II SA/Wa 421/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Maryla Wiśniewska, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi P. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałej części. UZASADNIENIE Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (dalej także: "CWKL") orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.), jak również § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 7 pkt 1 i § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761), po rozpatrzeniu odwołania [...] P.L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej także: "RWKL") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w sprawie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej - utrzymała w mocy w/w orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Dowódca JW. [...] O. skierował [...] P.L. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] celem przeprowadzenia badania lekarskiego określającego aktualną zdolność skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po przeprowadzeniu badań lekarsko-specjalistycznych, wydała w dniu [...] listopada 2019 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u orzekanego: Pkt 8 Rozpoznanie: A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1) Przebyte złamanie nasady dalszej kości piszczelowej i złamanie kostki bocznej goleni prawej leczone operacyjnie i reoperacją po wadliwym wygojeniu złamania z ograniczeniem ruchu w stawie skokowym prawym, zanikiem mięśni goleni, deformacją pourazową i niepełnym zrostem znacznie upośledzające sprawność ruchową - § 75 pkt 4 B. Schorzenia współistniejące: 2) Przebyte skręcenie stawu ramiennego prawego bez istotnych następstw - § 77 pkt 5 3) Hipercholesterolemia - § 60 pkt 1 4) Białkomocz - § 48 pkt 8 5) Łupież pstry - § 2 pkt 1 Orzekanego uznano za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N - Zał. 1; Grupa II - Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Ustalono jednocześnie, że schorzenie wymienione w pkt. 2 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadku z dnia [...] czerwca 2017 r. Ustalono także, że schorzenia wymienione w pkt 1, 3, 4, 5 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową zgodnie z obowiązującymi przepisami. RWKL określiła trzecią grupę inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, wskazując, iż data powstania grupy inwalidztwa nastąpiła w dniu [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia RWKL w [...] stwierdziła, że skarżącego zaliczono do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia ponieważ stopień nasilenia schorzenia narządu ruchu, wymienionego w pkt 1 rozpoznania, powoduje trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej na podstawie Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. - skarżący jest zdolny do pracy a schorzenie powodujące inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Ponadto, RWKL wskazała, że schorzenie narządu ruchu wymienione w pkt 1 rozpoznania wymaga nadal specjalistycznego leczenia oraz długotrwałej rehabilitacji, co powoduje, że w związku z powyższym upośledzona sprawność ruchowa w wyniku urazu czyni nadal orzekanego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. skarżący odwołał się od powyższego orzeczenia RWKL z dnia [...] listopada 2019 r. do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił, iż nie zgadza się ze spornym orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. Skarżący podniósł, że od czasu odniesienia urazu przebył długotrwałe leczenie, w tym dwie operacje, z których pierwsza, nie z winy skarżącego, została wykonana wadliwie. Skarżący zauważył, że ponownie był operowany w dniu [...]stycznia 2019 r., co spowodowało niezawinione przez niego wydłużenie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Ponadto, skarżący wskazał, że odbył rehabilitację w celu poprawy stanu zdrowia i umożliwienia normalnego, dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej (strona skarżąca wskazała, że w ramach zabiegów poprawiających stan zdrowia przeszedł: terapię manualną stawów i tkanek miękkich, masaż funkcyjny, a także terapię mięśniowo-powięziową i przeciwobrzękową, a także fizykoterapię, w tym magnetronic, elektrostymulację). Skarżący zaznaczył jednocześnie, że ma wysoką motywację do dalszego pełnienia służby, dlatego podejmuje wszelkie możliwe kroki w celu usprawnienia kończyny i powrotu do zdrowia. Do odwołania skarżący załączył kartę informacyjną leczenia szpitalnego oraz dodatkową dokumentację medyczną. W wyniku rozpoznania odwołania Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], utrzymała w mocy w/w orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w sprawie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Centralna Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, że analiza dokumentacji orzeczniczej przedmiotowej sprawy wykazała, że RWKL ustaliła rozpoznanie na podstawie wyników zleconych przez siebie konsultacji specjalistycznych oraz dokumentacji medycznej z dotychczas prowadzonego leczenia. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wskazała, że z treści odwołania wynika, że skarżący nie podważa ustaleń RWKL dotyczących rozpoznania i zdaje sobie sprawę z nadal występującej niesprawności upośledzenia funkcjonowania organizmu. W konsekwencji, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska uznała, iż RWKL miała pełne podstawy do postawienia rozpoznania, jak w treści spornego orzeczenia. Zdaniem CWKL, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska prawidłowo zastosowała przywołane przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, stwierdzając, iż na podstawie wykonanych badań zachodzi podstawa do rozpoznania powodującego niezdolność skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ponadto, CWKL uznała, że odzyskanie sprawności kończyny po zakończeniu leczenia może oczywiście w przyszłości skutkować również odzyskaniem zdolności do zawodowej służby wojskowej, zaś skarżący może zwrócić się wówczas do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego o wcześniejsze skierowanie do RWKL w celu ponownej oceny zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Biorąc powyższe pod uwagę, CWKL stwierdziła, że nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania. W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. skarżący, działając za pośrednictwem CWKL, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. Zaskarżając w całości powyższe orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, skarżący zarzucił temu organowi: 1. naruszenie art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez: - niepodjęcie przez organ administracyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności w zakresie uznania, iż schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania powoduje trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej, - brak rozważenia w sposób wszechstronny i wyczerpujący wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie wyjaśnienia, czy schorzenie, o którym mowa w punkcie 1 rozpoznania, pozostaje w związku ze służbą wojskową, a nadto pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy istotnych okoliczności wynikających z protokołu powypadkowego z dnia 3 grudnia 2019 r. odnośnie okoliczności i przyczyn wypadku, - dowolność rozstrzygnięcia przejawiająca się w niepełnym i wybiórczym uzasadnieniu decyzji, - błąd w ustaleniach faktycznych polegających na uznaniu, iż stopień nasilenia schorzenia narządu ruchu wymienionego w pkt 1 rozpoznania powoduje trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz że schorzenie to nie pozostaje w związku ze służbą wojskową; 2. naruszenie § 11 i § 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że stopień nasilenia schorzenia narządu ruchu wymienionego w pkt 1 rozpoznania powoduje trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz że schorzenie to nie pozostaje w związku ze służbą wojskową; 3. naruszenie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Mając na względzie wyżej postawione zarzuty, skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej oraz poprzedzającego go orzeczenia RWKL, 2. na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego orzeczenia, a także 3. na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu w postaci przeprowadzenia ponownego badania stanu zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że jego proces leczenia nie został zakończony, a zatem komisje lekarskie obu instancji nie dysponowały zupełną dokumentacją medyczną odnośnie jego stanu zdrowia. Skarżący zaznaczył, że badanie stanu zdrowia przez komisje lekarskie nie było wszechstronne i pełne, a zatem trudno jest przyjąć, iż dokonana następnie kwalifikacja zdolności żołnierza do służby jest zgodna z przepisami dotyczącymi zasad określania zdolności do służby wojskowej. Skarżący zakwestionował ponadto to, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] uznała, iż schorzenia narządu ruchu wymienione w pkt 1 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W ocenie skarżącego, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] zupełnie nie wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem i na podstawie jakich faktów i okoliczności warunki i właściwości służby wojskowej nie miały wpływu na powstanie wspomnianych schorzeń narządu ruchu lub na ich ujawnienie się. Skarżący dodał, że w tym zakresie w zaskarżonym orzeczeniu nie ma żadnej argumentacji, a jest tylko kategoryczne stwierdzenie organu orzekającego. Skarżący uznał, że stwierdzenie o braku związku schorzenia ze służbą wojskową jest arbitralnym i nieuzasadnionym orzeczeniem komisji lekarskiej. Mając powyższe na względzie, skarżący zarzucił, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe i powinno zostać uchylone, albowiem warunkiem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Skarżący dodał, że proces, jaki poprzedzał dojście do wydania orzeczenia, organ orzeczniczy ma obowiązek przedstawić w uzasadnieniu swojej decyzji, które powinno spełniać warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. Konkludując, skarżący stwierdził, że w przedmiotowej sprawie uzasadnienia orzeczeń wydanych przez komisje lekarskie obu instancji są niepełne i wybiórcze, albowiem nie wyjaśniają, dlaczego ujawniające się warunki i właściwości służby wojskowej nie miały wpływu na powstanie schorzeń narządu ruchu. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a."). Należy zauważyć jednocześnie, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi w ogóle należy do właściwości sądów administracyjnych, albowiem granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP, z treści którego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej. Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego P. Ł. do pełnienia zawodowej służby wojskowej, skarga podlegała oddaleniu, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Należy podkreślić, że schorzenia współistniejące, wymienione w pkt 8 rozpoznania orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komicji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nie pozostają w związku ze służbą wojskową zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając w powyższym zakresie przesłankę do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zauważył, że na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 r. w części utrzymującej w mocy orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w zakresie orzeczenia o związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, należy przede wszystkim zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1203/04 (publik. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraźnie wskazał, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1534 ze zm.), czy też ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.). Orzeczenia tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Warto zauważyć, że potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99; publik. /w:/ OSNP z 2000 r., nr 5, s. 167). Analogiczne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (publik. /w:/ ONSA z 2001 r., zeszyt nr 2, poz. 47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04. W niniejszej sprawie, jak wynika wyraźnie z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w całości, a więc także w zakresie dotyczącym ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową. Tymczasem, na tę kategorię orzeczeń Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność skargi we wspomnianym zakresie i ją odrzucić. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. Jednak w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o sformalizowanym charakterze. Podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Rozporządzenie to w załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, zaś w załączniku nr 5 określa wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 17 cyt. rozporządzenia i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 18 ust. 1 i § 23 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (§ 22 ust. 1). Co do zasady, jak stanowi przepis § 23 ust. 2 omawianego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r., Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], działając jako wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Mając powyższe na uwadze, należy wyraźnie stwierdzić, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, tj. czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ustalony na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że orzekająca w pierwszej instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie, o czym przesądza przepis § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Stosownie do § 20 ust. 1 ww. rozporządzenia, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzekała w składzie trzech lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wykonanych badań i konsultacji specjalistycznych skarżącego. W ocenie Sądu, uznać należy, że również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], orzekając w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl § 7 w zw. z § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia. Utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], CWKL podzieliła stanowisko RWKL odnośnie niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej stosownie do § 23 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. Zaznaczyć przy tym należy, że użyte przez prawodawcę w ww. przepisie sformułowanie, iż "W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne" oznacza, że uzupełnienie postępowania Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską, jako komisję odwoławczą, ma charakter fakultatywny. Nie oznacza natomiast obowiązku po stronie tej komisji podjęcia dodatkowych czynności procesowych w sytuacji, gdy wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały w sposób wszechstronny wyjaśnione na etapie postępowania przed wojskową komisją lekarską rozstrzygająca w pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy ponadto wskazać, iż wojskowe komisje lekarskie, orzekając o zdolności do zawodowej służby wojskowej zobligowane są do ścisłego przestrzegania przepisów regulujących ich funkcjonowanie. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne dla potrzeb orzekania przez wojskowe komisje lekarskie realizują placówki medyczne wybrane przez Ministra Obrony Narodowej. Natomiast na podstawie art. 5 ust. 6a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez wojskową komisje lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym. Z powyższych regulacji prawnych wynika jednoznacznie, że wszelkie badania i konsultacje, które przeprowadzane są w ramach postępowania orzeczniczego, wykonywane są przez niezależne placówki medyczne wyłonione w tym celu na zasadach przetargu. Wobec powyższego, zarzuty formułowane przez skarżącego są chybione i wskazują jedynie na prawidłowe, zgodne z przepisami postępowanie lekarzy orzeczników wojskowych komisji lekarskich. Ponadto, warto podkreślić, że pomimo tego, iż wojskowe komisje lekarskie wydają rozstrzygnięcie na stan zdrowia z dnia orzekania, to dla rozpoznania niektórych ze schorzeń wymienionych w załącznikach do rozporządzenia niezbędna jest analiza wcześniejszej dokumentacji medycznej, bowiem nie można postawić rozpoznania na podstawie jednego badania, czy też konsultacji specjalistycznej. W tej sytuacji, ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CWKL, uznać należy, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska, uzasadniając podjęte rozstrzygniecie, szczegółowo opisała stwierdzone rozpoznania oraz przeprowadzone badania lekarskie i konsultacje specjalistyczne. Zdaniem Sądu, CWKL zasadnie wskazała w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, iż z analizy dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej w sprawie wynika jednoznacznie, iż stopień nasilenia schorzenia narządu ruchu po przebytym złamaniu nasady dalszej kości piszczelowej i złamaniu kostki bocznej goleni prawej, leczone operacyjnie i reoperacyjnie po wadliwym wygojeniu złamania z ograniczeniem ruchu w stawie skokowym prawym, zanikiem mięśni goleni, deformacją pourazową i niepełnym zrostem znacznie upośledzające sprawność ruchową powodują trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Równocześnie, jak słusznie wskazała CWKL, schorzenia narządu ruchu skarżącego wymaga leczenia specjalistycznego w celu odzyskania zdolności do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, uznać należy zatem, iż na podstawie całości dokumentacji orzeczniczej, a także w oparciu o stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska miała pełne podstawy do rozpoznania schorzeń wymienionych wcześniej w spornym orzeczeniu RWKL. Ponadto, uznać należy, iż ustosunkowując się do wyników badań załączonych przez skarżącego do odwołania, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska zasadnie stwierdziła, iż RWKL ustaliła rozpoznanie na podstawie wyników zleconych przez siebie konsultacji specjalistycznych oraz dokumentacji medycznej. W tej sytuacji, CWKL zasadnie przyjęła, iż schorzenie to w przypadku kwalifikacji do zawodowej służby wojskowej, w świetle § 44 pkt 12, skutkuje w tej grupie orzekanych bezwzględnie kategorią zdrowia - N. W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się również z zarzutami naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. albowiem - wbrew sugestiom strony skarżącej - skarżący brał aktywny udział w każdym stadium postępowania, składając m.in. dokumenty (wyniki badań), które zostały ocenione przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...]. Sad uznał również, iż skarżący nie wykazał, aby wojskowe komisje lekarskie obu instancji wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy (stan zdrowia i ustalone schorzenia skarżącego), a w konsekwencji bezzasadnie uznały, że skarżący jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji, skoro z utrwalonego dotychczas orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, iż kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez te sądy, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była prawidłowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie jest władny, aby rozważać kwestie stricte medyczne. W tej sytuacji, stwierdzić należy, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej zostało podjęte zgodnie z obowiązującymi w tej materii uregulowaniami prawnymi. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Jednocześnie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie - jak w pkt 2 sentencji przedmiotowego wyroku.