II OSK 2082/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 142/20 w sprawie ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 142/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania – I. stwierdził, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie rozpatrzenia odwołania [...] od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2020 r. znak: [...]; II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody [...] do rozpatrzenia odwołania wskazanego w punkcie I; IV. oddalił wniosek o wymierzenie Wojewodzie [...] grzywny; V. oddalił wniosek o przyznanie [...] od Wojewody [...] sumy pieniężnej; VI. zasądził od Wojewody [...] na rzecz [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 22 grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga [...] (dalej: "skarżący") z 30 listopada 2020 r. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody [...] w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2020 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji z [...] lipca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku handlowego z pawilonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, z lokalizacją na działkach nr ewid. [...],[...],[...] i [...] przy [...] w [...]. W treści skargi skarżący zarzucił Wojewodzie [...] naruszenie art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wniósł o: a) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; b) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, oraz c) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzją z [...] lipca 2020 r. Starosta [...] po raz kolejny odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu własnej decyzji ostatecznej z [...] lipca 2017 r. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda [...] w piśmie z 9 września 2020 r. zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu na 12 października 2020 r. nowego terminu zakończenia postępowania. Z kolei w piśmie z 9 października 2020 r. ponownie zawiadomił stronę o nowym terminie zakończenia postępowania, tym razem wyznaczonym na 12 listopada 2020 r. Kolejny termin zakończenia postępowania w sprawie organ odwoławczy wyznaczył na 12 grudnia 2020 r., o czym strona została zawiadomiona w piśmie z 13 listopada 2020 r. Skarżący podkreślił, że przedłużenie przez Wojewodę [...] terminu zakończenia postępowania do dnia 12 grudnia 2020 r., zostało dokonane dopiero w dniu 13 listopada 2020 r., z zatem już po upływie poprzednio wyznaczonego terminu załatwienia sprawy, ustalonego na 12 listopada 2020 r. W ocenie skarżącego, próba przedłużenia terminu załatwienia sprawy już po jego upływie, nie jest skuteczna, bowiem jeżeli termin już upłynął, nie ma czego przedłużać. W ocenie skarżącego Wojewoda [...] dopuścił się zatem bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że odwołanie [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. otrzymał w dniu 12 sierpnia 2020 r. Po ustaleniu, że w otrzymanych aktach sprawy brakuje zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji, organ odwoławczy w dniu 9 września 2020 r. ustalił w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu pierwszej instancji, że brakujące potwierdzenie zostanie przesłane. W piśmie z dnia 9 września 2020 r. Wojewoda, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., zawiadomił strony postępowania o wyznaczeniu na dzień 12 października 2020 r. nowego terminu zakończenia postępowania. Oczekiwane zwrotne potwierdzenie odbioru wpłynęło zaś do organu odwoławczego w dniu 1 października 2020 r. W tym samym dniu [...] udostępniono w siedzibie organu akta sprawy. Następnie w dniu 3 października 2020 r. skarżący złożył pismo uzupełniające dotychczas podniesione zarzuty. W piśmie 9 października 2020 r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o nowym dokumencie w sprawie i o wyznaczeniu, na podstawie przepisu art. 36 § 1 k.p.a., nowego terminu zakończenia postępowania na dzień 12 listopada 2020 r. W dniu 16 października 2020 r. do organu wpłynęło kolejne pismo [...], stanowiące uzupełnienie zarzutów względem decyzji organu pierwszej instancji. Jako, że pozostałe strony postępowania odebrały pismo Wojewody [...] z dnia 9 października 2020 r. w dniach 16 i 19 października 2020 r., organ odstąpił od wysłania im kolejnego zawiadomienia, zakładając, że na skutek pierwszego zawiadomienia będą mogły zapoznać się jednocześnie z oboma pismami skarżącego. W piśmie z dnia 13 listopada 2020 r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania, że ze względu na rozległość poruszonych zagadnień i skomplikowany charakter sprawy, wyznacza na dzień 12 grudnia 2020 r. kolejny, nowy termin zakończenia postępowania. W dniu 14 grudnia 2020 r., to jest w terminie wskazanym w piśmie z dnia 13 listopada 2020 r. (zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a.) została wydana decyzja kończąca postępowanie odwoławcze. Wojewoda [...] stwierdził, że tempo prowadzenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. odpowiada możliwościom organizacyjnym oddziału prowadzącego sprawę i świadczy o dążeniu do przestrzegania zasad zawartych w przepisach art. 10 i art. 36 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzone postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte przez Starostę [...] w dniu 16 października 2017 r., natomiast zaskarżona decyzja jest trzecim aktem administracyjnym kończącym postępowanie w tej sprawie przed organem drugiej instancji. Dopiero jednak w tym postępowaniu odwoławczym [...] sformułował dużą liczbę zarzutów merytorycznych i wyznaczył w ten sposób duży zakres do analizy przez organ odwoławczy. Dla przedstawienia skali postępowań prowadzonych na wniosek [...], organ przedstawił wykaz opracowanych dokumentów w okresie od dnia 12 sierpnia 2020 r. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 16 marca 2021 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Skarżący wyjaśnił przy tym, że wnosząc w dniu 30 listopada 2020 r. skargę w niniejszej sprawie, zawarł w niej żądanie zobowiązania Wojewody [...] do wydania decyzji w terminie 14 dnia od daty otrzymania akt sprawy. Tymczasem w dniu 14 grudnia 2020 r. Wojewoda [...] wydał decyzję, którą uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł co do istoty sprawy stwierdzając, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmawiając jej uchylenia. Dodatkowo, w ww. piśmie z 16 marca 2021 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo wniósł o wymierzenie Wojewodzie, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., grzywny w wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a także o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości jednokrotności kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Po wpłynięciu do Sądu pierwszej instancji skargi z 22 grudnia 2020 r. (data wpływu), Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z 28 grudnia 2020 r. postanowiła zarejestrować sprawę pod sygn. akt II SAB/Lu 141/20 w przedmiocie bezczynności Wojewody [...] w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie tym samym zarządzeniem nakazała sporządzenie poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu skargi oraz odpisu odpowiedzi na skargę i wyłączenie jej do odrębnego postępowania w części dotyczącej przewlekłości postępowania Wojewody [...] w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Taki też był przedmiot sprawy rozstrzyganej pod sygn. akt II SAB/Lu 142/20. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że trzykrotne przedłużanie przez organ odwoławczy terminu zakończenia postępowania, było każdorazowo uzasadnione. Stwierdził, że przede wszystkim należy zauważyć, że w treści żadnego z trzech doręczonych skarżącemu powiadomień o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia, organ odwoławczy, pomimo wymogu określonego w art. 36 § 1 k.p.a., nie wskazał żadnych przyczyn zwłoki w rozpatrzeniu odwołania. Wskazał, że organ administracji argumenty mające na celu usprawiedliwienie tych działań przedstawił dopiero w treści odpowiedzi na skargę. Konfrontując przywołane w tym względzie okoliczności z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy w toku postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę [...], Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy dokonane pismem z 9 września 2020 r. znajduje usprawiedliwienie ze względu na konieczność oczekiwania przez organ odwoławczy na uzupełnienie akt sprawy otrzymanych od Starosty [...] o zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., będącej przedmiotem jego odwołania. Oczywiste jest bowiem, że merytoryczne rozpatrzenie odwołania było uwarunkowane uprzednim pozytywnym zweryfikowaniem, na podstawie brakującego dokumentu, zachowania przez skarżącego ustawowego terminu do złożenia środka zaskarżenia. Jednakże, w ocenie Sądu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom Wojewody [...], po otrzymaniu przez ten organ brakującego zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji, co nastąpiło w dniu 1 października 2020 r., w sprawie nie zachodziły już przeszkody uniemożliwiające merytoryczne rozpatrzenie odwołania z zachowaniem terminu wyznaczonego w zawiadomieniu z dnia 9 września 2021 r. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że jako przyczynę skierowania do stron dwóch kolejnych zawiadomień o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania, organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał fakt złożenia przez skarżącego pism procesowych z 3 i 16 października 2020 r., w których skarżący, uzupełniając zarzuty odwołania, wyznaczył – jak to określił organ odwoławczy – "duży zakres do analizy". Następnie stwierdził, że z przekazanych mu akt sprawy nie wynika jednak, czy w reakcji na powyższe pisma organ odwoławczy przeprowadzał dodatkowe postępowanie wyjaśniające, czy też zlecił jego przeprowadzenie organowi pierwszej instancji. Stwierdził, że czynności podjęte przez Wojewodę [...] po otrzymaniu ww. pism skarżącego w istocie ograniczyły się do dwukrotnego powiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, w których to powiadomieniach jednocześnie każdorazowo wskazywano nowy termin załatwienia sprawy. Czynności te, w ocenie Sądu pierwszej instancji, uznać należy za pozorne, ponieważ w świetle art. 10 § 1 k.p.a. organ administracji prowadzący postępowania ma obowiązek zawiadomić strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednorazowo - przed wydaniem decyzji. Natomiast do podjęcia takiej czynności nie jest zobowiązany za każdym razem po złożeniu przez którąkolwiek ze stron postępowania pisma w sprawie. W konsekwencji więc – zdaniem Sądu pierwszej instancji - należy uznać, że złożenie przez skarżącego pism procesowych z 3 i 16 października 2020 r. w żaden sposób nie przekładało się na konieczność dalszego przedłużania prowadzonego postępowania odwoławczego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania sądowego, które to uchybienie miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez brak odrzucenia skargi w sytuacji, kiedy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w związku ze skargą [...] wydał wyrok z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt II SAB/Lu 146/20; a z ostrożności procesowej podnosząc dalsze zarzuty naruszenia: 2) art. 15 § 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z art. 187 § 1 p.p.s.a. poprzez "brak zastosowania przepisu mającego na celu ujednolicanie zasad interpretacji i stosowania prawa oraz sposobu rozstrzygania spraw oraz brak zastosowania uchwały siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19)"; 3) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez "przyjęcie, że w sprawie prowadzonej przez Wojewodę [...] za sygn. akt [...], dotyczącej rozpatrzenia odwołania [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania"; 4) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "brak należytego wyjaśnienia w zastanym stanie faktycznym i prawnym podstawy prawnej rozstrzygnięcia". W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Jednocześnie zrzeczono się rozpoznania sprawy na rozprawie. W konkluzji skargi kasacyjnej wskazano, że to nie organ administracji nadużył przepisów i dopuścił się przewlekłego rozpatrywania sprawy przedstawionej w wyniku odwołania złożonego przez [...]. To strona swoim działaniem, mnożąc liczbę spraw, komplikuje stan faktyczny, co skutkuje brakiem możliwości rozpoznania sprawy w terminach opisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze wszakże z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują jednak, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga z 30 listopada 2020 r. wpłynęła do organu administracji 2 grudnia 2020 r., a do Sądu pierwszej instancji 22 grudnia 2020 r. Natomiast skarga w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20 została sporządzona 15 grudnia 2020 r. i wpłynęła do organu administracji 17 grudnia 2020 r., a do Sądu pierwszej instancji 29 grudnia 2020 r. Zatem, to skarga w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20 została wniesiona, gdy w toku była rozpoznawana sprawa. Z tego względu NSA w równolegle rozpoznawanej sprawie ze skargi kasacyjnej organu administracji od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20 uchylił ten wyrok i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 4 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie natomiast brak było podstaw do odrzucenia skargi z powodu wniesienia jej w toku tej samej sprawy pomiędzy tymi samymi stronami. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie nie twierdzi, aby skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po wniesieniu skargi w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika też, że dla skarżącego kasacyjnie kryterium uznania, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w toku sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 146/20, było to, kiedy skarżącemu kasacyjnie doręczono wyroki wydane w obu sprawach. Skarżący kasacyjnie twierdzi bowiem, że wyrok w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20 doręczono mu 14 czerwca 2021 r, zaś wyrok zaskarżony w rozpoznawanej sprawie 25 czerwca 2021 r. Według skarżącego kasacyjnie doręczenie zaskarżonego wyroku jako drugiego oznacza, że skarga w rozpoznawanej sprawie została rozpoznana po rozpoznaniu skargi w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20 i z tego powodu powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zauważyć należy, że w obu tych sprawach wyroki zostały wydane tego samego dnia, mianowicie 20 maja 2021 r., zaś art. 58 § 1 pkt 4 mówi o sprawie w toku, a więc o sprawie zawisłej, czyli skardze skutecznie wniesionej do sądu. Istotne jest więc nie to kiedy wydano wyrok i go doręczono, ale to kiedy zostały wniesione poszczególne skargi. W tym zaś zakresie z akt obu spraw wynika, że skarga w rozpoznawanej sprawie został wniesiona wcześniej niż skarga w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 146/20. Odnosząc się do następnej podstawy kasacyjnej NSA zauważa, że jej właściwy sens wynika z powołanej w tej podstawie uchwały NSA. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." W związku z tym wystarczy wskazać, że nie jest kwestionowane, iż w rozpoznawanej sprawie postępowanie przed organem drugiej instancji zostało zakończone wydaniem decyzji z 14 grudnia 2020 r., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ odwoławczy wpłynęła do tego organu administracji 2 grudnia 2020 r., a więc jeszcze przed zakończeniem postępowania. Uwzględniając, że według art. 54 § 1 p.p.s.a. skarżący miał obowiązek wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji, dzień wniesienia skargi do organu administracji należy uznać za decydujący o rozstrzygnięciu, czy skarga została wniesiona przed, czy po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nie – jak twierdzi się w skardze kasacyjnej – dzień wpływu skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA stwierdza, że podziela w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji. Przede wszystkim wskazać należy, że nie jest kwestionowane, iż skarżący kasacyjnie otrzymał odwołanie 12 sierpnia 2020 r. Zauważyć też należy, że nie jest kwestionowane, iż organ administracji trzykrotnie stosował art. 36 § 1 k.p.a., wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym ostatecznie termin ten został ustalony na dzień 12 grudnia 2020 r., a sprawa została zakończona wydaniem decyzji 14 grudnia 2020 r. Sąd pierwszej instancji uznał, że pierwsze zastosowanie art. 36 § 1 k.p.a. było zasadne oraz że decyzja została wydana w ostatecznie wyznaczonym nowym terminie. Niemniej trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że pozostałe dwa zastosowania art. 36 § 1 k.p.a. nie były uzasadnione. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącego kasacyjnie kolejne wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy były uzasadnione tym, że skarżący złożył kolejne pisma procesowe, o złożeniu których należało zawiadomić pozostałe strony postępowania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że z art. 10 § 1 k.p.a. nie wynika obowiązek organu administracji zawiadamiania stron o każdym piśmie procesowym złożonym przez inną stronę. Zauważyć też należy, że nie jest kwestionowane, że ostatnie pismo skarżącego to pismo z 16 października 2020 r., zaś ostatnie zastosowanie przez organ administracji art. 36 § 1 k.p.a. miało miejsce 13 listopada 2020 r. Dodać też trzeba, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustalenia Sądu pierwszej instancji, według którego po otrzymaniu tego pisma organ administracji żadnych konkretnych czynności nie podejmował. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że organ administracji niejako wini za niezałatwienie sprawy w terminie skarżącego, który wszczyna szereg spraw i składa liczne i obszerne pisma procesowe. Nie jest wykluczone przyjęcie, że to strona postępowania ponosi winę opóźnienia w załatwieniu sprawy. Wynika to wprost z art. 35 § 5 k.p.a., gdzie stanowi się, że do terminów załatwiania spraw nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony. Jednakże wymagałoby to wskazania przez skarżącego kasacyjnie konkretnych okoliczności, na podstawie których można by ustalić jakie okresy opóźnień nie będą wliczane do terminu załatwienia sprawy, który, co istotne, w rozpoznawanej sprawie wynosi jeden miesiąc. Ogólne wskazanie, że skarżący składa obszerne pisma procesowe i wszczyna inne jeszcze sprawy nie jest wystarczające. Tego rodzaju okoliczności, niewątpliwie świadczące o złej woli skarżącego, mogły być uwzględnione przy rozstrzygnięciu w zakresie wymierzenia organowi administracji grzywny lub przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, a także rozstrzygnięcia o tym, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym zaś zakresie orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest dla organu administracji korzystne. Zatem, skoro sprawa w postępowaniu odwoławczym została załatwiona w terminie przeszło czterech miesięcy zamiast w ustawowym terminie jednego miesiąca, uznanie, że organ administracji prowadził postępowanie przewlekle nie stanowi naruszenia prawa. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej dotyczącej kosztów postępowania NSA stwierdza, że nie jest ona zasadna, gdyż skoro skarga skarżącego została uwzględniona to wobec złożenia przez skarżącego wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należało mu na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. taki zwrot zasądzić. Ostatnia podstawa kasacyjna nie została bliżej w skardze kasacyjnej objaśniona. Zatem, zawarty w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wobec tego, że organ administracji w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów