II OSK 1808/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 228/20 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 228/20 uwzględnił skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] listopada 2019 r. nr [...], którą - po rozpatrzeniu odwołań: 1) Spółdzielni [...]", 2) Wspólnoty Mieszkaniowej [...], 3) Wspólnoty [...], 4) Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] - uchylono decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z [...] marca 2019 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i obsługującą infrastrukturą techniczną, na terenie inwestycji obejmującym dz. ew. nr [...][...][...], w obr. [...], przy ul. [...] i [...] w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy i odmówiono ustalenia żądanych warunków zabudowy. Jak stwierdził Sąd I instancji, planowana inwestycja przewiduje de facto bezpośredni dostęp do terenu inwestycji, realizowany poprzez przejście bramowe na działce nr [...] (nie ulega wątpliwości, iż przejście to przylega do pasa drogowego drogi publicznej, tj. ulicy [...], umożliwiając skomunikowanie z tą drogą wnętrza kwartału mieszkaniowego, w którym zlokalizowano teren inwestycji). Abstrahując od zbędnych w tym kontekście rozważań, czy przedmiotowe przejście bramowe (objęte terenem inwestycji) należy traktować jako bezpośredni dostęp do drogi publicznej, czy też jako postać drogi wewnętrznej, istniejącej w ramach pośredniego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, zdaniem Sądu stwierdzić jednoznacznie należy, iż jest to dostęp spełniający kryteria z art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej: upzp). 2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten dopuszcza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji niemającej prawnego dostępu do drogi publicznej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładania tego przepisu nie dopuszcza takiej możliwości oraz w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja nie posiada zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej i w związku z tym nie ma możliwości ustalenia dla takiej inwestycji warunków zabudowy; 2) prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej Kpa) poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo wyraźnego sprzeciwu właściciela prześwitu bramowego na jego udostępnienie na rzecz inwestora w związku z planowaną inwestycją. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz Wspólnoty zwrotu kosztów postępowania. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 4.2. Wobec tego, że strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały jej przeprowadzenia, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. 4.3. Nieusprawiedliwiony jest kluczowy w sprawie zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp. Dokonując bowiem wykładni pojęcia "dostęp do drogi publicznej", o którym mowa w ww. przepisie, trzeba mieć na uwadze, że dotyczy ono ustalania dostępności komunikacyjnej na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Uwzględniając zaś specyfikę tej instytucji prawnej oraz treść art. 63 ust. 2 upzp podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zatem podmiot wnioskujący nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu (przejścia bramowego) zapewniającego dostęp do drogi publicznej (wyroki NSA z 20 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2294/19, z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2802/19, z 25 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3065/17, z 21 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 844/17). Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Są to bowiem zagadnienia, które podlegają ocenie i szczegółowemu badaniu na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, dlatego też uprawnienia, które przysługują właścicielowi nie mają znaczenia. Znaczenie ma jedynie zweryfikowanie dostępu przez teren do drogi publicznej. Dostęp ten należy rozumieć w znaczeniu funkcjonalnym, co oznacza, że działka, na której zaplanowano realizację inwestycji, powinna mieć zapewnioną możliwość obsługi komunikacyjnej celem zapewnienia dojazdu (wyrok WSA w Krakowie z 15 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 226/22). Pogląd ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w niniejszej sprawie pełni podzielić. 4.4. W związku z powyższym okoliczność, że uprawnieni do przejścia bramowego sprzeciwiali się udostępnieniu go inwestorowi na cele realizacji inwestycji nie miała jakiegokolwiek wpływu na prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, a nierozpatrzenie w tym zakresie materiału dowodowego nie mogło być uznane za naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 107 § 3 Kpa. 4.5. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjne są zatem niezasadne. 4.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.