VII SA/Wa 2803/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "K." w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm) po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...] w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie placu zabaw o wymiarach 20,0 m x 18,0 m, usytuowanego na działce ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. K. w W. – utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego z [...] października 2018 r. Do wydania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "organ odwoławczy" bądź "[...] WINB") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez organ. Postępowanie administracyjne w sprawie placu zabaw usytuowanego na działce ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. K. w W. zostało wszczęte w związku z pismem Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...], sąsiadującej z ww. nieruchomością. W dniu 13 grudnia 2017r. i 20 lutego 2018r. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "organ I instancji" lub "PINB [...]") przeprowadził czynności kontrolne w przedmiotowej sprawie, podczas których stwierdził, że na części ww. działki usytuowany jest ogrodzony plac zabaw o wymiarach 20,0 m x 18,0 m. Na terenie placu zabaw znajdują się urządzenia zabawowe: lokomotywa, dwie bujawki, zjeżdżalnia, piaskownica oraz wiatrak, a odległość placu zabaw od najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi (tj. od budynku przy ul. K. [...]) wynosi 10,0 m. Ustalono również, że plac zabaw został wykonany w 2011 r. przez firmę E. Spółka Jawna z siedzibą w W., dysponującą nieruchomością, na której znajduje się plac zabaw, na podstawie umowy dzierżawy. Plac zabaw został zabezpieczony przed dostępem osób trzecich ogrodzeniem z furtką zamykaną na klucz. W trakcie kontroli w dniu 20 lutego 2018 r. na terenie placu zabaw przebywały dzieci z przedszkola H. Z oświadczenia przedstawiciela E. Sp. j. z dnia 25 kwietnia 2018 r. wynikało, że plac zabaw powstał wyłącznie na potrzeby tego przedszkola H., bramka do niego jest zamykana na klucz, a sam plac zabaw nie jest udostępniany w żaden sposób osobom postronnym. Z uwagi na stwierdzenie, że realizacja ww. placu zabaw nastąpiła bez zgłoszenia właściwemu organowi, PINB [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], nałożył na E. Sp. j., obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, dokumentów dotyczących samowolnie wybudowanego placu zabaw, wymienionych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. [...] WINB po rozpatrzeniu zażalenia E. Sp. j., postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę PINB [...] uznał, że plac zabaw na działce ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. K. w W. nie stanowi miejsca publicznego, lecz teren prywatny, gdyż dostęp do placu mają wyłącznie dzieci i opiekunowie z przedszkola H. Z uwagi na powyższe oraz stwierdzenie, że usytuowanie spornego placu zabaw nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenów Przedpola Pałacu W. uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. oraz przepisów techniczno-budowlanych, PINB [...] decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie placu zabaw o wymiarach 20,0 m x 18,0 m, usytuowanego na działce ewid. nr [...] obręb [...] przy ul. K. w W., ze względu na jego bezprzedmiotowość. Wspólnota Mieszkaniowa K. [...] złożyła w ustawowym terminie odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Rozpoznając odwołanie [...] WINB wskazał, że według ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, wchodzące w skład placu zabaw obiekty małej architektury w postaci urządzeń zabawowych nie znajdują się w miejscu publicznym i co za tym idzie ich budowa nie wymagała w myśl art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Niemniej jednak organ nadzoru budowlanego uznał, że powyższe nie zwalnia go od oceny budowy placu pod kątem zgodności z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. W tym zakresie wyjaśnił, że w świetle poczynionych ustaleń, odległość placu zabaw znajdującego się na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W., od najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w budynku przy ul. K. [...] – wynosi 10,0 m. Oznacza to, że został zachowany warunek określony w § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem lokalizacja spornego placu zabaw nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego placu zabaw nie jest sprzeczne z obowiązującymi na tym terenie przepisami planistycznymi. Według § 48 ust. 1 pkt 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenów Przedpola Pałacu W., dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem U9, na którym znajduje się plac zabaw, dopuszcza się przeznaczenie terenu pod "parkingi, obiekty biurowe i inne obiekty usługowe zdrowia, oświaty, sportu i rekreacji, a także użyteczności publicznej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowo-usługowej lub zamieszkania zbiorowego, a także inne niewymienione w p. 1 obiekty o funkcjach nieuciążliwych i niekolidujących z zabudową mieszkaniową na terenach otaczających". Zdaniem [...] WINB sporny plac zabaw mieści się więc w przeznaczeniu dopuszczalnym dla tej jednostki terenowej. Odnosząc się do zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...], jakoby sporny plac zabaw znajdował się w miejscu wyznaczonym zgodnie z powołanym planem zagospodarowania dla ścieżki rowerowej oraz szpalerów drzew, organ odwoławczy zauważył, iż teren o tym przeznaczeniu jest przewidziany w myśl § 48 ust. 2 pkt 5 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenów Przedpola Pałacu W. "na przedłużeniu ulicy [...] do Al. K. [...]", zaś sporny plac zabaw znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu U9. Ponadto ww. zapis dotyczy tylko przedłużenia ul. G.([...]) w kierunku Al. K. ([...]). Z kolei z rysunku planu wynika, że ul. G. w kierunku Al. K. biegnie wzdłuż zachodniej granicy działki nr ew. [...]. Tym samym nie sposób uznać, by cała ww. działka była objęta zapisem, o którym mowa w § 48 ust. 2 pkt 5. Podsumowując, [...] WINB stwierdził brak postaw prawnych do nałożenia przez organy nadzoru budowlanego jakichkolwiek obowiązków w sprawie przedmiotowego placu zabaw. To z kolei – zdaniem organu – wypełniało dyspozycję art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się w całości lub w części bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji. Odnosząc się do kwestii hałasu organ II instancji zważył, że nie jest on generowany przez obiekt czy urządzenie budowlane, tylko przez osoby korzystające z placu zabaw, zlokalizowanego na powietrzu (nie w obiekcie). W związku z tym, w sprawie nie stanowi problemu zła akustyka przegród budowlanych, tylko sposób korzystania z placu zabaw. Tego typu immisje niezwiązane z nieodpowiednią akustyką nie podlegają rozstrzyganiu przez organy nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa K. [...] w W. (zwana dalej także "skarżącą"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuca prowadzenie postępowania przez organ z naruszeniem art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skarżąca zwraca uwagę na wadliwe uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym wskazano, że odległość placu zabaw od najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, "tj. od budynku przy ul. K. [...] wynosi 10,0 m". Tymczasem nie jest to adres budynku skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...], która nie mieści się pod adresem K. [...]. Skarżąca stwierdza zatem, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie dotyczy Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...]. Istotniejszy charakter ma jednak zdaniem skarżącej inne naruszenie, którego dopuścił się organ odwoławczy. Tak też PINB [...] był w posiadaniu pisma Dyrektora Biura [...] Konserwatora Zabytków [...] o nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., w którym [...] Konserwator Zabytków negatywnie opiniuje wspomnianą na wstępie inwestycję placu zabaw, jako niezgodną z zapisami Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie zatwierdzenia planu ochrony [...] Parku Kulturowego (dalej jako "Uchwała" bądź "Plan Ochrony [...] Parku Kulturowego"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] WINB w żaden sposób nie odniósł się do treści wskazanego powyżej materiału dowodowego, czym pomija fakt jego istnienia. Tymczasem w przywołanym Planie Ochrony [...] Parku Kulturowego przedmiotowy teren został oznaczony symbolami II.11. Dla tego rejonu przyjmuje się kierunki działań polegające na konserwacji, rekonstrukcji oraz usuwaniu małych elementów i obiektów obcych, degradujących układ i niezgodnych z historycznym rozwojem układu przestrzennego. W związku z tym [...] Konserwator Zabytków negatywnie odniósł się do inwestycji, która nie jest zgodna z zapisami ww. Planu, a organ nadzoru budowlanego w rażący sposób naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, wbrew stanowisku organu, w sprawie naruszony został także § 40 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co jest widoczne na zdjęciach satelitarnych dostępnych na stronach Urzędu [...]. Kolejnym argumentem przemawiającym w ocenie skarżącej za wadliwością rozstrzygnięcia [...] WINB jest niezgodność inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenów Przedpola Pałacu W. Zapis § 48 ust. 1 pkt. 2 ww. Planu dopuszcza co prawda przeznaczenie tego terenu pod "parkingi, obiekty biurowe i inne obiekty usługowe zdrowia, oświaty, sportu i rekreacji a także użyteczności publicznej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowo-usługowej lub zamieszkania zbiorowego, a także inne niewymienione w p. 1 obiekty o funkcjach nieuciążliwych", trudno jednak obiektem "o funkcjach nieuciążliwych" nazwać plac zabaw generujący poziom hałasu przekraczający normy i nie spełniający podstawowych wymogów sanitarnych, co podnosi Wspólnota Mieszkaniowa K. [...] w swoich zarzutach. Ponadto słusznie zauważył organ, że teren o tym przeznaczeniu przewidziany jest w myśl § 48 ust. 2 pkt. 5 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jako "wyznaczona lokalizacja szpalerów drzew i ścieżki rowerowej na przedłużeniu ulicy [...] do Al. K. [...]". Jak wynika z rysunku Planu wzmiankowana ścieżka rowerowa oraz szpaler drzew znajdują się dokładnie w miejscu zlokalizowanego obecnie placu zabaw, tj. na terenie oznaczonego na rysunku planu U-9 będącym w bezpośredniej granicy z terenem oznaczonym MU-11, czyli budynkiem mieszkalnym Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...]. O ile skarżąca zgadza się ze stwierdzeniem [...] WINB, że "nie sposób uznać aby cała w/w działka była objęta zapisem § 48 ust. 2 pkt. 5" o tyle Wspólnota Mieszkaniowa K. [...] twierdzi, że w sposób oczywisty, wynikający zarówno ze wspomnianego zapisu jak i załączonego rysunku, przedmiotowy plac zabaw zlokalizowany jest niezgodnie ze wspomnianym wyżej Planem Zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, tutejszy Sąd uznał, że kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja PINB [...] z [...] października 2018 r., nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, która zwróciła się do PINB [...] o sprawdzenie zgodności z przepisami prawa inwestycji polegającej na realizacji placu zabaw zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. K. w W., tj. na działce sąsiedniej do nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...]. Skarżąca zwróciła uwagę na treść pisma Dyrektora Biura [...] Konserwatora Zabytków [...] z dnia 7 czerwca 2018 r., z którego wynikało, że ww. inwestycja jest niezgodna z zapisami Planu Ochrony [...] Parku Kulturowego. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego zobowiązany był jednak wyjaśnić legalność spornych robót budowlanych. W sprawie nie budzą poważniejszych wątpliwości ustalenia faktyczne organu I instancji, z których wynika, że na części ww. działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W. usytuowany jest ogrodzony plac zabaw o wymiarach 20,0 m x 18,0 m. Sporny plac zabaw został wykonany w 2011 r. przez firmę E. Sp. j. Jawna, który wydzierżawiła ww. nieruchomość. Plac zabaw został zabezpieczony przed dostępem osób trzecich ogrodzeniem z furtka zamykaną na klucz i jest wykorzystywany wyłącznie przez dzieci uczęszczające do przedszkola "H.", prowadzonego przez ww. Spółkę. Oznacza to, że plac zabaw nie stanowi miejsca publicznego, lecz teren prywatny, gdyż dostęp do placu mają wyłącznie dzieci i opiekunowie z ww. placówki. Sąd podziela zatem stanowisko organów nadzoru budowlanego, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie posadowienia przedmiotowego placu zabaw, jak i w dniu wydania skarżonych decyzji, sporna inwestycja nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani nawet nie było konieczne dokonanie zgłoszenia tego rodzaju robót budowlanych. Z oględzin przeprowadzonych w dniach 13 grudnia 2017r. i 20 lutego 2018r. wynika, że sporny plac zabaw tworzą urządzenia zabawowe: lokomotywa, dwie bujawki, zjeżdżalnia, piaskownica oraz wiatrak. Taki stan rzeczy należy zdaniem Sądu zakwalifikować jako obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 29 ust 1 pkt 22 Prawa budowlanego, budowa obiektów małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30 tej ustawy, jeśli nie chodzi o miejsce publiczne. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2867/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2471/11, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Podkreślić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że przedmiotowy plac zabaw, nie znajduje się w miejscu publicznym, lecz jest wydzielony z przestrzeni publicznej i znajduje się na ogrodzonym terenie prywatnym. Wspomniany brak wymogu pozwolenia i zgłoszenia, nie zmienia oczywiście faktu, że plac zabaw, jako obiekt małej architektury, jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z pkt 4 lit. c Prawa budowlanego i stosownie do treści art. 5 ust. 1 przywołanej ustawy należy go projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania. Z ustaleń organu I instancji, dokonanych w wyniku oględzin w dniach 13 grudnia 2017r. i 20 lutego 2018r. wynika, że nie stwierdzono aby plac zabaw został wykonany w sposób stwarzający zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Należy jednak również mieć na uwadze, że usytuowanie takiego obiektu regulowane jest normami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ma to znaczenie w kontekście podniesionych w skardze zarzutów dotyczących odległości placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej przy ul. K. [...] w W. Zgodnie z § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Niewątpliwie rację ma skarżąca wskazując, że organ odwoławczy błędnie odnosi odległość placu zabaw od najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wynoszącą 10,0 m względem budynku przy ul. K. [...]. Z okoliczności sprawy niezbicie wynika jednak, że chodzi tu o najbliżej położony budynek skarżącej Wspólnoty przy ul. K. [...], co jednoznacznie wynika m.in. z ustaleń kontroli przeprowadzonej przez przedstawiciela PINB [...] w dniu 20 lutego 2018 r. (zob. protokół z kontroli – k. 11-12 akt sprawy). Jak się zdaje fakt ten jest doskonale wiadomy samej skarżącej, która powoływała się w toku postępowania na inne dowody potwierdzające tę okoliczność, np. mapy terenu oraz analizę hałasu opracowaną na jej zlecenie. Zdaniem Sądu nieuprawniony jest przy tym zarzut skargi, że usytuowanie placu zabaw narusza § 40 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że nie są spełnione warunki dotyczące nasłonecznienia ww. placu zabaw, skoro najbliżej położona zabudowa znajduje się w odległości 10 m od granicy działki objętej sporną inwestycją. Pomijając już jednak sensowność prowadzenia analizy nasłonecznienia w rozpatrywanym przypadku, stwierdzić przyjdzie, że tego rodzaju argumentacja nie może być skutecznie podnoszona w niniejszej sprawie przez skarżącą Wspólnotę. Tak bowiem, podnoszona przez skarżącą okoliczność nie dotyka w żadnym razie interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej K. [...], gdyż nie można jej powiązać z konkretną normą prawną, której choćby potencjalne naruszenie mogło prowadzić do ograniczeń w zakresie możliwości swobodnego zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Należy w tym miejscu podkreślić, że konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania i uprawniającą ten podmiot do skutecznego działania w takim postępowaniu, jest posiadanie konkretnego i zindywidualizowanego interesu prawnego w rozstrzygnięciu danej sprawy (art. 28 k.p.a.). Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby (podmiotu) wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego. Tak określony interes prawny po stronie skarżącej w zakresie domagania się od organu nadzoru budowlanego weryfikacji spornej inwestycji przez pryzmat spełnienia warunku, o którym mowa w § 40 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, z całą pewnością nie występuje. Nie zasługuje także na uwzględnienie podnoszona przez skarżącą argumentacja dotycząca rzekomej niezgodności zlokalizowania na danym terenie obiektów małej architektury - placu zabaw, która wynikać ma z Planu Ochrony [...] Parku Kulturowego. Wypada w tym miejscu nadmienić, że "[...] Park Kulturowy" został utworzony na mocy Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., poz. [...]). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 1305/17, opubl. CBOSA), uchwała o utworzeniu parku kulturowego jest aktem prawa miejscowego kształtującym sposób korzystania z nieruchomości. W tym zakresie skutki uchwały o utworzeniu parku kulturowego są analogiczne do skutków uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś sprzeczność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje bezwzględnym nakazem rozbiórki obiektu budowlanego. Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. Uchwały o utworzeniu [...] Parku Kulturowego, sposób jego ochrony, w tym szczegółowe wskazania co do treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów Parku, został określony w powołanej już wcześniej Uchwale w sprawie zatwierdzenia Planu Ochrony. Sąd stwierdza, że wbrew przywoływanej przez Wspólnotę Mieszkaniową K. [...] treści pisma [...] Konserwatora Zabytków z 7 czerwca 2018 r., z zapisów rzeczonej Uchwały nie można jednak wywieść zgłaszanych przez skarżącą ograniczeń. "Zakładane kierunki działań i szczegółowe zadania ochronne w obrębie jednostek architektoniczno-krajobrazowych na terenie Parku narzucone zostały m.in. w Tabeli 1 Załącznika nr 1 do ww. Planu Ochrony [...] Parku Kulturowego. W pozycji 17 ww. Tabeli 1 określono kierunki działań i zadania szczegółowe w zakresie ochrony terenu II.11 wyznaczonego przez ulice F. K. i P. [...] (w całości), na którym to obszarze położona jest działka o nr ew. nr [...] obręb [...] z placem zabaw. Wśród zadań szczegółowych nie wymieniono jednak tych zdefiniowanych w ust. 3 pkt 2 pod lit. "f" Załącznika nr 1 do ww. Planu Ochrony, a więc zadań, o których mowa w ww. piśmie [...] Konserwatora Zabytków, polegających na "usuwaniu małych elementów i elementów obcych, degradujących układ i niezgodnych z historycznym rozwojem układu przestrzennego". Co więcej, w pozycji 17 Tabeli 2 Załącznika nr 1 do Planu Ochrony [...] Parku Kulturowego, dla omawianego terenu przewidziano utrzymanie obowiązującego planu miejscowego. Jak wobec tego słusznie ocenił [...] WINB, ewentualnych ograniczeń dla zabudowy działki o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. K. należałoby upatrywać raczej w zapisach Uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2001 r., Nr [...], poz. [...], dalej także "m.p.z.p."). Tym niemniej, w § 48 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., dla obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem U9, na którym znajduje się sporny plac zabaw, za dopuszczalne uznano przeznaczenie terenu pod "parkingi, obiekty biurowe, hotele i inne obiekty usługowe zdrowia, oświaty, sportu i rekreacji, a także inne niewymienione w p. 1 obiekty o funkcjach nieuciążliwych i niekolidujących z zabudową mieszkaniową na terenach otaczających". Wykładnia językowa przytoczonych postanowień planu miejscowego jednoznacznie wskazuje, że na działce objętej sporną inwestycją możliwa jest więc budowa obiektów sportu i rekreacji, do których bez wątpienia zaliczyć należy place zabaw. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że zamieszczone w ww. przepisie § 48 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. zastrzeżenie dotyczące "funkcji nieuciążliwych i niekolidujących" z zabudową mieszkaniową odnosi się wyłącznie do obiektów "innych niewymienionych w p. 1" tej normy prawnej. Zatem warunkiem sytuowania na danym obszarze tych "innych obiektów" jest zachowanie przez nie wskazanych cech. Lokalny prawodawca wymieniając wcześniej obiekty "sportu i rekreacji" uznał je wprost za obiekty o funkcjach nieuciążliwych i niekolidujących z zabudową mieszkaniową na terenach otaczających. W przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest tak dlatego, że obiekty sportu i rekreacji, w tym place zabaw, stanowią oczywiste uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej, jako infrastruktura zazwyczaj towarzysząca budynkom mieszkalnym. Poza tym, nie sposób przyjąć, że plac zabaw zorganizowany na terenie prywatnym stanowi większą uciążliwość niż wymienione w pkt 1 § 48 place publicznie dostępne o funkcjach reprezentacyjnych miejskich przestrzeni otwartych jak "Rynek [...]" i funkcjach handlowych – "Plac Targowy". Nie do zaakceptowania jest zatem pogląd, że plac zabaw w omawianym przypadku stanowi obiekt o uciążliwym charakterze. Mając na uwadze powyższe, Sąd w pełni podziela także pogląd, zgodnie z którym podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące potencjalnych skutków inwestycji, takie jak zwiększenie hałasu, należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Fakt wystąpienia "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia jednak przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie stwarza uprawnień dla skarżącej do żądania podjęcia określonych działań przez organy nadzoru budowlanego (por. wyroki NSA: z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2360/16; z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08). Chybiony jest zarazem zarzut skargi, jakoby usytuowanie placu zabaw kolidowało z przeznaczeniem terenu wynikającym z § 48 ust. 2 pkt 5 m.p.z.p., w którym przewidziano lokalizację szpalerów drzew i ścieżki rowerowej na przedłużeniu ulicy [...] do Al. K. [...]. Analiza rysunku planu miejscowego oraz powoływanych przez stronę skarżącą dowodów w postaci zdjęć satelitarnych terenu dostępnych na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] pozwala uznać zasadność stwierdzeń [...] WINB w przedmiotowym zakresie. Powyższy zapis dotyczy wyłącznie pasa terenu na przedłużeniu ul. G. (ulica [...]) w kierunku Al. K. ([...]), wobec czego przebiega on wzdłuż zachodniej granicy działki o nr ew. [...], na której nie znajdują się obiekty spornego placu zabaw. W świetle przedstawionej argumentacji, [...] WINB zasadnie zaaprobował orzeczenie organu I instancji wydane w oparciu przepis art. 105 § 1 k.p.a. nakazujący organowi administracji publicznej umorzyć postępowanie ilekroć stanie się ono bezprzedmiotowe. Wskazana w tym przepisie bezprzedmiotowość postępowania ma między innymi miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (por. B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C. H. Beck Warszawa 2006, s. 489). Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wobec braku w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącej elementu materialnoprawnej podstawy do władczej ingerencji ze strony organów nadzoru budowlanego w inwestycję polegającą na realizacji przedmiotowego placu zabaw, rozstrzygnięcie organu I instancji i utrzymująca je w mocy decyzja [...]WINB, odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.