury, która nie dokumentowała rzeczywistej transakcji gospodarczej, jest wystarczającą przesłanką, aby kwotę tę zaliczyć do przychodów wymienionych w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Reasumując powyższe ustalenia i rozważania, ponieważ zarzuty skargi okazały się bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.