II SO/Kr 20/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie grzywny P. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "P" w K. za nieprzekazanie skargi postanawia: 1. wymierzyć P. S. grzywnę w wysokości 3000 (słownie: trzy tysiące) złotych 2. zasądzić od P. S. na rzecz A. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu 4 sierpnia 2022 r. A. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie P. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "P" w K. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 16 listopada 2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Uzasadniając żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu 16 listopada 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na niewykonanie wyroku z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 27/21. Skarga została doręczona P. S. w dniu 23 listopada 2021 r., co oznacza, że najdalej w dniu 23 grudnia 2021 r. minął termin na jej przekazanie do sądu. Skarżący zaznaczył, że niewywiązywanie się przez P. S. z obowiązku przesyłania do sądu wniesionej za jej pośrednictwem skargi zostało już negatywnie ocenione przez sąd, który w sprawie II SO/Kr 15/19 wymierzył skarżącej grzywnę w wysokości 1000 zł za nieprzekazanie skargi na bezczynność. P. S., mimo wezwania sądu, nie ustosunkowała się do wniosku o wymierzenie grzywny. Nie przesłała również skargi z dnia 16 listopada 2021 r. na niewykonanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Termin, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. jest terminem instrukcyjnym. Zatem samo jego uchybienie nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla organu administracji publicznej, którego działalność zaskarżono. Wymierzenie zaś grzywny za niedochowanie przez organ administracji wymogów wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., jest jedynie środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego. Omawiany środek stanowi gwarancję procesową nadania biegu sprawie. Ma on skutecznie przeciwdziałać "przetrzymywaniu" skarg. Przy czym zawarte w powołanym przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny, sąd może, ale nie musi wymierzać grzywny w razie uchybienia przez organ terminowi określonemu w art. 54 § 2 ww. ustawy. Wymierzenie grzywny jest elementem władzy dyskrecjonalnej sądu. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że sąd, rozpoznając wniosek o wymierzenie organowi grzywny, nie wymierza jej automatycznie, lecz bierze pod uwagę specyfikę i charakter okoliczności danej sprawy, w tym przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zakres i forma działania sądu administracyjnego nie powinna wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu jakim jest sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r., sygn. III OZ 314/22). Warto również wskazać, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12). W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że P. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "P" w K. nie wywiązała się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz z aktami sprawy w zakreślonym ustawą terminie. Wobec znacznego przekroczenia terminu jaki ustawodawca przewidział na przekazanie skargi, Sąd uznał, że wymierzenie organowi grzywny stanowi konieczny środek dyscyplinująco-represyjny, ukierunkowany na przymuszenie do przesłania skargi. Należy zauważyć, że P. S. nie wywiązuje się z obowiązku wynikającego z art. 54 § 1 p.p.s.a. mimo upływu niemal roku od daty wniesienia skargi, nie wyjaśnia przy tym powodów zwłoki. Nie można również tracić z pola widzenia, że taka sytuacja ma miejsce po raz kolejny, albowiem wcześniej P. S. została ukarana za nieprzekazanie skargi A. K. na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Sprawy te pozostają ze sobą w związku, albowiem obecnie wniesiona skarga ma na celu zwalczanie dalszej bierności organu mimo wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. Grzywna w kwocie 3000 zł, w ocenie sądu, jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na podmiocie oraz spełni cele dla których została wymierzona. Na marginesie warto wyjaśnić, że zgodnie z art. 55 § 2 p.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.